Eğer dünya dışı yaşamla temas kurarsak, bu muhtemelen yıldızlararası uzayın engin mesafelerine mesaj göndermeyi gerektirecektir

Uzak medeniyetleri gözlemleyen gökbilimciler için asıl soru şu: Eğer ortak bir dilimiz yoksa, bu iletişim nasıl mümkün olabilir?

Bilim insanları şimdi, beklenmedik bir ilham kaynağıyla ‘evrensel bir dil’ geliştirebileceğimizi söylüyor: Mütevazı bal arısı.

Altı bacağı, beş gözü ve tamamen farklı bir sosyal yapısıyla, bilim insanları arıların Dünya’da uzaylılara en çok benzeyen canlılardan biri olduğunu söylüyor.

İnsanların ve arıların beyin yapıları son derece farklı olsa da, her ikimiz de karmaşık iletişim ve işbirliği yöntemleri geliştirdik.

Daha da önemlisi, yeni araştırmalar arıların insanlarla ortak bir başka çok önemli özelliğe daha sahip olduğunu gösteriyor: matematik yapabilme yeteneği.

Bu şaşırtıcı keşfe dayanarak, bilim insanları matematiğin evrensel bir dilin temeli olabileceğine  inanıyor .

Çünkü, hem insanlar hem de arılar matematik konusunda benzer bir temel anlayışa sahip gibi görünüyor.

Önceki çalışmalarda Dr. Dyer ve çalışma arkadaşları, arıların matematiksel kavramları öğrenme yeteneğine sahip olduğunu bulmuşlardı: Arılar, toplama ve çıkarma işlemlerini öğrenebilliyor. Araştırmacılar, arıların şekerli su ödülü almak için matematik testlerine katılabilecekleri deneyler kurdular.
Bu denemeler sırasında arılar toplama ve çıkarma yapabilme , miktarları tek veya çift olarak sınıflandırma ve hatta ‘sıfır’ kavramını anlama yeteneği gösterdiler .

Monash Üniversitesi’nden Dr. Adrian Dyer,
‘Artık arıların matematik problemlerini çözebildiğini bildiğimize göre, uzaylı zekâsıyla nasıl iletişim kurabileceğimiz konusunda sağlam bir temelimiz var.’

Bu dilin neye benzeyeceğine gelince, Dr. Dyer bunun çoğumuzun her gün kullandığı matematiğe çok benzer olabileceğini söylüyor.

‘Filozoflar tarafından karmaşık problemleri daha verimli bir şekilde iletmek için geliştirilen matematik, halihazırda biz insanların her gün kullandığı bir dildir.’

İlk bakışta bilardo masasındaki bir bilardo topuna bile benzetilebilir. 

Dikkat çekici dairesel simetriye sahip gizemli yuvarlak nesne, kökenini ve doğasını belirsizleştirerek mevcut uzay teorilerine meydan okuyor.

Avustralya’nın ASKAP teleskobu tarafından görüntülenen gökcismi, çıplak gözle görülemese de genişlediği düşünülüyor. 

Çarpıcı görünümünden dolayı ona, eski Yunancadan gelen ve ‘tamam’ veya ‘mükemmel’ anlamına gelen Teleios adını verdiler. 

Galaksimizde bulunan Teleios’un çapının 157 ışık yılı kadar olabileceği düşünülüyor.

Uluslararası araştırma ekibi, ‘Teleios’un en belirgin özelliği, düşük yüzey parlaklığıyla birlikte dikkat çekici dairesel simetrisidir’ diyor. 

Teleios, Batı Avustralya’nın ücra çöllerinde bulunan bir dizi radyo teleskoptan oluşan Avustralya Kare Kilometre Dizisi Yol Bulucusu (ASKAP) kullanılarak keşfedildi.

Araştırmacılar, Dünya’dan 7.100 veya 25.100 ışık yılı (2,2 veya 7,7 kiloparsek) uzaklıkta olduğunu tahmin ediyor; bu da binlerce trilyon mil anlamına geliyor. 

Garip olan şu ki Teleios sadece elektromanyetik spektrumun en uzun dalga boyu olan radyo dalgalarında görülebiliyor.

