İşte Roma’nın nizamından Selçuklu’nun stratejisine, terk edilmişlikten küllerinden doğuşa uzanan o büyüleyici yolculuğun öyküsü…

Akseki yamaçlarında sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yola koyulduğunuzda, taşların arasından süzülen rüzgâr size binlerce yıllık bir belleği anlatır. Adımlarınızın altında ezilen toprak, aslında bu kadim yolun size fısıldadığı küçük bir hoş geldin mesajıdır.

İmparatorlukların nizamı: Roma’dan Selçuklu’ya

Tarihçiler bu yolu sıradan bir geçit değil, bir mühendislik harikası olarak tanımlar. Milattan Sonra 2. yüzyılda, Roma İmparatorluk Çağı’nda Alanya’yı (Coracesium) Konya’ya (Iconium) bağlamak için açılan bu damar, meşhur Via Sebaste ağının bir parçasıydı. Roma’nın nizamı ile şekillenen yol, Selçuklu döneminde onarılıp; Belenalan ve Sarıhacılar üzerinden geçen hayati bir menzil hattına, yani “İpek Yolu”nun Toroslar’daki en canlı damarına dönüşmüş.

3.650 metrelik taş senfonisi

Akseki girişinden başlayıp Büyük Dağ’ın eteklerinden kıvrılarak Ağlayan Boğazı’na uzanan bu yol, tam 3.650 metre uzunluğunda Yöre halkının İpek Yolu adıyla yaşattığı bu güzergâh, amorf taşların kusursuz bir işçilikle birleşmesinden doğmuş. 

Coğrafyanın sertliği karşısında yol bazen zikzaklar çizer, bazen ise sarp yamaçları aşmak için kademeli taş merdiven formuna bürünür.
Başlangıç ve bitiş noktalarındaki su sarnıçları, bu yolun sadece ticaret değil, bir yaşam mücadelesi olduğunun en büyük kanıtıdır.

Sarıhacılar: 800 yıllık sığınak ve yeniden doğuş

Bu antik sınavın sonunda sizi Sarıhacılar köyü karşılar. Selçuklu’dan bugüne tam 800 yıldır bu dağlara tutunan köy, bölgenin mimari imzası olan “Düğmeli Evler”i de barındırır. Sadece taş ve sedir ağacının sadakatiyle yükselen bu yapılar, kervan yolunun sunduğu zenginliğin mirasıdır.

Modern yollarla kervanlar sustuğunda köy bir dönem “hayalet köy” sessizliğine gömülmüştü. Ancak 2011’de sit alanı ilan edilen köy, 2021 yılında başlayan büyük restorasyon hamlesiyle yeniden nefes almaya başladı.

Gezginler için 5 altın öneri

Ayakkabı seçimi: Yolun zemini, binlerce yıldır yerinden oynamamış düzensiz taşlarla kaplıdır. Bu parkuru konforlu hale getirmek için mutlaka bileği saran bir yürüyüş botu tercih etmelisiniz.

Işığın ruhunu yakalayın: Fotoğraf çekmek için sabahın ilk ışıklarını veya gün batımı saatlerini tercih edin. Akseki yamaçlarına vuran o ilk ışıklar, taşlardaki bin yıllık dokuyu en çıplak haliyle ortaya çıkarır.

Tarihi sarnıçları atlamayın: Yol boyunca karşınıza çıkan sarnıçları inceleyin. Her sarnıç, antik çağın yolcuları için bir hayat pınarıydı.

Sarıhacılar’da sessizliği dinleyin: Yürüyüşün sonunda vardığınız köyde, Düğmeli Evler’in arasında kaybolun ve 800 yıllık vakur caminin avlusunda tarihin fısıltısını dinleyin.

Hazırlıklı olun: Toroslar’ın sert coğrafyası sizi bekliyor olacak. Kademeli merdivenler ve sarp yamaçlar için çantanızda yeterli su ve hafif atıştırmalıklar bulundurmayı unutmayın.

