Müzisyen Emre Çakmakoğlu, alternatif rock esintili, duygusal şarkılarında sembollerle dinleyiciyi içsel yolculuğa davet ediyor. “Sanırım pop rock” dediği müziği, ilhamları ve “masalar”la şekilleniyor. Çakmakoğlu’yla üretim sürecini, ilham kaynaklarını ve bağımsız müzisyen olmanın zorluklarını konuştuk.

Alternatif kulvarda rock esintileriyle ilerliyorsunuz, ama her single’ınızda duygusal bir damar var. “Tam da Yeri”deki “masalar” metaforu gibi, “Yüzleş”te de semboller öne çıkıyor. Bu sembolleri seçerken dinleyiciyi neye davet ediyorsunuz?

Aslında herhangi bir sembol seçmiyorum. Şarkılarım tasarımsız, niyetsiz, içimden geldiği gibi yazılıyorlar. Dinleyiciye yol göstermeye karşılık gelecek veya şarkıyı aşacak bir açıklamaya sahip davetim de yok. Paylaşırken dileğim yalnızca insanların kendilerinden bir şey bulabilmesi ve şarkılarımı sevmeleri. Şarkının ulaşabilmesi durumunda dinleyicinin olumlu, olumsuz ya da nötr iç sesini daha doğru kabul ediyorum. Bu beklentiyi büyütmek adına söylenecek her fazla söz, Cem Yılmaz’ın “Bakın, bu resmimde sevgiyi anlattım” esprisine benzeyen, yüzümü ekşitecek ve yönlendirici bir durum gibi geliyor.  

On Air Sahne etiketiyle single’lar yayımlıyorsunuz. Bu bağımsız yapı, yaratım özgürlüğünüzü nasıl etkiliyor?

Yüzleş’ten sonra Tam da Yeri ile yeniden On Air’la bir aradayız… On Air, bağımsız müzik üretimlerinin her daim arkasında ve varoluş sebebi bu diyebiliriz. Çalışılacak kurum ya da şirketin üretiminizi, kendince haklı sebeplerle de olsa “beğenmesine” ilişkin bir kaygı böylelikle zaten ortadan kalkmış oluyor. Paylaşma aşamasıyla ilgili elinizi ve içinizi inanılmaz rahatlatıyor olmaları üretim özgürlüğüne de olumlu yansıyor elbette. Sevgili Beyza Cumbul başta olmak üzere birlikte aynı değirmenlere karşı mücadele ettiğinizi hissettiriyorlar. İyi ki varlar.  

Kendi müziğinizi tek bir türle tanımlamak gerekseydi, ne derdiniz: “alternatif rock” mı, “akustik melankoli” mi, yoksa tamamen başka bir tanım mı?

Yaptığım müzik rock diyemeyeceğimiz kadar yumuşak, pop diyemeyeceğimiz kadar da ciddi duruyor. Alternatif deyip sıyrılmak da var ama bu adla anılan müziklere de benzemiyor. Ben tür söylemek zorunda kaldığımda “sanırım pop rock” diyorum. ‘Sanırım’ ya da ‘galiba’ ön ekli bir müzik türüm olabilir.

Emre Çakmakoğlu kendini en iyi hangi üç kelimeyle anlatır?

Abartıyı ve gösterişi sevmiyorum. Bu yüzden ilk olarak ölçülü diyebilirim sanırım. Öğrenmeye, her türlü yeni bilgiye düşkünlüğüm de yoğun olduğu için; meraklı… Mücadele etmem gerekecek kadar fazla mesaisi olabiliyor zihnimin, bu sebeple de düşünceli diyerek bu zor sorudan sıyrılayım. 

Burak Soyer ile olan söyleşinizde “misafirler değişse de masalar yerinde duruyor” demiştiniz. Müzik yolculuğunuzda değişmeyen “masalar” neler; sabit kalan ilham kaynaklarınız mı, yoksa bir tür içsel liman mı?

Üretme biçimlerim değişse de yaratma anlarındaki duygum ve çalıştığım müzisyen dostlarım, müzik yolculuğumda değişmeyenler. 

Türkiye’de alternatif müzik üreticisi olmanın en büyük zorluğu sizce nedir?

