Geleneksel sanat anlayışıyla çağdaş yaklaşımların birleştiği “TEMA-S” adlı sergi, resim ve heykel sanatını farklı disiplinlerle buluşturarak izleyicilere görsel ve duygusal bir deneyim sunuyor.

Eserler, sadece görsel bir gösteri sunmakla kalmıyor, aynı zamanda izleyicileri kişisel deneyimlerine ve duygularına yönlendirerek onlarla bağ kurmalarını sağlıyor.

Sami Kurt’un “TEMA-S” adını taşıyan resim ve heykel sergisi 11 Mayıs – 27 Mayıs tarihleri arasında Gala Sanat Galerisi’nde sanatseverlerle buluşuyor.

Sergi 12 Mayıs’tan itibaren her gün 10:00 – 19:00 saatleri arasında ziyaret edilebilir.

*Yeni bir çalışmada insanların yaklaşık %40’ı doğru tahminde bulunamadı.

*Doğru yanıt verenlerin çoğunluğu kadın ve 18-24 yaş aralığındaydı.

Kanada Waterloo Üniversitesi’ndeki araştırmacılar, insanların yapay zeka görüntülerini gerçek görüntülerden ayırt edip edemeyeceğini belirlemek için yola çıktı .

260 katılımcıdan, bir Google  aramasıyla toplanan 10 görseli ve Stable Diffusion veya DALL-E (deepfake görseller oluşturmak için kullanılan iki yapay zeka programı) tarafından oluşturulan 10 görseli gerçek veya sahte olarak etiketlemelerini istediler .

Araştırmacılar, katılımcıların yüzde 85’inin görüntüleri doğru bir şekilde tanımlayabilmesini beklediklerini ancak insanların yalnızca yüzde 61’inin doğru tahminde bulunduğunu belirtti.

Springer Link’te yayınlanan çalışma, insanların görselleri gerçek veya sahte olarak tanımlamasının en yaygın nedeninin gözler ve saç gibi ayrıntılara bakmak olduğunu, daha genel nedenlerin ise resmin ‘tuhaf görünmesi’ olduğunu buldu.

Waterloo Üniversitesi Bilgisayar Bilimleri alanında doktora adayı ve çalışmanın baş yazarı Andreea Pocol, “İnsanlar ayrım yapma konusunda sandıkları kadar becerikli değiller” dedi.

Araştırma, katılımcıların yaklaşık yüzde 40’ının görüntüleri yanlış sınıflandırdığını ve bunun da ‘insanların gerçek görüntüleri sahte olanlardan ayırma konusunda iyi olmadığını, yanlış ve potansiyel olarak tehlikeli anlatıların yayılmasına kolayca izin verdiğini’ gösterdiğini söyledi.

Ayrıca katılımcıları cinsiyete (erkek, kadın veya diğer) göre ayırdılar ve kadın katılımcıların en iyi performansı sergilediğini, kabaca yüzde 55 ila 70 doğruluk oranıyla tahminlerde bulunduğunu, erkek katılımcıların ise yüzde 50 ila 65 doğruluk oranına sahip olduğunu buldular.

Katılımcılar daha sonra yaş gruplarına göre sıralandı ve 18 ila 24 yaş arasındakilerin doğruluk oranının 0,62 olduğunu buldu ve katılımcılar yaşlandıkça doğru tahmin etme olasılıklarının azaldığını, 60 ila 64 yaş arası kişiler için sadece 0,53’e düştüğünü gösterdi. eskimiş.

Daily Mail

“Galerilerin sanatçılara ihtiyacı var, sanatçıların galerilere değil”

‘İnsargi’ ve ‘As Beni’ projeleriyle resimlerini  sanat galerilerinde değilde sokakta sergileyen ressam Adyali ile sanat, resim ve yeni projeleri üzerine keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. İyi okumalar.

Resimlerinizde Adyali mahlasını kullanıyorsunuz. Sizi tanıyabilir miyiz? Adyali mahlasının anlamı nedir?