Akseki’ye nasıl ulaşılır?

Antalya merkezden yaklaşık 150 km mesafede bulunan Akseki’ye, Antalya-Konya karayolu (D695) üzerinden Manavgat sapağını takip ederek yaklaşık 2 saatte ulaşabilirsiniz. Akseki’nin girişinde tabelalar sizi 3 bin 650 metrelik antik yolun başlangıcına yönlendirecek.

Selahattin NİZAM

Saklı İzler’ YouTube kanalında bu ve benzeri çok sayıda izlence için;

http://www.youtube.com/@sakliizler

Melas’ın çocukluğu: Üzümdere’nin saf suları

Yolculuğumuz, antik dünyanın Melas’ı, bugünün ise Manavgat Irmağı olarak bildiğimiz suyun en çocuksu ve en dürüst olduğu noktada başlıyor. Torosların karstik labirentlerinden, karlı zirvelerin derinliklerinden süzülen sular, Üzümdere’de bir “merhaba” fısıltısıyla gün yüzüne çıkar. Buradaki su, henüz insan eliyle şekillenmemiş, barajlara hapsolmamış en saf halidir.

Bu berrak damarlar, vadiden aşağı süzülürken önce Torosların kucağındaki devasa bir turkuaz aynaya, Oymapınar Barajı’na dolar. Dağların arasına gizlenmiş bu devasa yapı, suyun gücünü dizginlerken ortaya büyüleyici bir fiyort manzarası çıkarır. Buradan taşan coğrafya, nihayetinde hepimizin bildiği o meşhur Manavgat Şelalesi’ne ulaşır. Şelaleden dökülen her damla, aslında Üzümdere’nin sarp kayalıklarından yola çıkan o ilk saflığın görkemli bir finalidir.

Bir imparatorluk hediyesi: Mısır kayıtlarında Toros Sediri

Vadi yamaçlarına başınızı kaldırdığınızda sizi selamlayan o vakur gölgeler, bilimsel adıyla Cedrus Libani (Lübnan Sediri), bu yolculuğun tarihsel şahididir. Bu ağaçlar, tarihin en büyük “aşk rüşvetine” konu olmuştur. Roma’nın en güçlü ismi Marcus Antonius, Nil’in Kraliçesi Kleopatra’ya olan tutkusunu kanıtlamak için bu dağların sedir ormanlarını ona hediye etmiştir.

Bu hediye sıradan bir jest değildir; Ptolemaios dönemi Mısır kayıtlarında açıkça geçtiği üzere, Mısır donanmasının gemi kerestesi ihtiyacı, bizzat bu dağlardan sökülüp taşınan sedirlerle karşılanmıştır. Bugün bölgenin mimari imzası olan “Düğmeli Evler“, o günkü imparatorluk ihtirasının ahşap mirasçılarıdır.

Kayaların ve suların sessiz sahipleri

Üzümdere, sadece suyun ve ağaçların değil, Torosların asıl sahiplerinin de yurdudur:

Sarp yamaçların gardiyanları: Giden Gelmez Dağları’nın dik yamaçlarında bir hayalet gibi süzülen Yaban Keçileri ve gökyüzünde süzülen Kaya Kartalları, vadinin asıl koruyucularıdır.

Alabalığın iki yüzü: Suyun içinde ise dramatik bir mücadele gizlidir. Vadinin genetik mirası olan kırmızı benekli Dağ Alabalığı, istilacı Gökkuşağı alabalıklarına karşı kanyonların en derin ve soğuk havuzlarında hayatta kalmaya çalışmaktadır.

Geleceğe bırakılacak miras

Üzümdere ve Manavgat hattı, göründüğünden çok daha kırılgan bir ekosistemdir. Yazın suların yer altına çekilip vadinin “beyaz bir sessizliğe” bürünmesi, doğanın kendini dinlendirme biçimidir. Ancak artan insan baskısı, bilinçsiz avlanma ve çevre kirliliği bu binlerce yıllık döngüyü tehdit ediyor.