Yani Teleios’u X-ışınları, kızılötesi ışık veya görünür ışık altında görmek mümkün değil, yani ona yaklaşsak bile onu göremiyoruz. 

Uzmanlar The Conversation için yazdıkları bir makalede, ‘Teleios, neredeyse mükemmel dairesel şekli nedeniyle Yunanca Τελεɩοσ (‘mükemmel’) kelimesinden türemiştir’ diyorlar .  

‘Bu eşsiz nesne, görünür ışık da dahil olmak üzere hiçbir dalga boyunda daha önce görülmemiş olup, ASKAP’ın yeni nesneler keşfetme konusundaki inanılmaz yeteneğini ortaya koymaktadır.’ 

Deneyde, düşük Dünya yörüngesinde bir ay geçiren bu mini beyin yapıları, hem sağlıklı kaldı hem de Dünya’da yetiştirilen benzerlerine kıyasla daha hızlı olgunlaştı.

Bu sonuçlar, etkiler yalnızca astronotların sağlığı için değil, Dünya’daki tıbbi araştırmalar açısından da büyük önem taşıyor. Mikro yerçekimi ortamı, hastalık modelleme ve ilaç geliştirme çalışmalarında yeni kapılar aralıyor.

ISS Ulusal Laboratuvarı’ndan moleküler biyolog Davide Marotta liderliğindeki ekip, özellikle nörodejeneratif hastalıklarla bağlantılı sinir hücrelerinin mikro yerçekiminde nasıl etkilendiğini araştırmak için yola çıktı.

Araştırmada, sağlıklı bireyler ve multipl skleroz (MS) ile Parkinson hastalığına sahip kişilerden alınan hücreler, laboratuvarda yeniden programlanarak sinir hücrelerine dönüştürüldü. Bu hücreler, beynin bağışıklık sistemi hücreleri olan mikroglia içeren organoidler oluşturdu.

Organoidlerin bir kısmı Dünya’da bırakılırken, diğer kısmı özel kriyo tüplerinde ISS’ye gönderildi.

Uzayda geçirilen bir ayın ardından geri getirilen organoidler, Dünya’daki kontrol grubuyla karşılaştırıldı.

Uzayda gelişen organoidlerin daha hızlı olgunlaştığı, ancak hücre çoğalmasının daha yavaş olduğu tespit edildi. Ayrıca, Dünya’daki organoidlere kıyasla stresle bağlantılı genlerin daha az ifade edildiği ve beklenenden düşük iltihaplanma gözlendi.

Bu durumun, mikro yerçekimi ortamının insan kafatasındaki koşullara daha yakın olmasından kaynaklanabileceği düşünülüyor. Loring, “Uzayda bu organoidler, beyne daha çok benziyor. Kendi mikro evrenlerini oluşturuyorlar” diye ekledi.

Araştırmacılar, bir sonraki hedefin Alzheimer hastalığından en çok etkilenen beyin bölgelerini incelemek olduğunu belirtti. Ayrıca, sinir hücrelerinin uzayda birbirleriyle nasıl bağlantı kurduğunu anlamak için yeni deneyler planlanıyor.

ABD merkezli bir uzay şirketi, Alçak Dünya Yörüngesi’nde HIV ve hepatit C’yi tedavi etmek için kullanılan antiviral bir ilaç geliştirdi.

21 Şubat Çarşamba günü, uzaydan Dünya’ya ilginç bir paket döndü.

Bu, California merkezli bir uzay şirketi tarafından üretilen ve Utah Test ve Eğitim Alanına (UTTR) inen bir yörünge platformu olan W-1 misyonunun kapsülüydü.

Bu kapsülde, Alçak Dünya Yörüngesi’nin (LEO) mikro yerçekimi ortamında yetiştirilen antiviral ilaçlar vardı.

Şirketin vizyonu özellikle uzayda ilaç ve diğer ürünleri geliştirmek ve bunları kendi özel yeniden giriş kapsülleri aracılığıyla Dünya’ya geri göndermek.

Geleneksel olarak, mikro yerçekiminde  araştırma yapmak yalnızca Uluslararası Uzay İstasyonundaki (ISS) astronotlar tarafından yapılabilecek bir şeydi .