Galiba en zoru dinleyiciye ulaşmak. Dinleyici, zevklerinden kaynaklı kişisel tercihlerine bırakılmadığı gibi müzisyenin de dinleyiciye ulaşmasında türlü zorluklar mevcut. Öyle ki, müzik yayınlamak anlamsız gelmeye başlayabiliyor.  

Web sitenizde “Yarım Hikâye” için yaptığınız teşekkür notlarında çocukluğunuzdan beri sizi besleyen müzisyenler, şairler ve yazarlardan bahsediyorsunuz. Bu ilham kaynakları kariyerinizin temelini nasıl şekillendirdi?

İlk resmi ve bağımsız şarkım Yarım Hikâye. Muhtemelen bunun duygusallığıyla müzik üretmemi de getiren, dinlediğim, okuduğum, izlediğim ve bir şekilde beslendiğim insanlara teşekkür etmişimdir. Çocukluktan itibaren bir derinlik yakaladığınız insanlarla aynı takımda olma hissi gelişiyor aslında. Bu da kendi üretimlerinizi getirebiliyor bir yerden sonra. Biraz “olmasalardı, şu yaptığımız şeyler de olmazdı” durumu. 

Klasikleşen bir sorum var, onu size de sormak istiyorum: Elinizde sihirli bir değnek olsaydı, dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

Dünyayla ilgili ne söylesem hamasi olacağı için bundan imtina ediyorum ama her alanda dozunun yükseldiğini hissettiğimiz kör şiddete ilişkin temennilerimi paylaşmış olayım. 

Bağımsız sanatçıların, ortaya koyduğu işleri sevme ihtimali olan herkese kolaylıkla ulaşabilmesini de sihirli değneksiz olarak diliyorum. 

İzmirli Müzisyen Fırat Günel; Anadolu’nun zengin melodilerini çağdaş bir yaklaşımla yeniden yorumladığı ilk albümü “Echoes of Anatolia”yı müzikseverlerle buluşturdu. Fırat Günel’le albümünü, Anadolu müziğini ve projelerini konuştuk. İyi okumalar. 

Söyleşimize sizi tanıyarak başlayalım. Müzikle tanışmanız ne zaman oldu?
Fırat Günel olarak kendinizi tanıtacak olsanız, hangi kelimeleri veya ifadeleri kullanırdınız?

Ben Fırat Günel 1986 yılında İzmir’de doğdum. Anne ve babam öğretmen olduğu için fazlaca şehir ve farklı kültürlerle tanışma şansım oldu. Keyifli ve huzurlu bir çocukluk yılları geçirdiğimi söyleyebilirim. Orta okul yıllarının sonlarına doğru teyzemin hediye ettiği küçük bir org ile o dönemin şarkılarını çalmaya başladım. Ailem yeteneğimi fark etti ve Güzel Sanatlar Lisesi sınavına hazırlanma kararı aldım ve kazandım. Böylece lise yıllarında müziğe profesyonel olarak ilk adımımı attım. Kendimi sakin ve uyumlu birisi olarak görüyorum. Hayatla ilgili canlı veya cansız her şeyi seviyorum ve saygı duyuyorum.

“Echoes of Anatolia” albümünü hazırlama süreci nasıl gelişti? Bu proje nasıl doğdu?

 Lise ve Üniversite’de Batı Müziği eğitimi almış olmama rağmen yıllardır halk müziği üzerine canlı performanslar sergiliyorum ve Anadolu’nun derin kültürel mirasına duyduğum hayranlık ve ona bir dokunuş getirme isteğiyle başladı. Projenin tohumları, farklı Anadolu bölgelerinde yaptığım sahne çalışmalarına dayanıyor. Bu süreçte yerel ezgileri ve enstrümanları kendi çaldığım enstrümanlarla buluşturmak istedim.

Albümde yer alan anonim türküleri seçerken hangi kriterleri göz önünde bulundurdunuz? Bu türküleri yeniden düzenlerken, geleneksel dokuyu koruma ile modern müzikal dokunuşlar ekleme arasında nasıl bir denge kurdunuz?

İlk çalışmamda Anadolu’da yapacağım yolculuğa bir giriş yapmak istedim. Bunun nedeni bölge bölge gezeceğim albüm serisi oluşturmak için bir rota oluşturmaktı ve aslında tam olarak Anadolu’ya girişi ikinci albümümde yapmış olacağım. Bu albümde geleneksel armoni yapısını çok bozmadan küçük dokunuşlarla buluştuğum enstrümanlara eşlik etmek istedim. Yine de her türküde bana hissettirdiği duyguyu küçük bölümler ekleyerek dinleyicilere aktarmak istedim.

