İngiltere, Türkiye, Yunanistan, Hollanda ve ABD’nin üniversiteler ve meteoroloji kurumlarından bilim insanlarının aralarında bulunduğu World Weather Attribution (WWA) grubundan 28 araştırmacı, iklim değişikliğinin söz konusu orman yangınlarına etkisine yönelik ilişkilendirme analizi gerçekleştirdi.

Avrupa’da bu yıl, bir milyon hektardan fazla alanın kaybedildiği orman yangınları açısından “en kötü yıl” olarak kayıtlara geçerken, araştırmacılar ülkelerin fosil yakıt yakmaya devam etmesi durumunda daha büyük ve kontrolü zor yangın riskinin artmaya devam edeceği uyarısında bulundu.

Bilim insanlarının Türkiye, Yunanistan ve Kıbrıs Adası’na yönelik ilişkilendirme analizine göre, iklim değişikliği yangınların öncesindeki aylar, haftalar ve günlerde hava koşullarını etkileyerek yangınlara zemin hazırladı.

Bölgedeki toplam kış yağışları yaklaşık yüzde 14 azalırken, bu durum yaz aylarında daha kuru hava koşulları görülmesine yol açtı.

Yangınlar öncesinde yoğun ve kuru sıcaklığın bitkileri nasıl tutuşturmaya hazır hale getirdiği ve havanın ne kadar “susuz” olduğu incelenen analiz kapsamında, bilim insanları yüksek buharlaşmalı koşulların bir hafta boyunca yaşanma olasılığının 10 kat ve şiddetinin de yüzde 18 arttığını belirledi.

Akdeniz’de haziran ve temmuzda yüzlerce orman yangını çıktı. Art arda 40 derecenin üzerinde sıcaklığın görüldüğü günlerde kuru bitki örtüsü ve fırtına şiddetine ulaşan rüzgarların körüklediği ölümcül yangınlar nedeniyle, söz konusu ülkelerde 80 binden fazla kişi tahliye edildi.

Yangınların kontrolsüz şekilde yayılmasına neden olan üç günlük sıcak, kuru ve rüzgarlı koşulların birleşimi olan yangına elverişli koşullar, iklim değişikliğine bağlı olarak 10 kat daha olası hale geldi ve yüzde 22 daha şiddetli yaşandı.

İklim değişikliği olmasaydı, benzer olayların 100 yılda bir gerçekleşme ihtimali bulunurken, küresel sıcaklık artışının sanayi öncesi dönem ortalamasına göre 1,3 derece arttığı bu dönemde bu tür olayların yaklaşık 20 yılda bir yaşanması bekleniyor.

Londra Imperial College Çevre Politikaları Merkezi İklim Bilimi Profesörü Friederike Otto, analize ilişkin değerlendirmesinde, sanayi öncesi dönem ortalamasına göre 1,3 dereceye ulaşan küresel sıcaklık artışının “varoluşsal tehdit” haline gelebilecek aşırı yangınlara yol açtığını belirterek, Türkiye, Yunanistan ve Kıbrıs Adası’ndaki yıkıcı yangınların bir uyarı olarak görülmesi gerektiğini ifade etti.

Otto, “Ülkeler petrol, gaz ve kömür yakmaya devam ettikçe küresel sıcaklıklar yükselecek ve büyük, hızla yayılan yangınların riski artmaya devam edecek.” değerlendirmesinde bulundu.

KKTC’nin (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti) Barış Harekatı’nın 51. yıl dönümünde bu kez benzer söylemi Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis yineledi.

Sosyal medya hesabında “Unutmuyorum” paylaşımında bulunarak, harekâtın düzenlendiği 20.07.1974 tarihi ile 51 sayısını kullandığı görüldü.

O yıl 6 yaşında olan Yunan Başbakanı’na, çarpıtılmış okul müfredatları ve danışmanlarının söylemleri yerine, olan biteni kısaca aktaralım:

1974 Kıbrıs Barış Harekâtı; Türk ve Rumlara eşit haklar veren Kıbrıs Cumhuriyeti’nin, Yunanistan tarafından yapılan bir darbe sonucu yıkıldığı bir dönemde gerçekleştirilmiştir.