Bu tür “saklı izleri” korumak, tarihimize ve geleceğimize olan borcumuz. Dağ alabalığının yok olması, sadece bir balık türünün bitmesi değil, Torosların genetik hafızasının da silinmesi anlamına geliyor. Sedir ormanlarının azalması, Kleopatra’dan kalan o devasa hikâyenin de yarım kalması.

Üzümdere’ye nasıl gidilir?

Bu saklı vahaya ulaşmak, Antalya’nın kalabalığından sıyrılıp doğanın kalbine uzanan yaklaşık 2,5 – 3 saatlik bir serüven:

Rota: Antalya-Konya karayolunu (D695) takip edin. Akseki’ye varmadan İbradı yol ayrımından sapın.
Üzümdere tabelasını takip ederek vadi tabanına inebilirsiniz. Yol dar ve virajlı olsa da, her virajda sizi karşılayan manzara zahmete değer.

İpucu: Eğer Ormana’daki “Düğmeli Evleri” ziyaret ediyorsanız, Üzümdere sadece 15 dakikalık bir sürüş mesafesinde.Selahattin NİZA

‘Saklı İzler’ YouTube kanalında bu ve benzeri çok sayıda izlence için; Tıklayınız…

Jeolojik Bir Dev: Ovanın Doğuşu (Polye)

Eynif, Toroslar’ın kucağında 90 bin dönümlük devasa bir kâse. Antalya’nın İbradı ilçesinde, denizden yaklaşık 1100 metre yükseklikte yer alan bu ova, jeolojik adıyla bir polye.

Milyonlarca yıl boyunca kireçtaşı dağların, yer altı sularının aşındırması ve çökmesiyle oluşan bu karstik yapı, doğanın mühendislik harikası. Kışın yağan karlar ve yağmurlarla dev bir aynaya, yani geçici bir göle dönüşür. Bahar gelince, ovanın dibindeki gizli düdenler (yer altı boşaltım kanalları) suları yutarak Manavgat Çayı’na taşır ve ova milyonlarca sarı çiçekle bezenmiş bir atlasa dönüşür.

Eynif’in Asıl Sahipleri: Yılkı Atları ve Vahşi Hiyerarşi

Eynif’i bir efsaneye dönüştüren, toprağı döven o hür toynaklardır. Ancak bu atların hikâyesi, sanıldığından çok daha katmanlıdır.

İki Çağın Karşılaşması

Eynif’teki sürüler tek bir soydan gelmez. Bir yanda Osmanlı döneminde “Sipahi” ocaklarından ve savaşlardan sonra doğaya bırakılan asil savaşçıların genleri, diğer yanda ise hüzünlü bir modernleşme hikâyesi vardır:

Makineleşmenin Terk Ettikleri: Taktör ve makinelerin devreye girmesiyle, yüzyıllardır insanın yükünü çeken atlar “işlevsiz” kalarak ovaya bırakıldı. Bugün Eynif’te, imparatorluk mirası olan vahşi atlarla, makineleşmeye yenik düşen emekçi atların torunları aynı özgürlük için bir arada yaşıyor.

Sürüdeki Kadim Düzen: Hiyerarşi

Onları izlemek, doğanın sert hiyerarşisine şahitlik etmek demek. Her sürünün başında, ailesini kurtlardan ve diğer rakip erkeklerden koruyan lider bir “Aygır” bulunur. Sürünün güvenliği ondan sorulur. Kışın dondurucu ayazında karı toynaklarıyla kazıyarak ota ulaşan bu canlılar, insan yardımı olmadan hayatta kalmanın en saf halidir. Eğer şanslıysanız, bir tayın sürünün ortasında, koruma çemberi altında attığı o ürkek ilk adımları görebilirsiniz.