Merhabalar, öncelikle sorularınız için çok teşekkür ederim. Ben Adyali, 1999 yılının 26 Ağustos’unda Üsküdar İstanbul’da doğdum. Çok yakın bir zamana kadar  İstanbul’da yaşıyordum. Şimdi eşimle Eskişehir’e taşındım. Yeditepe Üniversitesi Çeviribilim bölümü mezunuyum. Üniversite eğitimim boyunca birçok farklı alanda çeviri yaptım ve Antik Yunanca dahil olmak üzere, Fransızca, Almanca ve İspanyolca gibi birçok dil eğitimi aldım. Dillere olan merakımı çok erken yaşta keşfettim, kendi kendime Japonca öğrenmeye başlamıştım ve sevdiğim İngilizce şarkıları Türkçeye çeviriyordum. Kendimi bildim bileli resim yapan, salonun duvarlarına ve mobilyaların üzerine resimler yaptığım için aileme sıkıntılar çıkaran bir çocuktum. Henüz 10 yaşındayken annemin işi gereği Şile’de bir ressamın evine gitmiş ve atölyesinde o ressamla sohbet etme imkanı bulmuştum. Çok sonradan öğrendim ki, kendisi saygıdeğer Mustafa Ata imiş.

Sonrasında, kendi müziğini besteleyen, icra eden ve paylaşan, ayrıca albüm kapak tasarımına kadar tüm yaratım sürecini kendi yöneten çok yetenekli bir müzisyen olan ‘‘Uzayzaman Yolcusu’’ mahlaslı, şimdi eşim olan, Barış ile tanıştım. Sayesinde, çocukluğumda dış dünyayla kurduğum en içten iletişim yolu olan sanat yolculuğumu hatırladım ve kendimi ifade etmek için katı kuralları olan dilleri yalnızca ilgi alanımda bırakarak kendimi sanatımı üretmeye adadım. 2018’den beri resimler yapıyorum. 2021’de ‘‘insan’’ ve ‘‘sergi’’ kelimelerinden türettiğim bir olgu olan ‘‘İnsargi’’ isimli, birkaç kişinin tabloları taşıyarak ve duraklayarak geçici bir sergi duvarı oluşturdukları, yalnız para ödeyerek katılabildiğiniz sergilerin işleyişini ve görevlilerini eleştiren bir performans gerçekleştirdim. İnsargi sayesinde, performans sanatının ne kadar etkileyici bir sanat dalı olduğunu keşfettim. Böylece üretim alanlarım arasına artık performans sanatını da dahil ettim. En son, Eylül ayında ‘‘As Beni’’ isimli bir performatif resim enstalasyonu gerçekleştirdim ve bu zamana kadar üretmiş olduğum eserlerimden toplamda 65 tanesini bana ilham olmuş sokaklara, üzerinde ‘‘As Beni’’ yazan etiketlerle beğenenler alsın diye yerleştirdim.

Adyali’ye gelecek olursak, ailemin bana koyduğu isim olan İlayda’nın tersten yazılan hali en basit açıklamasıyla. Sanatçı olmaya karar verdiğim noktada bildiğim halimle kendimin ötesine geçmek ve yapmadığım şeyleri yapmakta kendime itici güç yaratmak için oluşturduğum bir alt kimliğin adı. Bazen, ‘‘Bu resmi ben mi yaptım?’’ diye soruyorum ve cevabım ‘‘Adyali yaptı.’’ oluyor. Üretim sürecimde kendimi asla kısıtlamıyorum ve düşünmeyi arka plana atıyorum. Benden önce gelmiş ve çağdaşım olan sanatçıların ortak bir alt bilinç kanalında buluştuğunu ve ilham olarak çağrılanın o an müsait olan sanatçının ellerinden çıktığını düşünüyorum.

Her şeyin bir dataya dönüştüğü, parçalanabildiği ve tekrar birleşebildiği bir noktada ilhamı, çok kanallı bir radyodan yayılan ve alıcı olarak aynı frekanstaysanız size uğrayan bir sinyal gibi tanımlıyorum. O anda o siparişi (ilhamı) teslim alabilecek kişi olmak ve geleni aktarabilecek noktada olmak adına kendimi yalın hale getiriyorum. Çünkü çok eminim ki, ve daha öncesinde de birçok kez deneyimledim, bir fikir veya o fikri getiren ilham için geldiği anda harekete geçmezseniz fikrin veya çok benzer bir hissin başka bir eserde yerini bulduğuyla karşılaşıyorsunuz. Diğer bir deyişle, siz yapmazsanız bir başkası o siparişi tamamlıyor.