Zaman zaman ufak çaplı olaylar yaşansa da, Barış Harekâtı sadece Türklere değil, Rumlara da huzur ve sükûnet getirmiştir.

O güne kadar neler yaşanmamıştı ki!

Rumlar, başından itibaren Türk ve Rum ortaklığıyla kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti’ne inanmamış; bu düzeni, Kıbrıs’ın Yunanistan’a bağlanması için bir sıçrama tahtası olarak görmüşlerdi.

Rumların, 21 Aralık 1963’te Kıbrıs Türklerine karşı başlattığı silahlı saldırılar “Kanlı Noel” olarak adlandırılırken, bu saldırılar toplumlar arası çatışmaların başlangıcı olmuştur.

Türkler adadan ayrılmaya zorlanırken, Yunanlılar adaya yerleştirilmişti.

Adanın yalnızca %3’üne sıkıştırılan Kıbrıs Türkleri için 11 yıllık dönem; kan, gözyaşı, katliam, toplu mezar ve göç olarak tarihe geçmiştir.

Kıbrıs’ın devrik Cumhurbaşkanı Başpiskopos Makarios, harekâttan bir gün önce BM Güvenlik Konseyi’nde yaptığı konuşmada şunları söylemiştir:
“Yunanistan, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin bağımsızlığına ve egemenliğine saygı göstermeden diktatörlüğünü Kıbrıs topraklarına yaymıştır.”

Birinci Harekât sonunda Cenevre’de sürdürülen görüşmelerde anlaşma sağlanamayınca, bu kez “Ayşe tatile çıkarılmıştır.”

Her fırsatta uluslararası hukuktan söz edenler, anlaşmalara aykırı olarak GKRY’yi AB’ye kabul etmiştir. Bu da ilkesizliklerinin tarihe kazınmış örneklerinden biridir.

¨Yes be annem¨ diyerek, Kıbrıs Türklerine ölümü gösterip sıtmaya razı etmek isteyenlerin bir Annan Planı var ki, asla unutulmamalıdır.

Nisan 2004’te Kıbrıs’ta yapılan referandumda oylamaya sunulan plan, Türk tarafınca %64,91 oranında kabul edilmiş; Rumlar ise %75,38 oranında reddetmiştir. 

Referandumda Rumlar açık ve net bir mesaj vermiştir:
“Biz Türklerle aynı çatı altında oturmak istemiyoruz.”

Adanın geleceğine yönelik yıllarca süren çabalar, Yunan ve Rum ikilisinin olumsuz tavırları nedeniyle her defasında başarısız olmuştur.

Yakın geçmişteki Crans-Montana görüşmelerinden de sonuç alınamamış, şimdilerde ise New York devreye girmiştir.

Sayısız görüşmeden bir netice elde edilemediğine göre, aynı ırktan, aynı din ve mezhepten insanların bile birbirini boğazladığı bu dünyada, KKTC’yi tanımamaktaki bu ısrar neden?

Kıbrıs’la takıntılı hâle gelenlerin hamlelerine devam ettiği bir gerçektir.

ABD ve Fransa üs kurma çabalarına hız vermiştir.

Güney Kıbrıs’a uygulanan silah ambargosunun değerlendirme süresini 5 yıla çıkaran yasa tasarısı ABD Kongresi’ne sunulmuştur.

Yıllar sonra Hindistan Başbakanı Narendra Modi’nin Rum kesimine yaptığı manidar ziyaretten sonra, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un da ziyaret edeceği bildirilmektedir.

İsrail’in Gazze katliamlarını destekleyen savaş baronları, benzer olayların Kıbrıs’ta yaşanması için çaba içindedir.

“Unutmuyorum” hezeyanına kapılanların zihninde kafa karıştırıcı bir düşünce yaratacak bu gelişmeler karşısında KKTC’ye baktıklarında ne mi görecekler?

Kıbrıs’ta bir barış iklimi yaratılmışsa, mimarları; Gazi Mustafa Kemal Atatürk izinde giden “Toros” kod adlı Rauf Denktaş, onları içselleştiren Kıbrıs Türk halkı ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin varlığı ile bütünleşen “Yurtta barış, dünyada barış” anlayışıdır.