Modern Bir Göçebelik: Gökkuşağı Buluşması (Rainbow Gathering)

Eynif’in bu özgür ruhu, 2022 yılında tüm dünyadan gelen bir topluluğa da ev sahipliği yaptı. Rainbow Gathering (Gökkuşağı Buluşması) adı verilen bu topluluk, ilk kez 1972 yılında ABD’de “sevgi, barış ve hiyerarşisiz bir yaşam” hayaliyle ortaya çıktı.

Dünyanın dört bir yanından gelen modern göçebeler, paranın geçmediği, ticaretin yasak olduğu ve tamamen paylaşım üzerine kurulu bir kamp kurdular. Eynif’in seçilme nedeni ise o vahşi, sınır tanımayan karakteriydi. Atların toynak sesleri, kamp ateşinin etrafındaki şarkılara karışırken; kadim doğa ile modern insanın huzur arayışı bu ovada birleşti.

Tarihin Taş Mührü: Tol Han ve Kesikbel Yolu

Ovanın tam kalbinde, zamana direnen bir taş anıt yükselir: Tol Han. Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubat’ın mirası olan bu han, antik Kesikbel Yolu üzerindeki kervanların en önemli sığınağıydı. Bugün tavanı gökyüzü olan bu taş kemerlerin arasından bir yılkı atının süzülüşünü izlemek, tarihin ve doğanın tek bir karede eridiğinin en somut kanıtıdır.

Yol Notları: Keşif Tutkunlarına Tavsiyeler

Nasıl Gidilir? Antalya merkezden yola çıkıp Akseki-İbradı yolunu takip ederek veya yeni açılan Demirkapı Tüneli ile Akdeniz neminden İç Anadolu serinliğine geçerek ulaşabilirsiniz.

Ne Yapılır? Atları uzaktan, sessizce izleyin. Onların “kişisel alanına” saygı duymak, bu özgürlüğe tanık olmanın ilk kuralıdır. Asla korna çalmayın.

Ne Yenir? Ormana’nın meşhur düğmeli evlerini gezdikten sonra yerel keçi peyniri ve bölgenin özgün bal ve reçellerini tatmadan dönmeyin.

Kameranın Ardındaki Ruh: Saklı İzler

Eynif Ovası bir kaçış, bir uyanış ve doğaya bırakılan hüzünlü bir emanet. Bu satırların ötesine geçmek, rüzgârın o vahşi atların yelelerindeki sesini duymak isterseniz; kadrajımıza sığdırdığımız belgeselimizi Saklı İzler YouTube kanalımızda izleyebilirsiniz.

Unutmayın; bazı yerler sadece gidilerek değil, ruhuyla hissedilerek keşfedilir. Bir sonraki “Saklı İz”de buluşmak üzere…

‘Saklı İzler ‘
Selahattin NİZAM

https://youtube.com/@sakliizler?si=V67E-4Zd5BZd7LG1

Türkiye’nin en büyük, dünyanın üçüncü büyük yer altı gölüne sahip Altınbeşik Mağarası, adını içindeki ilk katının orta kısmında bulunan ve içinde barındırdığı minerallerden dolayı sarı renkte, doğal bir kaya bloğundan oluşan köprünün bir beşiğe benzetilmesinden alıyor.

YouTube’da İzleyin

Buna benzer kültürel miras Gezi videoları için:

Saklı İzler

Kent Ekranı’nın Son Dakika Notu:

(Altınbeşik Mağarası’na ulaşmak isteyen ziyaretçilerin kullandığı yürüyüş yolunun, mağara girişine kadar olan 200 metrelik bölümüne kaya düşme riskine karşı çelik kafes yapılacak.)

Asırların Kavşağında Bir Tarih: Medeniyetlerin Mirası

İbradı, sadece bir yerleşim yeri değil, binlerce yıllık bir hafızadır. Tarihi belgeler ve arkeolojik kalıntılar, bu sarp dağların Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı medeniyetlerine ev sahipliği yaptığını fısıldar.