Bu durum, kendini bu deneyime açan başka yaratıcı insanlarla ortak bir yaratım alt bilinç kanalının varlığına olan inancımı güçlendiriyor. Kendime özel olan bu ortamı yaratabilmek için sessizleşiyorum, çekiliyorum ve zihnimde beliren harekete göre taslak olmadan, olduğu haliyle kanvasıma aktarmaya özen gösteriyorum. Sonrasında ne ekliyorsam yine, yalnız kendi beğenime hitap etmesini gözetiyorum. Önemli olanın üretim süreci ve üretmekteki motivasyon olduğunu düşünüyorum.

Resim sanatıyla tanışmanız ne zaman oldu? Örnek aldığınız ressam/ressamlar kimlerdir?

Çocukluğumdan beri evde bulduğum her yere resimler yapan biriydim. Yine, daha çocukken Mustafa Ata gibi bir ressamın atölyesinde tesadüfen bulunmuş olmam dahi benim için şu anda geriye dönük bir açıklama niteliğinde. Fakat resim yapmaktan aldığım hazzın üstünü bir şeyler kapatmıştı. Hep çevremde ama benden uzak bir noktadaydı resim. Evde Dominique Appia’nın ‘‘Between the Holes in the Memory’’ isimli eseri ve Pablo Picasso’nun ‘‘Guernica’’ isimli eseri asılıydı. Çok uzun süre onlara bakarak yaşadım. Dediğim gibi, gerçek bir müzisyen ve her anlamda sanatçı olan şimdiki eşimle tanıştığımda bir şeyler tam anlamıyla yerine oturdu ve üretmeye başladım. Remedios Varo ve Hilma af Klint benzer hissiyatlarda eserler üretmeyi dilediğim ressamlardır.

Resimlerinizin hangi akımdan etkilendiğini düşünüyorsunuz?

Genel anlamda akımlar ve tanımlamalara karşıyım. Sanat tarihi adına, akımların belli kategorizasyon süreçleri için kullanışlı terimlerden ibaret olduklarını düşünüyorum. Fotografi sayesinde resim sanatı özgürleştiğinden beri, şeyleri olduğu gibi resmetmenin hiperrealistik tarzda olmasının ötesinde bir anlam ifade etmediğini düşünüyor ve daha farklı yaratıcı seçimler yapılmasından yana olduğumu belirtmek istiyorum. Gerçekliği hem gün içinde hem atölyemdeki üretim sürecimde irdeleyen biri olarak gerçekliği kendi algıladığım düzlemde eğip bükmekten keyif alıyorum. Çocukluğumdan beri sürreal resimlere maruz kalarak büyüdüğümü de hesaba katarak sürrealist ve grafik bir tarzda resmettiğimi söyleyebilirim.

Daha önceki projenizde ‘İnsargi’ adını verdiğiniz yöntemle bir grup insan sokakta resimlerinizi ellerinde taşıyarak toplumun resimlerinizi görmenizi sağlamıştı. Şimdi de ‘As Beni’ adını verdiğiniz projenizle resimlerinize ‘‘As Beni’’ yazan etiketlerle yerleştirip, sokakta izleyicinin beğenisine sundunuz. Şunu sormak istiyorum; bir ressam olarak bu projelerinizi yapmanızdaki amacınız nedir?

Son söylenecek şeyi ilk söyleyerek başlamak istiyorum: Galerilerin sanatçılara ihtiyacı var, sanatçıların galerilere değil. Bir sanatçıdan, özellikle de böylesi çılgınca pazarlama çağında, birçok sanat aracısı, sanat danışmanı, küratörü, eleştirmeni ve bir dolu başka sanatla ilintili sıfatı bulunan insan varken kendini ve eserlerini pazarlaması beklenemez. Pazarlanamayan hiçbir ürünün de satışı doğal olarak pek mümkün değil. Satışını ve pazarlamasını yapamadığım takdirde kimsenin görmeyeceği eserlerime bir sokak galerisi oluşturdum her iki projemde de. Bilabedel insanların eserlerimi almasını veya en azından görmesini sağladım.