Yeniden kullanılabilir roketler ve araç paylaşımı programlarının sağladığı artan erişilebilirlikle birlikte durum hızla değişiyor.

Biyomedikal ve ileri malzeme araştırmalarından üretime (birkaçını saymak gerekirse) kadar pek çok endüstri bu trende dahil olmak istiyor.

Uzayda ilaç geliştirmek ne işe yarıyor?

Şirkete göre mikro yerçekimindeki işlem, kaldırma kuvvetini, doğal taşınımı, çökelmeyi ve faz ayrılmasını önemli ölçüde değiştiriyor.

Bu, yerçekimi streslerinin olmaması nedeniyle daha mükemmel kristal yapılara sahip yüksek kaliteli ilaçlar üretme potansiyeline sahip ve bu da raf ömrünün ve etkinliğin artmasına yol açıyor.

Uzayda HIV ve hepatit C’yi tedavi etmek için kullanılan antiviral bir ilaç geliştirdi.

Şimdi ilaç  Los Angeles’taki tesislerde incelemeye alınacak.

Şirketin CEO’su Will Bruey’nin geçen yıl yaptığı röportajda, “Uzayda ilaç üretiyoruz. Yer çekimini ortadan kaldırmak, normalde Dünya’da yapamayacağınız ilaçları yapmamızı sağlıyor. Yer çekimi bir nevi parametre gibidir. Bir fırına sıcaklık düğmesi koyarsanız, yeni tarifler ve üretebileceğiniz yeni yiyeceklerle dolu bir dünya yaratırsınız. Benzer şekilde, yerçekimini değiştirebilirseniz, ilaç formülasyonlarının kimyasal sürecini de değiştirebilirsiniz.”

Uzay bilimcileri, evrenin bilinen en parlak cismi olarak belirledikleri bir quasar keşfettiler. Quasarlar, evrenin muazzam enerji yayan gök cisimleri olarak tanımlanıyorlar.

J0529-4351 olarak adlandırılan gök cismi  Güneş’ten 500 trilyon kere daha parlak ve 17 milyar kere daha büyük. Quasarın yanında bir de kara delik tespit edildi. Astkronomların hesaplamalarına göre, bu kara delik inanılması güç çekim gücüyle her gün bir yıldızdan fazlasını yutuyor. Quasar’ın merkezindeki kara delik yılda 370 yıldızı yani güneşi içine çekiyor.

J0529-4351 1980 yılında ilk tespit edildiğinde bir yıldız olduğu düşünülmüş, bilimsel makalelerde böyle değerlendirilmişti. Ancak yapılan son tespitlerde söz konusu gök cisminin çok parlak bir yıldız değil bir quasar olduğu keşfedildi.

Astronomlar, quasarın bugüne kadar evrende bilinen en şiddetli yer olduğunu belirtiyorlar.

Quasar, Dünya’dan 12 milyar ışık yılı yani 110,4 trilyon km uzakta bulunuyor. Bu mesafe de gök cisminin evrenin ilk dönemlerinde oluştuğunu ortaya koyuyor.

Türkiye’nin ilk astronotu Alper Gezeravcı’nın içinde bulunduğu kapsül geçen hafta uzaya fırlatıldı ve Uluslararası Uzay İstasyonu’na başarıyla kenetlendi. Biz de merakla gelişmeleri takip ediyoruz.

Bu Türkiye’nin ilk denemesi.

Ancak uzay çalışmaları bilinenden daha eskilere dayanıyor.

Uzaya hakim olan devletlerin Dünya’ya da hakim olacağı görüşüyle soğuk savaş döneminde ABD ve eski Sovyetler Birliği arasında başlayan yarış halen sürüyor. Uluslararası Uzay İstasyonu’nda (ISS) görüldüğü gibi ABD ve Rusya artık ortak çalışmalar yapabilirken halen asıl rekabet ABD ve Çin arasında. Bu nedenle Çin, ISS dışında tutuluyor.

-Uzay çağı-

Sovyetler Birliği’nin 4 Ekim 1957’de yapay ‘Sputnik 1’ uydusunu Dünya yörüngesine göndermesi uzay çağının başlangıcı kabul ediliyor.