Antik İzler: İlçenin hemen yanı başındaki Eynif Ovası, antik çağlardan bu yana stratejik bir geçiş noktası olmuş, Lykia ve Pamphylia bölgelerini birbirine bağlayan kervan yollarına tanıklık etmiştir.

Kadılar Şehri: Osmanlı döneminde, devletin adalet sistemini ayakta tutan en seçkin kadıların ve ulemanın yetiştiği bir “ilim merkezi” haline gelmiştir. Bu yüzden İbradı sokakları, sıradan bir yerleşimden çok, entelektüel bir derinliğin mimari yansımasıdır.

Nüfus: Bugün Türkiye’nin en az nüfuslu ama en kültürlü ilçelerinden biridir. Yerleşik nüfusu 3.000 civarında olsa da, yaz aylarında gurbetteki İbradılıların dönmesiyle bu sayı katlanarak artar.

Bin Yıllık Bir Destan: Arapastı Kestanesi

İbradı’ya adım attığınızda sizi selamlayan ilk şey, bir ağaçtan çok daha fazlasıdır; o, zamanın bizzat kendisine meydan okuyan devasa bir anıttır. Yaklaşık 1100 yaşında olan Arapastı Kestanesi, heybetiyle gökyüzünü kucaklar.

Heybetli Rakamlar: Yaklaşık 15 metre gövde çevresi ve 5 metre çapıyla bu ulu dev, gölgesinde koca bir meydanı ağırlar.

Hüzünlü Bir İsim: “Arapastı” ismi, İbradı’nın belleğine kazınmış en hüzünlü hatıradır. 20 Ağustos 1861sabahında, özgürlük aşkıyla yanan Habeşistanlı Zeynep’in tutuşturduğu büyük yangın sonrası, Zeynep’in bu dallarda son nefesini vermesiyle ağacın adı bir vicdan sızısı olarak kalmıştır. O gün bugündür ağaç, sanki geçmişin acılarını teselli etmek istercesine her bahar en cömert meyvelerini sunmaya devam eder.

Küllerinden Doğan Kent ve Düğmeli Evler

İbradı, tarih boyunca sabrıyla sınanmış bir zümrüdüanka kuşudur. Kentin kaderini mühürleyen tam beş büyük yangın(1861, 1889, 1891, 1916 ve 1933) yaşanmıştır.

Ancak her yangın sonrası İbradı, o meşhur Düğmeli Evleri ile yeniden yükselmiştir. Hiç harç kullanılmadan, sadece taş ve sedir ağacının birbirine kenetlenmesiyle örülen bu evler, bir mimari dehadır. Yüksek tavanlı Kadı Konakları’na yaklaştığınızda, asırlık sedir ağaçlarının kokusu sizi bir masalın içine çeker.

Mevsimlerin Şöleni: Kardelenler ve Üzüm Bağları

Kardelenlerin İnadı: Şubat ve Mart aylarında, dünyanın kardelen merkezindesiniz demektir. Karın buzun altından başını uzatan o soylu beyaz çiçekler, Toroslar’ın yüksek yaylalarında doğanın uyanışını müjdeler.

Bağların Cömertliği: Yaz sonu ve sonbaharda sahne asmalara kalır. İnce kabuklu, bal tadındaki meşhur İbradı Çavuş Üzümü ballanırken, sokakları taş fırınlardan yükselen pekmez kokusu sarar.

Yaylalar: Yazın kavurucu sıcağında kekik kokulu rüzgârların estiği İbradı yaylaları, modern dünyadan kaçmak isteyenler için bir nefes durağıdır.

İbradı Sofrası: Yerel Lezzet Durakları

Holuşka: Yöresel keçi peyniriyle hazırlanan, üzerine kızgın tereyağı dökülen o meşhur İbradı mantısı.