Anadolu’nun kadim seslerini yaşatmanın sizce müzikal ve kültürel açıdan önemi nedir?

Anonim türküler halk hikâyelerini ve ezgileri kuşaktan kuşağa aktaran zengin bir kültürel hafızayı temsil eder. Bu mirası yaşatmak sadece türküleri değil aynı zamanda o coğrafyanın yaşam biçimin tarihini ve geleneklerini de canlı tutmak demektir. Bu kadim sesleri uluslararası platformlara taşımak da kültürel diyaloğu ve etkileşimi güçlendireceği gibi müzik dünyasına da özgün bir katkı sağlar düşüncesindeyim.

 “Echoes of Anatolia”  ile Anadolu’nun seslerini ve hikayelerini dinleyiciye ulaştırmayı
hedefliyorsunuz. Albümün düzenleme sürecinde, geleneksel dokuyu korumak ile modern biryorum katmak arasında nasıl bir denge kurdunuz?

Bu sürecin en kritik noktası modern dokunuşların geleneksel müziğin ruhunu gölgelememesidir. Eğer dinleyici hem eski tanıdık hissi hem de yeni ve taze bir soluk alabiliyorsa doğru denge yakalanmış demektir. Umarım bunu başarabilmişimdir.

“Echoes of Anatolia” albümünüz yayınlandıktan sonra dinleyicilerinizden nasıl geri dönüşler aldınız?

 Aslında geç kaldığım ve kesinlikle devam etmem gerektiğiyle ilgili çok fazla yorum aldım. Beni tanıyan çoğu insanın da kendin gibi sakin bir albüm olmuş ve dinlerken hiç yorulmuyoruz yorumları da benim için mutluluk verici ve çıktığım bu yolculukta benimle bu geziye çıkacak insanların oluşu da heyecan verici.

Sizce müziğin toplumsal hafızadaki yeri nedir? Anadolu türkülerinin bu hafızayı canlı tutma konusunda nasıl bir rolü var?

Müzik bence toplumsal hafızanın en önemli taşıyıcılarından biri. Bir toplumun geçmişte yaşadığı acılar, sevinçler, göçler, savaşlar, aşk hikâyeleri müzik aracılığıyla gelecek kuşaklara aktarılır. Anadolu türküleri de toplumun yaşadığı olayları ve duyguları en saf haliyle yansıtır. Bir yandan tarihi olayları diğer yandan sosyal ve bireysel yaşantıları konu alır. Bu sayede nesilden nesile aktarılan türküler geçmişin izlerini bugüne taşır ve toplumsal hafızayı canlı tutar. Geçmişle bugün arasında kurulan bu köprüyle unutulmaya yüz tutmuş olayları ve duyguları günümüze taşıyan türküler toplumun kimliğini korumasına yardımcı olur.

“Echoes of Anatolia”, ileride devam albümleri ya da yeni projeler için bir başlangıç noktası olabilir mi? Hayata geçirmek istediğiniz müzikal çalışmalar hakkında ipuçları verebilir misiniz?

“Echoes of Anatolia”yı, bir başlangıç olarak görüyorum. Anadolu’nun tüm bölgelerinde yapacağımız yolculuk sonrası rotasının Avrupa’dan Birleşik Krallık’a kadar gidecek bir proje olmasını istiyorum. İlk albümde yaptığım iki düet gibi Anadolu’dan ayrılıp gittiğim ülkenin halk müziklerini o bölgeye özgü enstrümanlarla düetler ve kendi enstrümanlarımla tekrar yorumlamak hatta iki bölge arasında bir köprü kurarak kardeş olabilecek enstrümanlarla çok sesli bir projeye dönüştürme hayalim var.

Röportajlarımda klasikleşen bir sorum var. Size de sormak istiyorum: Elinizde sihirli birdeğnek olsaydı dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

Dünyada eşitsizlikleri ve adaletsizlikleri ortadan kaldırmak isterdim. Herkesin doğduğu coğrafya yüzünden dezavantajlı olmadığı, eğitim, sağlık ve temel ihtiyaçlara erişimde fırsat eşitliği olan bir dünya güzel olurdu. Kendi hayatımla ilgili de zamanın ve insanların biraz daha esnek olmasını isterdim. Daha fazla saygı ve sevgiye hepimizin çok ihtiyacı var diye düşünüyorum. 