Ancak…

Uzay çalışmaları daha geriye gidiyor
ve itici güç olarak Hitler Almanyası karşımıza çıkıyor.

2. Dünya Savaşı yıllarında Nazi Almanyası’nın  savaşta üstünlük elde etmek için füze ürettiği ve ilk balistik füze ‘V2’yi Dünya yörüngesine çıkarıp indirdiği kayıtlarda yer alıyor.

Adolf Hitler’in Aryan ırkıyla ilgili hedefleri kapsamında Çin’den kuzey ve güney kutuplarına kadar uzanan araştırmalarının yanı sıra uzayı da mercek altına aldığı ‘Vril’ ve ‘Haunebu’ adlarında iki uçan daire üretmesiyle ortaya çıkıyor.

1942’de daha büyük olarak üretilen Haunebu, önce saatte 4800 kilomette hız yaparken sonra bu 6000’e çıkarılmış. Yine başta 18 saat havada kalırken bu 50 saat olmuş. Mürettebat kapasitesi de 8’den 20 ye çıkarılmış.

Savaş sonrası uçan daire ‘Haunebu’ Dünya’nın çeşitli bölgelerinde ele geçirilmiş.

-Almanya neden gölgede kaldı-

Ancak 2. Dünya Savaşı’nı kaybeden Almanya’nın uzay başarısı, savaş suçları ve soykırım yaptığı Yahudilerin çabalarıyla gölgede kaldı ve üstü örtüldü.

Hitler Almanyası’ndan 700’den fazla bilim adamı/mühendis gizli operasyonlarla ABD’ye götürüldü ve ABD uzay teknolojisinde gelişti.

Bu bilim adamlarından Wernheber von Braun,  roket teknolojisinde ABD’ye yön verip uzay seyahatlerinin mümkün olduğunu  çalışmalarıyla ortaya koydu. Böylece 1958’de Amerikan Ulusal Havacılık ve Uzay Araştırmaları Merkezi (NASA) kuruldu. Braun,  NASA’nın ay programındaki ‘Apollo 11’ seferinde kullanılan ‘Saturn v’ roketini de tasarladı. Neil Armstrong aya ayak basan ilk insan oldu.

Alman bilim adamları sadece ABD değil Sovyetler Birliği ve Birleşik Krallık’ta da uzay teknolojileri geliştirdi.

Almanya halen Alman Havacılık ve Uzay Merkezi ile Avrupa Uzay Ajansı uzay araştırmalarında bulunuyor.

-Naziler ve uzaylılar!-

Nazi Almanyası’nın uzay çalışmalarıyla ilgili çeşitli mitler de var. Bu dönemde Ay ve Mars’ta üs projeleri geliştirildiği, Dünya dışı varlıklarla temasa geçildiği bunlardan bazıları. Hatta uzay yolculuklarında Nazi Almanyası ile ilgili ulaşılan bazı kanıtların ABD ve Rusya tarafından saklandığı ileri sürülüyor.

-Çin’deki denemeler-

Uzay yolculukları daha sonra gündeme gelse de roket teknolojisinin temeli de 13’üncü yüzyılda Çinliler’in barutu fişekte kullanmaya başlamasına dayandırılıyor. 15’inci yüzyılda Çinli Wan Hoo’nun rokete benzer fişekle aya uçmaya çalışması, uzay araştırmacısı Sovyet Konstantin Tsiolkovsky’nin  de 1903’te uzay seferi ilkelerini yazması kaynak gösteriliyor.

-Uzay atakları-

Uzay çağının başlangıcı sayılan Sovyet uydusu Sputnik 1’in Dünya yörüngesine ulaşmasından 1.5 yıl sonra 2 Ocak 1959’da ‘Luna1’ adlı Sovyet  roketi Dünya yörüngesinde ayrılarak Güneş yörüngesine girdi ve ilk kozmik roket oldu.

12 Nisan 1961’de Sovyetler Birliği’nden Yuri Gagarin uzaya gidererek Dünya yörüngesinde 108 dakikalık tam tur attı ve uzaya çıkan ilk insan olarak tarihe geçti.