Eylül’de İstanbul’dan taşınmadan önce pek sevdiğim atölyeme veda etmek durumundaydım. Eserlerimin her biri benim için çok değerli, benden geçen ve tuvalime yansıyan biricik hisler ve düşüncelerden oluşuyorlar. Fakat ne ben onları bir depoda saklamak istedim, ne de kendime yeni bir üretim dönemine girerken yük etmek. Bir yandan dilerdim ki, Hilma af Klint’in yaptığı gibi benden pek sonra bulunsunlar ve geriye dönük bir miras haline gelsinler ama biliyorum ki her dönemin kendine has kuralları ve yaklaşımları var. Bu noktada bir karar verdim ve hayatın ne olursa olsun homojenleşen dokusuna katmak istedim eserlerimi. Dolaşıma girsinler istedim. Bana ilham olan, iyisiyle kötüsüyle birçok anısı bulunan sokaklara bıraktım. Herhangi birinin geçebileceği, herhangi bir sokakta, herhangi bir sanat eseri. Rastgelmelerini istedim insanlara.

En başından beri birileri alsın ve kendi alanlarına assın istiyordum tablolarımı. Arada bir aklıma gelen Klintist düşünce dışında. Bu sebeple, bıraktığım yerlere ufak kağıtlar üzerine yazdığım ‘‘As Beni’’ etiketleri yapıştırdım. Gerek alınsın ve asılsın, gerekse bir eskici arabasına alsın ve materyali pahasına satsın eserlerimi. Her halükarda eserlerim istediğim gibi dolaşıma girdi ve bundan çok memnunum.

Önceki sorumla bağlantılı olarak devam edeyim. ‘İnsargi’ ve ‘As Beni’ projelerinizle amaçladığınız hedefe ulaşabildiniz mi? Toplumdan nasıl tepkiler aldınız? İlave edeyim sanat camiasından nasıl tepkiler aldınız?

Öncelikle söylemeliyim ki, aldığım tepkilerin neredeyse hepsi olumluydu. İngilizce’de ‘‘emerging artist’’ diye tabir ettikleri, ‘‘yeni ortaya çıkan/ünlenen sanatçı’’ diye çevirebileceğim bir tanım var. İnsargi’nin, yeni bir sanatçı için olumsuz olabilecek bir performans olduğunu düşünen birçok sanatçı arkadaşım oldu. ‘‘Bundan sonra bir galeriyle çalışırsan tutarsız bir kariyer hamlesi olmaz mı?’’ diye sorular aldım. Açıkçası bu noktada bir meselenin tekrar altını çizmem gerekiyor: İnsargi, tanımlanan belli başlı galerilere karşı oluşturduğum bir olgu. Bu camiada, sanatçısı için sıkı çalışan ve yaptığı işe saygı duyan profesyoneller olduğunu düşünmüyor değilim. İleride çalışacağım galerilerde de bu profesyonelliği gözetiyor olacağım. İnsargi ile bir başlangıç yaptım ve As Beni performatif enstalasyon projesiyle, muhtemel sanatımısever kitle ile bir karşılaşma imkanı buldum. Bana ilham olan sokaklara yerleştirdiğim resimlerimi alan birkaç kişiden mesajlar aldım, maalesef hepsinin nerede olduğunu bilmiyorum. Bunun dışında, As Beni’yi duyurmak için hazırladığım video sosyal medyada birçok kişi tarafından görüntülendi ve çokça yorum aldım. Yorumlar genellikle beni ve projemi destekler nitelikteydi. Birçok kişi, görse tabloların hepsini alacağını dile getirdi. Bu çok mutlu eden bir şey tabii ki. En çok da, benden yaşça küçük sanatçıların onlara ilham olduğumu söyleyen mesaj ve yorumları beni mutlu etti. Bir gün sanatçı olarak kendimden şüphe edersem bana motivasyon olacak söylemler olduklarını söyleyebilirim.

Yeni projelerinizden bahseder misiniz? ‘İnsargi’ ve ‘As Beni’ gibi projelerinize benzer çalışmalarınız olacak mı?