Aside: Üzüm pekmezi, un ve tereyağının ağır ağır buluşmasından doğan bir şifa tatlısı.

Taş Fırın Ekmeği: Sabahın ilk ışıklarıyla susamın kavruk kokusuyla fırınlardan çıkan çıtır lezzet.

Zamanın Şahitleri: Aydınlık Zihinler

İbradı’nın asıl hazinesi yetiştirdiği insanlardır. Hukukun ve demokrasinin savunucusu Muammer Aksoy ile tıp dünyasında devrim yapan Prof. Dr. Muzaffer Aksoy bu toprakların evlatlarıdır. Bugün ise UNESCO tarafından “Yaşayan İnsan Hazinesi” seçilen Gülay Diri, elindeki delbeğiyle bu dağların ritmini yaşatmaya devam etmektedir.

Konaklama ve Gezi Notları

Konaklama: Restore edilen tarihi konaklar, sedir kokulu odalarıyla size tarihin içinde uyuma şansı sunar.

Ne Zaman Gidilmeli? Kardelenler için Mart-Nizan, yayla serinliği için yaz, bağ bozumu için sonbahar en ideal zamanlardır.

İbradı’nın büyüleyici atmosferine ulaşmak için kat edeceğiniz yollar, aslında bu kadim coğrafyanın hikâyesine yapacağınız girişin bir parçasıdır. İşte seyahatinizi kolaylaştıracak İbradı Ulaşım Rehberi:

Ulaşım Rehberi: İbradı’ya Nasıl Gidilir?

İbradı, Antalya’nın en kuzeyinde, Toroslar’ın kalbinde yer alır. Dağlık ve ormanlık bir araziye sahip olduğu için yollar biraz kıvrımlı olsa da sunduğu manzaralar bu zahmete fazlasıyla değer.

Özel Araç ile Yolculuk:

Antalya Merkezden: Antalya – Akseki karayolunu (D-695) takip ederek Akseki’ye varmadan önce İbradı ayrımından saparak ilçeye ulaşabilirsiniz. Bu rota yol durumu ile hızınıza bağlı olarak 1,5-2 saat civarında tamamlanır.

Manavgat Üzerinden (Panoramik Rota): Daha maceracı bir yolculuk isteyenler için Manavgat Şelalesi’nden çıkıp Yaylaalan (Avasun) yolunu takip eden güzergâh bulunur. Yaklaşık 55-65 km uzunluğundaki bu yol oldukça virajlı ve diktir ancak eşsiz bir doğa seyri sunar. Manavgat ile İbradı arası bu rotayla yaklaşık 1,5-2 saat sürer.

Komşu Merkezlerden: İbradı; Akseki’ye 22 km, Konya’ya ise yaklaşık 180 km mesafededir.

Toplu Taşıma Seçenekleri:

Antalya Otogarı’ndan: Antalya Şehirlerarası Otobüs Terminali’nden her gün düzenli olarak kalkan İbradı minibüslerini (dolmuş) kullanabilirsiniz. Otogardan yolculuk yaklaşık 3 saat sürmektedir.

Unutmayın: Kış aylarında yüksek rakım nedeniyle yollar kar yağışlı veya buzlu olabilir; bu dönemde yola çıkmadan önce mutlaka yol durumunu kontrol etmelisiniz.

Toroslar’ın bu bilge ilçesi sizi kendi zaman dilimine davet ediyor. Valize gerek yok. Sadece ruhunuzu yanınıza almanız yeterli.

https://youtube.com/@sakliizler?si=dIYpKDJPdKL412ox

Bu kadim hikâyeleri, görüntülerin ve sesin büyüsüyle keşfetmek isterseniz, YouTube’taki belgesele göz atmanızı öneririm.

Selahattin NİZAM

Şöyle anlatıyor;

“Zamanın bir ağacın gövdesine sığındığı o kadim coğrafyadayız:

Burası İbradı. Torosların kalbinde her taşın altında bir efsanenin uyuduğu yer.”