ABD Başkanı John F.Kennedy,  Sovyetler’in bu başarısı üzerine hedeflerini ay olarak gösterdi.

1962’de  3 kişilik Apollo uzay mekiği üretildi. 1968’de ABD’den  3 astronot bunun içinde ay yolculuğu yaparak  yörüngede 10 tur atti.

Bir yıl sonra da astronot Neil Armstrong, Buzz Aldrin ve  Michael Collins’i taşıyan  ‘Apollo 11’ mekiği aya indi.  Neil Armstrong aya ayak basan ilk insan oldu.

Zeynep Nurten UZER/Gazeteci-Yazar

Zeynep Nurten UZER/kentekrani

Youtube Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 26 Ocak 2024

Yazarın Tüm Yazıları

DERİN UZAYDAN GELEN SARMAN 

Görüntüsü yolda gelirken eğer varsa uzaylılar kendisini gördüler mi, uzayda da şöhret oldu mu bilinmez ama sarman kedi Taters yeryüzünde epey ünlendi.

Taters, Amerikan Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi NASA’nın büyük gurur duyduğu, uzay çalışmalarında bir dönüm noktası niteliğindeki gelişmeye pek katkı vermese de başrolü kaptı olayın yıldızı oluverdi.

Sarman kedi Taters’in spot ışıklarını üzerine çektiği çalışma derin uzaydan lazer teknolojisi aracılığıyla haberleşme ve veri aktarımı projesiydi.

NASA lazer teknolojisiyle veri ve görüntü aktarmak amacıyla uzun zamandır çalışıyordu. Bunun için geliştirilen uzay aracı Psyche, bir süre önce uzaya gönderilmişti. Yola çıkmadan önce projenin ekip üyelerinden o zamanlar 3 yaşında olan erkek kedi Taters’in kırmızı lazer ışığını kovalamasının görüntüsü

araca yüklenmişti. Psyche uzay aracı yeryüzünden 30 milyon kilometre uzağa ulaştığında sarman Taters görüntüsünü lazerle ABD Kaliforniya’daki gözlemevine gönderdi. 15 saniyelik görüntünün dünyaya ulaşması 101 saniye sürdü. Görüntü aksaksız dünyaya ulaştı ve son derece kaliteliydi.

AMAÇ MARS YOLCULUKLARINDA İYİ HABERLEŞME

NASA başarılı sonuç aldığı lazer teknolojisinin haberleşme ve veri aktarımında radyo dalgalarının yerini almasını hedefliyor. Böylelikle derin uzaydan özellikle de Mars yolculukları sırasında son derece kaliteli görsel ve işitsel haberleşme yapılabilecek ve veri aktarımı sağlanabilecek.

Sarman kedi Taters, ilk videoda görevini yaptı NASA’nın başarısına sempatiyle karışık bir sansasyon da katmış oldu. Ancak sevimli kedi bundan sonra projede sahneye çıkmayacak. Bunun sebeplerinden biri de projeyi yürüten çatı örgütün tasarım bölümü sanat yönetmeni ve Taters’ın arkadaşı Joby Harris’in itirazı.

Harris,

“Bu kadar ünlü olmanın aklını başından almasını istemiyorum” diyor.

Dünya’ya dönen Osiris-Rex isimli uzay aracının getirdiği asteroit örnekleri bilim insanlarınca araştırılmaya başlandı.

NASA’nın, Bennu’dan gelen örneklerin bulunduğu kapsülün iç kısmında siyah renkli tanımlanamayan toz tespit etmesinin ardından araştırmaları durdurmak zorunda kaldığı kaydedildi.

Tozun, asteroidinden gelen bir madde olup olmadığını belirlemek için analizden geçirileceği bilgisi verilirken, araştırmaların analizin ardından devam etmesi bekleniyor.

Osiris-Rex, 24 Eylül’de, örnek kapsülünü 100 bin kilometre uzaklıktan bırakmış ve kapsül 4 saat sonra paraşütle Utah Çölü’ne iniş yapmıştı.

Örnekler inceleme için NASA’nın Houston’daki Johnson Uzay Merkezi’ne götürülmüştü.