Mevcut evimde atölyem yok ve bu sebeple öncekilere nazaran daha küçük tablolar üretiyorum. Şu anda kendimi yalnızca üretime vermem gereken bir dönemdeyim ve elimde eserlerim olmadan bu projelerimle benzer motivasyonlara sahip projeleri düşünmek güç. Fakat belirtmem gerekiyor ki, muhtemelen As Beni zaman zaman tekrarlayacağım bir performans. Buna yönelik çokça istek geldi, birçok kişi orijinal Adyali tablosuna yine böyle rastgelmek ve evine götürmek istiyor. Bu üretim sürecimde aynı zamanda performanslar gerçekleştirmeyi düşünüyorum, fikir defterim her daim yeni projelerle dolu. Çok mutluyum ki, bunların çoğunu gerçekleştirdim.

Yakın zamanda, fotoğrafa olan merakımın üzerine gitmeye ve geliştirmeye de başladım. Bu doğrultuda, işin içinde makineler ve daha ağırlıkla teknik noktalar olduğu için eğitimini almayı düşünüyorum. En nihayetinde, kendi filmlerimi çekmeyi hedefliyorum. Resmin dilini daha özsel ve içsel, sinemanın dilini ise özsel olanı herkese deneyimletmek üzere daha baskın olarak tanımlıyorum. Umuyorum ki, yakında filmlerimi üretmeye başlayacağım.

Röportajlarımdaki klasik sorumdur size de sormak isterim. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı ne yapmak isterdiniz?

Harika bir soru, insanın aklına neler neler geliyor. Bariz olan noktalara değinmektense daha orta seviyede önemli olan bir konudan bahsetmek istiyorum. Politik doğruculuk artık son bulmalı. Elimde sihirli bir değnek olsa, dönemin sessiz virüsü olan ve yaratıcılığı, özgürce fikir beyan etmeyi ve bir arada yaşamayı zorlaştıran ayrıca fikirleri ve söylemleri kalıplaştıran bu korkunç politik doğrucu olma halini ortadan kaldırmak isterdim. Bize ait olmayan ve bize aitmişçesine savunduğumuz ideolojilerin altı tamamen boş, zorlama ve orijinalliği öldüren bir yöntemle dile getirilmesinin, bizi ilerleyen günlerde daha büyük buhrana sokacağı kanaatindeyim. Bence, sosyal medya virüsünün en tehlikeli programlamalarından biri politik doğruculuk. Umarım yakında bundan azat edebilir herkes kendini.

Sorularınız ve ilginiz için çok teşekkür ederim. Genç sanatçılara platform sunan oluşumlar olduğunu görmek çok mutluluk verici. Sevgilerle!

Avusturyalı ünlü ressam Gustav Klimt’in son tablosu, Avrupa’da sanat eserleri açık artırma satışında rekor kırarak, 86 milyon euroya alıcı buldu.

Klimt’in ölmeden önceki son portresi Yelpazeli Kadın (Dame Mit Facher) Londra’da Sotheby’s Müzayede Evi’nde satışa çıkarıldı.

Açık artırma öncesi 76 milyon euro değer biçilen tablo, bütün tahminlerin ötesine geçti. ‘Yelpazeli Kadın’ üzerinde 1917’de çalışmaya başlayan ünlü ressam, 1918 yılında 55 yaşında hayata gözlerini yumdu.

Avusturyalı ressamın, “1912 yılında yaptığı “Adele Bloch-Bauer II”nin portresi, 2006 yılında New York’ta Christie’s Müzayede Evi’nde o zamanın rekoru olan 87,9 milyon ABD dolarına satılmıştı.

GUVTAV KLİMT KİMDİR?