“Echoes of Anatolia” hakkında  

Müzisyen Fırat Günel’in  “Echoes of Anatolia”, albümü  müziksevelerlerin kulağının pasını silerek, enstrümantal tınısıyla farklı dünyalara sürükleyen bir albüm olmuş.  Anadolu’nun geleneksel ezgileriyle, Batı müziğinin inceliğini birleştiren albüm, yetiştiğimiz coğrafyada dilimize pelesenk  olmuş  ve kulağımıza tanıdık gelen melodileri büyülü bir pencereden sunuyor. Albümde ağırlıklı olarak piyano sesi ön planda olsa da, yan flüt, kabak kemane ve ud arasında kurulan uyum, müzikseverleri büyüleyici bir dünyaya sürüklüyor. 

Farklı türleri harmanlayarak benzersiz ve etkileyici sesler yaratmadaki yenilikçi yaklaşımıyla tanınan müzisyen  Yalçın Konuk ile On Air Music Co. etiketiyle yayımlanan  son çalışması “Le Soleil Noir – Thème Principal”’ı,  müziği, Geleneksel ve modern müzik arasındaki dengeyi ve yaşamı hakkında konuştuk. İyi okumalar. 

Müziğinizin henüz ulaşmadığı  müzikseverlere de sizi tanıtmak adına söyleşimin başında sizi tanıtan sorular sormak istiyorum. Bize kendinizden bahsedebilir misiniz?

Geçtiğimiz yüzyılda Belçika’da doğdum, göçmen bir işçi ailesinin çocuğu olarak dünyaya geldim. İlkokul ve ortaokulda sınıfın tek Türküydüm; sokaktaki arkadaşlarım arasında Sicilyalılar, İspanyollar ve Belçikalılar vardı. Bu kozmopolit çevre, çocukluğumda farklı kültürlerle iç içe yaşamamı sağladı ve öğretti. Farklı diller, gelenekler ve bakış açılarıyla büyümek, hayata ve dünyaya evrensel bir duygu gözlüğüyle bakmamı sağladı.

Çocukluğumda, özellikle Alfred Hitchcock’a duyduğum hayranlık, 6-7 yaşlarıma dayanıyor.

Eğitim hayatıma Türkiye’de devam ettikten sonra, Fransa’nın Montpellier şehrinde Master of Sciences derecemi aldım. Montpellier, beni yeniden zengin bir sosyal  çevreyle buluşturdu ve farklı kültürel deneyimler yaşamama vesile oldu. Avrupa’nın farklı şehirlerinde geçirdiğim süre, sanat ve müziğe olan bilgimi derinleştirdi.

Bir süre daha Avrupa’da yaşadıktan sonra Türkiye’ye döndüm. Bu dönemde 5-6 yıl boyunca birçok sektörde yönetici olarak görev aldım.

Müziğe olan ilginiz ne zaman ve nasıl başladı?

Müziğe olan ilgim, neredeyse tamamen biyolojik bir doğaya sahip. İlkokulun son iki yılında aldığımız müzik dersleri dışında, herhangi bir formal eğitim almadım. Ancak, o zamanlar bile kafamın içinde kesilmeyen ve durmayan bir eğlence merkezi gibi, her gördüğüm şey ruhumda bir eğlenceye dönüşüyordu.

Çocukken bu durumu idrak etmek elbette mümkün değildi; her şey doğal seyrinde gelişiyordu. 6-7 yaşlarında, radyoda çalan şarkılar bana “doğru” gelmediğinde, hayali bir İngilizceyle ve yeni melodilerle o şarkıların nakaratlarını kendimce yeniden yazmaya başlardım. Bu, benim içsel müzikal yolculuğumun başlangıcıydı.

3-4 yaşlarımı net hatırlayamıyorum, ama bu dönemi hatırlayan arkadaşlarım var ve onların detaylı anılarını dinlemek beni her defasında hayrete düşürüyor. Sanırım 5-6 yaşlarımda; ses ve melodiye olan duyarlılığımın farkına varmıştım. Yani, kısacası, müziğimle olan bağım çok erken yaşlarda kuruldu ve bu, hayatımın en derin parçası haline geldi.