Bennu asteroidi

Dünya’dan 81 milyon kilometre uzaklıkta Güneş’in yörüngesinde dönen ve Empire State Binası büyüklüğünde olan Bennu’nun çok daha büyük bir asteroidin kırılmış parçası olduğuna inanılıyor.

Bennu’nun 2182 yılında Dünya’ya tehlikeli bir şekilde yaklaşması bekleniyor.

Bennu asteroidi çalışmasının liderliğini yapan Arizona Üniversitesinden Dante Lauretta, Osiris-Rex’in topladığı verilerin asteroidi saptırma çabasına yardımcı olacağını düşündüklerini söyledi.

NASA’nın Florida’daki Cape Canaveral Uzay Üssü’nden 2016’da uzaya gönderilen ve 2018’de Bennu asteroidine ulaşan Osiris-Rex, Bennu’nun karbon bakımından zengin olan karanlık yüzeyinden moloz parçaları toplamasının ardından 2021’de 178 milyon mil (yaklaşık 286 milyon kilometre) mesafeden dünyaya dönüş için yola çıkmıştı.

Gökbilimciler, iki yüzlü ve tuhaf görünümlü bir yıldızı ilk kez keşfetti.

Yıldızın bir tarafı neredeyse tamamen hidrojenden ve diğer tarafı helyumdan oluşuyor.

Kuğu takımyıldızında bin ışıkyılı uzaklıkta bulunan nesnenin bilimsel ismi ZTF J203349.8+322901.1.

Ancak iki yüzlü Roma tanrısının isminden gelen Janus olarak adlandırıldı.

İlk olarak, Caltech’in San Diego yakınlarındaki Palomar Gözlemevi’nden her gece gökyüzünü tarayan bir alet olan Zwicky Geçici Tesisi (ZTF) tarafından keşfedildi .

Caltech’te çalışmayı yöneten bir astrofizikçi olan Dr. Ilaria Caiazzo, “Beyaz cücenin yüzeyi bir taraftan diğerine tamamen değişiyor. Bu çılgınca” dedi.

Caiazzo, beyaz cüceleri arıyordu ve bir aday yıldız, parlaklığındaki hızlı değişimler nedeniyle öne çıktı.

Diğer gözlemler, Janus’un her 15 dakikada bir kendi ekseni etrafında döndüğünü ortaya çıkardı.

Bir yıldızın kimyasal parmak izlerini veren spektrometri ölçümleri, nesnenin bir tarafının neredeyse tamamen hidrojen ve diğer tarafının neredeyse tamamen helyum içerdiğini gösterdi.

Yakından bakıldığında, yıldızın her iki tarafı da mavimsi renkte ve benzer bir parlaklığa sahip, ancak helyum tarafı kendi güneşimizinki gibi grenli, yamalı bir görünüme sahipken, hidrojen tarafı pürüzsüz görünüyor.

Beyaz cüceler, bir zamanlar güneşimiz gibi olan yıldızların kaynayan kalıntıları olarak tanımlanıyor.

Sonunda, kabarık dış malzeme uçup gider ve çekirdek, kabaca güneşin kütlesine sahip, ancak yalnızca Dünya büyüklüğünde olan yoğun, ateşli, sıcak bir beyaz cüceye dönüşür.

Harvard Üniversitesi’nden astrofizik profesörü Avi Loeb, Papua Yeni Gine’ye düşen bir meteorda uzaylı teknolojisine ait malzemelerin bulunduğunu açıkladı.

ABD Uzay Komutanlığı, küre şeklindeki cisimlerin başka bir Güneş sisteminden geldiğini neredeyse yüzde 99,999 oranında doğrularak Loeb çalışmaların sürdüğünü belirtti. Bununla birlikte Loeb, daha önce Oumuamua adlı gök cisminin de uzaylılara ait olduğunu öne sürmüştü.

ABD’de yer alan Harvard Üniversitesi Profesörü   Avi Loeb, 2014 yılında Papua Yeni Gine açıklarına düşen bir meteorda teknolojisine ait parçalar bulmuş olabileceğine inandığını söyledi.