1862’de Viyana’da doğan Gustav Klimt, genç yaşlarda ‘sembolizm’ ve ‘art nouveau’ akımlarından ciddi derecede etkilendi. Viyana “Sezession” grubunun önemli üyelerindendir. Tablolarının yanı sıra duvar resimleri, eskizleri ve diğer eserleriyle de tanınır. Resimlerinin birincil konusu kadın bedeni olan ve ince dekoratif süslemelere yer veren Klimt’in eserlerinde, zarif bir erotizm de dikkat çeker. Bazı tablolarında saf altın kullanan sanatçının “altın çağı” olarak değerlendirilen altın dönemi, 1906 tarihli “Fritza Riedier’in Portresi” ile başlar ve ünlü “Öpücük” tablosuyla doruk noktasına ulaşır. Viyana Üniversitesindeki eserleri, 2. Dünya Savaşı’nda Naziler tarafından tahrip edildi.

“Hayattaki her şey iki ayrı kutbun birbirine çekimi ve dönüşme çabasıdır. Taocu görüşe göre 5 element (ağaç, ateş, toprak, metal, su) yaşam yolculuğumuzda bize ışık tutmaktadır. Doğada ancak bu beş elementin dengesi ile mutluluğu yakalamak mümkündür. İnsan da doğadan bir parça olduğu için yaşadığı tüm zıtlıkların bir dengesini oluşturmak durumundadır.
Sergide çıkılan ışık yolculuğunda 5 elementten biri olan ateşin üzerinde durulmuştur. Dominant bir karaktere sahip olan ateşin, yaşamın önemli bir işareti olmasından yola çıkılmıştır. Sergide, yansıdığı her şeyi kendi rengine çevirdiği vurgulanan resimler mevcuttur. Dışarıdan yansıyan ateşin ışığı, zamanla figürlerin içinden dışa doğru yansımaya başlamıştır. Bu süreçte üretilen resimlerde varılan noktada, yaşam insan varsa yaşamdır ya da başka bir deyişle, ateş insan varsa ateştir. Sonuç olarak 5 element, insan varsa bir anlam taşımaktadır.”

Sanatçının “Beş Element” adını taşıyan kişisel resim sergisi 28 Nisan – 12 Mayıs 2023 tarihleri arasında Gala Sanat Galerisi’nde sanatseverler ile buluşuyor.

Sergi her gün 10:00 – 19:00 saatleri arasında galerinin Çukurcuma’da bulunan salonunda ziyaret edilebilir.

Türk figür resminin önemli sanatçılarından Zehra Başaran, lisans ve yüksek lisans eğitimini Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim-İş bölümünde tamamladı.

Sergide, sanatçının mahalle hayatından ilham alarak oluşturfuğu çalışmalar yer alıyor.

İzmir Büyükşehir Belediyesi Çetin Emeç Sanat Galerisi’nde açılan Kadıköy’den İzmir’e-Mahallede İnsan” sergisi 31 Mayıs’a kadar gezilebilecek.

Ressam Dürnaz Akşit, “İstanbul’dan geldiğim dönemde bu kadar iyi bir insanın nasıl bir arada olabildiğine inanamıyordum.

İzmir’deki insanların kötülük bilmediğini görerek çok şaşırmıştım. Geldiğimde içine kapanık bir dönem olacağını düşünürken durum öyle olmadı. Gördüğünüz resimler Kadıköy’de yapabildiğim en iyi çalışmalar” ifadelerini kullandı.

Mustafa Delioğlu, Simge Kalfaoğlu, Neslihan Demircioğlu ve Zehra Başaran’ın portre çalışmaları ile yer alacağı “Gizli Yüz/ Secret Face’’ adlı resim ve heykel sergisi 2-15 Eylül tarihleri arasında Gala Sanat Galerisi’nde gerçekleşecektir.

Her gün 10:00 – 19:00 saatleri arasında ziyarete açık olacak sergi www.galagaleri.com internet sitesinden de takip edilebilir.

Firuzağa Mah. Çukurcuma Cad. No: 36/A

İnfo@galagaleri.com

0532 722 07 96

Türk resminde ölümsüz eserler bırakan Enis Aktaş’ın eserlerinden oluşan ve “Sonsuzluk” adı verilen sergi, İzmir Karaca Kültür Merkezi ve Balaban Sanat Galerisi işbirliğiyle 18 Mayıs Çarşamba günü sanatseverlerin beğenisine sunulacak. Sanatçının tuval üzerine yağlı boya resimlerinden oluşan 45 eseri 2 Haziran’a kadar İstanbul Balaban Sanat Galerisi’nde görülebilir.