 Önceki iki sorumla bağlantılı olarak; kendinizi ve müzik tarzınızı en iyi tarif eden üç kelime nedir?

Duygusal, pop ve çok yönlü.

 Parçalarınızda hikâye anlatımının  önemli bir yer tuttuğunu biliyoruz. Bu hikâyeleri oluştururken ilham kaynaklarınız neler? Kişisel deneyimleriniz mi, toplumsal olaylar mı ya da belirli bir duygu mu daha etkili oluyor?

Dış dünyada olup bitenler her ne kadar üzerimde izler bıraksalar da, ben doğrudan bu olaylara odaklanmıyorum. Onlarla olan ilişkim, daha çok dolaylı bir düzlemde gerçekleşiyor. Elbette, iç dünyamda bu yaşananların yansımalarını bulmak mümkün, ancak benim için asıl önemli olan, daha derinlere inmektir. Açık kalmış yaralarım, mutluluklarım, çocukluğum, hayatımda iz bırakan insanlar, yolda karşılaşıp bir daha asla görmeyeceğim kişiler, yenilgilerim, okuduğum satırlar… Tüm bu sonsuz veri, bir an için belli bir duyguya hizmet etmek üzere birleşir, buluşur.

Sinemada tamamen kendi kurguladığım ve oluşturduğum bir dünya üzerine çalışırken; reklam, tanıtım ve belgesel projelerimde ise hikayesi olan yerler ve konularla ilgileniyorum. Her iki sürecin kendine özgü bir fikir, yazım, yapım ve post prodüksiyon aşaması bulunuyor. Bilinen bir söz vardır: “Hikâye her şeydir.” Bu söz klişe gibi gelebilir, fakat yüzde bir milyon doğruluk payı taşır.

Müziğimi yaparken, kalbimde ve zihnimde farklı zamanlara, konulara ve kişilere dair hikayeler keşfediyorum. Bu hikayeleri tek bir bedende buluşturarak, melodi ve sözlerin temelini oluşturuyorum. Müziği bu hikayeler üzerine inşa etmek bana daha “muhteşem” geliyor. Sonuç olarak bunu, öncelikle kendim için yapıyorum; aç kalsam bile muhtemelen yine de yapmaya devam ederim. Belki birçok kişi için bu süreç anlamsız gelebilir, ancak benim için bu üretim süreci, hayatın en anlamlı yanlarından biri.

Dijitalleşmenin ve teknolojik gelişmelerin müzik üretimi ve dağıtımı üzerindeki etkisini siz nasıl değerlendiriyorsunuz? Bu değişimlere uyum sağlamak sizin için zorlayıcı mı yoksa keyifli mi?

 Dijitalleşmenin ve teknolojik gelişmelerin müzik üretimi ve dağıtımı üzerindeki etkilerini ele alırken, süreçlerin sunduğu fırsatlar ve zorluklar dikkat çekiyor. Günümüzde, bir şarkı oluşturmak ve bunun dikkat çekmesini beklemek neredeyse mucizevi bir hale gelmiş  durumda. Bu durumu değerlendirirken, dijital platformların sanatçılara sağladığı ulaşılabilirlik ve yaratım sürecindeki yenilikleri ön planda tutuyorum. Ayrıca, geleneksel yöntemlerin önemini de unutmamak gerek.

Dijital platformları üzerinden günde 100.000’den fazla parça yayımlandığı tahmin ediliyor; bu da her saniyede ortalama bir parçanın yayımlandığını gösteriyor. Bu durum, kaliteli işlerin fark edilmesi konusunda ciddi zorluklar  oluşturuyor.

Müzik, sinema ve arkadaşlık gibi alanlarda, benim için en önemli şey, doğru insanlarla birlikte olmaktır. Kahvaltı yapabileceğim ve derin sohbetler edebileceğim insanlarla çalışmayı prensip edinmeye çalışıyorum. Elbette bu her zaman her koşulda mümkün olmuyor, ancak buna adım adım yaklaşıyorum. Örneğin, plak şirketim On Air Music ile Burak Demirsaran ve Beyza Cumbul gibi beni destekleyen kişilerle çalışmak, süreçlerimi oldukça kolaylaştırıyor. Plak şirketim, müziğimin uluslararası dağıtımını büyük bir titizlikle yönetiyor.