Loeb ve ekibi materyalleri analiz için Harvard’a geri getirdi. ABD Uzay Komutanlığı, malzemenin başka bir Güneş sisteminden geldiğini neredeyse yüzde 99,999 oranında kesin olarak doğruladı. Hükümet, Loeb’e meterorun inmiş olabileceği yerin yarıçapını 10 km olarak verdi.

Araştırmacıların, yaptıkları hesaplamalar meteorun potansiyel yolunu belirlemelerini sağladı. Bu hesaplamalar, ABD hükümetinin öngördüğü 10 km’lik menzilin tam içinden geçen bir yol çizdi. Loeb ve ekibi Silver Star adlı bir tekneyle bölgeye gittiler. Gemi, meteorun öngörülen yolu boyunca ve çevresinde çok sayıda geçiş yaptı. Araştırmacılar teknelerine mıknatıslarla dolu bir kızak bağlayarak okyanus tabanını taradı.

Loeb, “Araştırmalarımızın ardından onlarca  küçük küre bulduk. Bunlar neredeyse mükemmel küreler ya da metalik bilyeler. Mikroskopla baktığınızda çok farklı görünüyorlar. Altın, mavi, kahverengi renkleri var ve bazıları Dünya’nın minyatürü gibi görünüyor.” diye konuştu.

Bileşim analizi, boyutları 1 milimetrenin altında olan kürelerin yüzde 84 demir, yüzde 8 silikon, yüzde 4 magnezyum ve yüzde 2 titanyum ile çeşilti elementlerden oluştuğunu gösterdi. Ekip, bunlardan toplam 50 tane buldu.

Loeb, “Bu küreler, daha önce görülen ve NASA tarafından kataloglanan tüm uzay taşlarından daha sert bir malzeme gücüne sahip. Cisimlerin, Güneş sistemi dışındaki hızını hesapladık. Saniyede 60 km, yani Güneş’in çevresindeki tüm yıldızların yüzde 95’inden daha hızlıydı. Demir meteorlardan bile daha sert malzemelerden yapılmış olması ve Güneş’in çevresindeki tüm yıldızların yüzde 95’inden daha hızlı hareket etmesi, bunların başka bir uygarlığa ait bir uzay aracı ya da teknolojik bir alet olabileceğini düşündürdü.” dedi.

Diğer taraftan Loeb, araştırma ve analizlerin  Harvard Üniversitesi’nde yeni başladığını söyledi.  Loeb şu anda kürelerin yapay mı yoksa doğal mı olduğunu anlamaya çalıştığını belirterek, “Eğer doğal iseler, araştırmacılara Güneş sistemimizin dışında hangi malzemelerin var olabileceği konusunda fikir verecek. Eğer yapaysa, sormamız gerekecek sorular çoğalacak. Mevcut uzay araçları ile Güneş sistemimizden çıkıp başka bir yıldıza gitmemiz on binlerce yılımızı alacak. Bu malzeme bize ulaşmak için o kadar zaman harcadı.” dedi.

Diğer taraftan,  Loeb’in gök cismi Oumuamua’nın daha önce uzaylılara ait olduğunu savunmuştu.  Ünlü fizikçi Stephen Hawking’in de çalışma arkadaşı  Loeb, uzaylıların 2017’de Dünya’yı ziyaret ettiğini iddia etti.

“Dünyanın Ötesinde Akıllı Yaşamın İlk İşareti” adlı kitabında yazdığı yazıda görüşlerini belirten Loeb, yaklaşık beş yıl önce Güneş sisteminde yıldızlararası bir nesnenin tespit edildiğini, bunun da uzaylı teknolojisi olduğunu söyledi.

2017 yılında diğer bilim insanları tarafından tespit edilen nesnenin Hawaii dilinde “izci” anlamına gelen ‘Oumuamua’ olarak adlandırdığını ve nesnenin bir kuyruklu yıldız, bir hidrojen dağı ve bir göktaşı olduğu dair iddialarda bulunduğunu belirten Loeb, cismin bunlardan hiçbirinin olmadığını, gök cisminin dünya dışı varlıklara ait bir uzay aracından koptuğunu belirtti.