Enis Aktaş’ın ölümünden sonraki dördüncü kişisel sergisi olan serginin küratörlüğünü Meryem İpek yapıyor.

Ressamın soyut figüratif sanat anlayışından yola çıkarak yarattığı bu eserler, boşluğa savrulan, hayatı ve dünyadaki varlığını sorgulayan insan figürleri, uçurtmadan sonsuzluğa atlayan insan, doğasından çıkarılmış farklılaşan ama hayatın anlamını sorgulayan insan figürlerinin kullandığı eserlerinden oluşmakta…

Enis Aktaş Resimleri Hakkında

Renkler ayrı bir önem taşır Enis Aktaş resimlerinde. Mavi bir dünyaya serpiştirilmiş insan, kırmızı lekeler, renk katmanlarıyla ayrıştırılmış insan dünyaları en önemli farklılığıdır. İlk defa sergilenecek olan son eserleri sizi algıladığınız dünyanın ötesine sonsuzluğa taşır, görselliğiyle kafanızın içinde başkalaşan bir düşünsel dünya kurgusu bırakır. Bunu yaparken de renk katmanları ve lekesel zıtlıklarla anlattığı uçurtma, insan, kuş, at, koruyan şemsiye, cennet ve cehennem figürleri, boşluğa atlayan insanlar hayatın karmaşasını kırmızı ve maviye bulanmış bir renk tufanıyla anlatır.

Enis Aktaş kimdir?

1956 Ankara doğumlu ressam Enis Aktaş, 1982’de Gazi Yüksek Öğretmen Okulu Resim Bölümü’nden mezun oldu. 2007 yılında Süleyman Demirel Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden emekli oldu. Sanatçı ilk kişisel sergisini 1985 yılında Ankara’da açtı. Kişisel sergi, çok sayıda yarışmalı karma sergilere katılmış, resmi ve özel koleksiyonlarda çok sayıda eseri bulunmaktadır. Eskişehir’e atanan ilk resim öğretmeni Enis Aktaş, kısa yaşamına birçok güzellik katmış birçok öğrenciye dokunmuş, sanat camiasında unutulmaz bir isim haline gelmiş ve 2017’de aramızdan ayrılışıyla hem sanat dünyasını hem de tüm sevenlerini derin bir üzüntüye boğmuştur.

İzmir Büyükşehir Belediyesi ve İzmir Vakfı tarafından düzenlenen “Bir Günde 8.500 Yıl” fotoğraf sergisi 17 Mayıs Salı günü izleyicilerle buluşuyor.

Sergiyle eşzamanlı olarak Bir Günde 8.500 Yıllık Tarih turu da aynı gün başlıyor.

Etkinliğe katılanlar, geçmişi 8 bin 500 yıl öncesine dayanan İzmir’in tarihi sürecine tanıklık edecek.

“Bir Günde 8.500 Yıl” sergisi, bir neolitik çağ yerleşkesi olan Yeşilova Höyüğü’nden (Bornova) Eski Smyrna’ya (Bayraklı) ve Büyük İskender’in kurulmasında büyük rol oynadığı Smyrna’dan (Konak) günümüzün modern İzmir’ine kronolojik olarak şehrin dört tarihsel yüzünden bahsedecek.

Sergiyle eş zamanlı,Profesyonel rehberler eşliğinde
“Bir Günde 8.500 Yıllık Tarih” turu da yapılacak.

Bu arada, fotoğrafların yazılı anlatımla desteklendiği sergi, Türkçe ve İngilizce sunulacak.

.

Tarabya Final Okullarında düzenlenen Tuval Şenliği’nde kalem tutan minik eller, fırçayla ‘yazdı’ bu kez.

Okulun bahçesinde düzenlenlenen etkinlik, sıcakların hissedilği bu günde bir ‘Yaza Merhaba’ gibi oldu.

Çocukların resim şenliğine aileleri de katıldı.

Çocuk ressamlar, zengin ve şaşırtıcı hayal dünyalarının bir sonucu olarak ‘rengârenk’ kelimesinin hakkını verdiler.

Ve elbette çiçeğin her türü yer aldı tuvallerinde; ne de olsa Onlar birer çiçek ya!