Tanıtım ve pazarlama, müziğin temel yapı taşlarından biri. Zamanı geldiğinde bu alana daha fazla odaklanmam gerektiğinin bilincindeyim ve bu konuda enerjimi daha da yoğunlaştırmayı planlıyorum.

Son olarak, en büyük uyum sınavımı Avrupa’dan Türkiye’ye döndüğümde yaşadım. Bu deneyim, her duruma uyum sağlamamı kolaylaştıran hayatımdaki önemli dönüm noktalarından biri oldu. Sağlığım, ruh halim ve üretme isteğim devam ettiği sürece, durmaksızın üretmeye odaklanmaya özen gösteriyorum.

Geleneksel ve modern müzik arasındaki dengeyi nasıl kuruyorsunuz? Müzikte geçmişten ilham alırken, geleceğe yönelik yenilikçi bir dokunuş eklemek sizin için ne ifade ediyor?

Müzik yaparken, geleneksel ile modern müzik arasında bir denge kurmayı amaçlamadım. İlham aldığımda ve bu fikir kalbime dokunduğunda, yapmam gereken tek şey, bu heyecan verici düşünceyi sonuna kadar takip etmek. Kendi müziksel yolculuğumda tarihe, özellikle Mezopotamya’dan Eski Mısır’a, Roma’dan Selçuklular’a kadar uzanan medeniyetlere büyük bir merak duyuyorum. Bu ilgim, içimde doğal olarak bu tarihi unsurlarla ilgili fikirlerin oluşmasına neden oluyor.

İngiliz yazar Roger Scruton’un sanat üzerine olan görüşleri de benim için önemli bir referans noktasıdır. Scruton’a göre güzellik, insan ruhunu yücelten ve ona derin anlamlar katan bir deneyimdir. Bu anlayış, müzik yaparken beni hem tarihi derinliklere hem de geleceğe yönelik bir arayışa iter.

Aynı şekilde, günümüz ve geleceğe yönelik de büyük bir hayranlığım var;  Zaman, kontrol edilemeyen bir gerçeklik. Kontrol edilemeyende yolculuk yapmak benim eğlencem diyelim. Bu süreç, hem müziğime hem de hikayelerime yansıyor. Aslında bu iki uç arasında bir denge varsa, bu denge kendiliğinden oluşuyor, planlanmış bir şey değil.

 Önümüzdeki dönemde müzikseverleri hangi projeler veya çalışmalar bekliyor? Yeni bir albüm, ortak çalışma veya deneysel projeler planlarınız arasında mı?

 En son yayımlanan teklim “Le Soleil Noir”, bir film müziği albümünün başlangıcı. Yeni albümüm, 22 Kasım’da çıktı ve 10 parça içeriyor. Bu albüm, önceki çalışmalarımın bir uzantısı niteliğinde; ancak yeni deneyimler ve duygularla şekillendi. Her bir parça, dinleyicilere filimin sahnelerini yaşatmayı/sunmayı amaçlıyor. Fim Noir yani Kara Film türünde düşlediğim filmin yönetmen koltuğuna, Jacques Deray ve Jean-Pierre Melville ad ve soyadlarından esinlenerek oluşturduğum,  Jacques Melville var.

 “Le Soleil Noir” hikayesi, 1952 yılında Paris’in karmaşık sokaklarında geçiyor. Eski bir dedektif olan Victor Renard, antikacı dükkânında huzurlu bir hayat sürerken esrarengiz bir mektup alır. Bu mektup, dağılmış  olduğu düşünülen bir suç örgütüne dair ipuçları içerir ve Victor’u eski davalarının gizemli dünyasına geri çeker. Ünlü tiyatro oyuncusu Claire Moreau, bu davanın merkezinde yer alır ve Victor kendini ihanetlerle dolu bir dünyada bulur. Gerçek ve aşk arasında sıkışıp kalan Victor, kendi içsel şeytanlarıyla da yüzleşmek zorunda kalır.