NİZAM, orada KADİM bir ağaçla tanıştı;

“1100 yıldır toprağa tutunan dilsiz bir şahit;
Arapasti Kestanesi… Bir Anıt Ağaç…”

İşe o belgeselin tamamı…
YouTube’da İzleyin.

Gitmişken Selahattin NİZAM’In ‘Saklı İzler‘ kanalına abone olun lütfen.

Asfaltın kıvrımlarında biriken rüzgâr,
yolcuyu yavaşça dağların sessizliğine götürür…

Antalya’nın sıcak kıyılarından uzaklaştıkça hava serinler;
orman kokusu derinleşir, zaman ağırlaşır.

Antalya’yı Konya yönüne bağlayan yol, İbradı tabelasından saptıktan sonra kaşifi; zamanın başka türlü aktığı bir dünyaya götürür. 20 dakika sonra kaşifin karşısına 2024 yılında dünyanın en iyi turizm köylerinden biri seçilen Ormana çıkar.

ERYMNA’DAN ORMANA’YA

Ormana’nın tarihi yüzlerce yıl öncesine uzanan bir masal gibidir. Bugünkü köy antik çağda bölgeye hayat veren Erymna’nın izlerini taşır. Adı da zaman içinde bu toprakların dilinden süzülerek Ormana’ya dönüşmüştür.

Ormana, Antalya’nın İbradı ilçesinde Torosların sarp kıvrımları arasında saklanmış bir sığınaktır. Doğa burada hükmetmez; yalnızca insanı insana bırakır.

DÜĞMELİ EVLER

Bu köyde her taş duvar, her kapı tokmağı; ustaların el izini
ve medeniyetlerin gölgesini taşır. Köyün kalbine giden yol düğmeli evlerin arasından geçer..

Taş duvarların arasından dışa uzanan ahşap uçlar… İşte bu “düğmeler” evlere adını verir. Evler ustalığın, geleneğin, sabrın ve zekânın taşlaşmış hâlidir,

Düğmeli evlerin inşasında taş ve ahşap dışında (ne çivi ne de harç) başka hiçbir malzeme kullanılmaz.

 Önce ahşap iskelet kurulur, sonra taşlar bu hatıl (duvar boyunca uzanan ahşap parça) ve peştivandan (hatıla diklemesine yerleştirilen ve kilit görevi gören ahşap parça) oluşan iskeletin etrafına örülür.

Bu inşaat tekniği binayı depreme dayanıklı kılar. Kalın taş duvarlar evin yazın serin, kışın sıcak kalmasını sağlar.

https://youtube.com/clip/Ugkxq13QHCDFXPbEXoVRmk0Giz62nO9Gkjud?si=pp0sziWqgIiICPWO

Fragmanı İzle

ORMANA’DA KONAKLAMAK

Bazı düğmeli evler bugün özenle restore edilerek butik youtu.beotellere dönüştürülmüştür. Bu evlerde konaklayan herkes, geçmişle aynı odada nefes alır. Güne sedir kokusuna ve Toros rüzgârına uyanır.

Ormana’nın lezzetleri doğaya dayanır.

Kahvaltıda keçi peyniri, taze yumurta, yayla balı…
Akşam sofralarında sac böreği, gözleme, Toroslar’dan toplanmış dağ otları ve kuzugöbeği mantarı bulunur.

Ormana, modern dünyanın gürültüsünden uzak, kendi ritminde yaşamayı sürdürür.

Rüzgâr düğmeli evlerin arasında dolaşırken fısıldar:
“Ben Ormana’yım… Dağların sessizliğini, insanların emeğini,
zamanın hikâyesini saklayan köy…”

Ormana’yla ilgili belgeseli YouTube/Saklı İzler (@sakliizler) kanalından izleyebilirsiniz.

Selahattin NİZAM

Önceki Bölüm