Bu albümden sonra, Aralık ayında İpek Yolu temalı bir albüm çıkaracağım. 2025’in ilk çeyreğinde ise 2016’dan bu yana ilk kez seslendirdiğim iki yeni single yayımlanacak. Uzun zamandır şarkı  söylemeyi çok özledim ve bu şarkılar benim için çok özel bir yere sahip.  Şarkı söylemek, içimdeki boşluğu doldurmanın en iyi yolu. Bu yeni projeler beni hem heyecanlandırıyor hem de sesimle müzik yaptığım için çok mutlu oluyorum.

Müzik ve sanatın toplumsal değişim üzerindeki rolü hakkında ne düşünüyorsunuz?

 Müzik ve sanat, tarihin her döneminde toplumsal değişimin en güçlü araçlarından biri olmuştur. Toplumdaki duygusal ve düşünsel değişimleri tetiklemek, yeni bakış açıları kazandırmak veya mevcut sorunları görünür kılmak adına sanat büyük bir güce sahiptir. Müzik, özellikle insanları bir araya getiren, duyguları derinlemesine yansıtan ve toplumsal bilinç  oluşturmayı sağlayan evrensel bir dildir. Bu nedenle, sanatçıların bu gücü kullanarak toplumu ileriye taşıyacak mesajlar vermesi önemlidir.

Benim müziğimde asla doğrudan bir mesaj verme amacı taşımıyorum. Asıl ilham kaynağım, insan ruhunun derinliklerine inmek ve evrensel duygulara dokunabilmek. Toplumdaki değişimleri ve olayları dolaylı bir  şekilde sanatımla işlerken, her bireyin kendi içsel yolculuğuna dair bir şeyler bulmasını hedefliyorum. Özgünlük ve bireysel üretimin, toplumsal değişimi başlatan en güçlü unsurlar olduğuna inanıyorum.

Sanatın dönüştürücü gücünün, teknolojik gelişmeler ve dijitalleşmeyle birlikte daha da geniş bir etkiye sahip olduğuna inanıyorum. Özellikle sosyal medya gibi platformlar, sanatçılar ve eserleri için toplumsal meselelere ışık tutmada önemli bir alan oluşturuyor. Ancak, bu dönemdeki standartlaşma, sanatın özünü tehdit eden bir durum haline geldi. Artık birçok alanda, beğenilen renklerin, stillerin ve içeriklerin sınırlı bir yelpazeye hapsolduğunu görüyoruz. Örneğin, otomotiv sektörüne baktığımızda, 50 yıl önceki geniş renk paletinin yerini beyaz, gri ve siyah gibi temel renklerin aldığını görebiliriz. Bu, yalnızca araçlar için geçerli değil; müzik ve sinema dünyasında da benzer bir durum yaşanıyor.

Günümüzde pek çok şarkı, melodik yapı ve içerik olarak birbirine benzer hale geldi. Bu, hem sanatın yaratım sürecini hem de izleyici ya da dinleyici kitlesini etkiliyor. Daha önce özgün ve çeşitli eserlerin ortaya çıktığı bir ortamda, şimdi benzerlikler ve klişeler ön planda. Bunun sonucunda, insanlar arasında bir normalleşme süreci yaşanıyor; alıştığımız ve maruz kaldığımız bu tek tip içerik, artık norm haline geldi. Ancak bu durum, bireysel ve toplumsal değişim süreçlerinde müziğin ve sanatın güçlü bir katalizör olma rolünü zayıflatmamalı.

Röportajlarımın klasik sorusudur. Size de sormak istiyorum. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı ne yapmak isterdiniz?

Gerçek sihir; dünyayı değiştirmek değil, her insanın gözündeki perdeyi kaldırmak için kullanırdım. Gerçek sihir, dünyayı değil, dünyaya bakışımızı değiştirmektir. Zamanı bükmezdim, çünkü her anın içinde sonsuz bir hikâye gizlidir: Her nefesi, her anı, her duyguyu sonsuz bir duygusal deneyime dönüştürebilmeleri için.

Umudun olmadığı yerde, anda umudun nefes alması ve nefes vermesi için kullanırdım o değneği…

Ve en önemlisi, bu değnekle insanlar arasındaki mesafeyi yok ederdim.  İnsanı insana yakınlaştıran, kelimeleri bile aşan bir dil oluştururdum.  Çünkü hayat dediğimiz şey, aslında birbirimizin gözlerinde bulduğumuz yansımalardan ibaret.

Hayat inanılmaz kısa, bunu gereksizliklerle doldurmaya itiliyoruz… Her anını tadına varabilmeliyiz.

Quincy Jones, Frank Sinatra’dan Michael Jackson’a müzik dünyasının yüzlerce ünlü isimlerinin prodüktörlüğünü yaptı. 

Jones’un özellikle Michael Jackson’la yaptığı çalışmalar öne çıktı. Jackson’un “Off The Wall”, “Thriller” ve “Bad” albümlerinde prodüktör ve besteci olarak imzası var. “Thriller”, sadece 1983 yılında 20 milyondan fazla sattı ve tüm zamanların en fazla satan albümü kategorisinde Eagles topluluğunun “Greatest Hits 1971-1975” albümüyle yarıştı. 

Müzik aleminin Oscar’ı sayılan Grammy ödüllerinin tarihinde Quincy Jones’un önemli bir yeri var. Jones, 28 Grammy kazandı. Bu başarıyla en fazla Grammy ödülü alan sanatçı pozisyonunu Beyonce ile paylaşıyor. Quincy Jones, 1970li yıllarda “Roots” dizisindeki müzikleriyle Emmy ödülü de kazanmıştı. 

Quincy Jones, 50’den fazla film ve TV programının müziklerini besteledi. Prodüktörlüğünü yaptığı “The Color Purple” filmi 11 dalda Oscar’a aday gösterildi.

İzmir’de İzmir Müzisyenler ve Sahne Emekçileri Derneği üyeleri, Ankara’da istek şarkıyı bilmediği için cinayete kurban giden müzisyen Onur Şener’i anmak için bir araya geldi.

Protestoda açıklama yapan müzisyenler, sahne aldıkları mekanlarda bir hafta boyunca istek parça kabul etmeyeceklerini söyledi.

Müzisyenler adına açıklama yapan Hikmet Durmuş, “Bizler, nişanınızı, düğününüzü, sünnetinizi, asker eğlencenizi, evlilik teklifiniz gibi en mutlu anlarınıza şahitlik ediyoruz. Bu yapılan sadece Onur Şener’i değil tüm sahne alan sanatçıların tamamını ilgilendiriyor. Israrla kutuplaşma ve şiddetin geldiği boyut, bu kirli yüzü gösteriyor olabilir. Herkesin, bu kim olursa olsun, ayrıştırma dilinden uzak durması lazım. Sevgi topraklarında sevgi yeşersin istiyoruz. Mekanlara ve hiç bir eğlence yerine silahlı ve kesici cisimlerle alınmamasını istiyoruz. Bu sebeple bir hafta boyunca sahne aldığımız mekanlarda istek şarkı kabul etmeyeceğiz” sözlerine yer verdi.

Ankara’nın Çankaya ilçesinde 3 kişi, istekte bulunduğu şarkıyı bilmediği gerekçesiyle müzisyeni öldürdü. Olayla ilgili 3 kişi gözaltına alındı.

Olay, dün gece saatlerinde Ankara’nın Çankaya ilçesinde bir mekanda meydana geldi. İddialara göre, mekanda bulunan ve henüz kimlikleri belirlenemeyen 3 kişi, müzisyen Onur Şener’den istek şarkıda bulundu. Müzisyen Onur Şener ise şarkıyı bilmediğini söyledi.

Bunun üzerine 3 kişi, mekan kapanışı müzisyen ile tartışmaya başladı. Tartışmanın büyüyerek kavgaya dönüşmesi sonucunda 3 kişi, Onur Şener’e şişelerle saldırırken ortalık savaş alanına döndü. Kırılan cam şişeleri Onur Şener’in boynuna saplanırken, ihbar üzerine olay yerine polis ve sağlık ekipleri sevk edildi.

Olay yerine gelen polis ekipleri kavgayı ayırırken sağlık ekipleri ise kavgada ağır yaralanan Onur Şener’i hastaneye sevk etti.

Burada yapılan tüm müdahalelere rağmen Onur Şener hayatını kaybederken polis olayla ilgili 3 kişiyi gözaltına aldı.

Çağdaş Türkü müzisyenlerinden Bahadır Suda, Bursa’da yaşıyordu.

Müzik yaşamına Yeni Türkü Grubu’unda başlayan Suda, daha sonra Çağdaş Türkü’nün kuruluşunda yer aldı.

Suda Bursa’da toprağa verilecek.