Son sözse: Nefreti yaratanlar, siyasetçilerdir.

İsmet HERGÜNŞEN

Küresel çapta etkisini gösteren savaş ve operasyonlar tüm hızıyla devam ederken, AB ve ABD’den gelen Kıbrıs ile ilgili açıklamalar ya bir tükenişin ifadesi ya da bir nabız yoklamasıdır. 

Türkiye karşıtı açıklamaları ile tanınan eski Pentagon yetkilisi Michael Rubin; KKTC hakkında konuşarak, yazarak değerlendirmelerde bulunuyor.

FETÖ ile bağlantılı olduğu iddia edilen bu neocon, KKTC’nin tanınmasını engellemek için Azerbaycan, Özbekistan ve Kazakistan’ı tehdit ettiği gibi, bu ülkelere ABD ve AB tarafından yaptırım uygulanmasını öneriyor.

Son makalesinde ise şöyle diyor: 

İngiliz üsleri Akrotiri ve Dikelya’nın kontrolünün ABD’ye verilmesi bile yetmez; bu üsler kiralanarak Kıbrıs ABD sorunu haline getirilmelidir.

Avrupa Komisyonu Başkan Yardımcısı Josep Borrell de Türk Devletleri Teşkilatı’nın geçtiğimiz günlerde yapılan 11. zirvesinde “KKTC Cumhurbaşkanı” Ersin Tatar’ın gözlemci olarak yer almasına tepki gösterdi ve bunu “Kıbrıslı Türk ayrılıkçı oluşumunu meşrulaştırma girişimi” olarak gördü.

Emperyalizm önce Anadolu’da, sonra da KKTC ile durdurulmuş olup, Batı Dünyası’nın hazmedemediği budur.

Rubin ve Borrell acaba bir yerlerde Kıbrıs tarihini okumuş ya da incelemişler midir? Hiç sanmam. 

Oysa ki; gerçekler ortadadır, BM (Birleşmiş Milletler) raporları da dahil olmak üzere tüm olan bitenler arşivlerdedir.

ENOSİS destekçileri ortaklık temelinde kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti’ni yıkarak Türkleri yönetimden attıkları gibi, her iki toplumun onayına sunulan ve lehlerine çıkan Annan Planı’nı bile reddetmekten geri kalmamışlardır.

On yıllardır BM öncülüğünde yürütülen görüşmelerde, Garantör Ülke sıfatıyla Türkiye ile KKTC dünya barış ve dengelerinin korunması adına sağduyulu ve yapıcı davranırken, Yunanistan ve Rumlar her defasında masayı devirmiştir.

Her fırsatta uluslararası hukuk diyenler, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY)’ni anlaşmalara aykırı olarak AB’ye kabul etmiştir ki bu da ilkesizliklerinin tarihe kazınmış örneklerinden biridir.

ABD de boş durmamıştır; GKRY’ye silah ambargosunu kaldırma kararını 30 Eylül 2025 tarihine kadar uzatarak onları ağır silahlarla donatmaya başlamıştır.

Sadece konuya taraf olan ülkelerin tarih kitaplarına bakılsa, körpecik beyinlerin nasıl ve ne şekilde yıkandıkları görülecektir.

Kıbrıs’ta yaşananlar bilinir, görünür; sadece görevlendirilenler ve isimler değişir.

Batı Dünyası’nı yöneten egemen güçlerin temsilcileri ve sözcüleri de konuşmuyor, konuşturuluyorlardır.

Michael Rubin, Kıbrıs’ı bir tarafa bırakarak FETÖ ile bağlantılarını yazmalı ve konuşmalıdır.

Bir İspanyol olan Josep Borrell de, İspanya’nın ayrılıkçı iki özerk yönetimi olan Bask ve Katalonya’nın bağımsızlık mücadelelerini, AB ve İspanya’nın geleceği açısından değerlendirmelidir.

Haksız, mesnetsiz ve dayanaksız tehdit içeren eylem ve söylemlerde bulunulması ve tarihin çarpıtılması, Türk ve KKTC kamuoyunda can sıkıcı bir hal almıştır.

Artık iyice anlaşılmalıdır ki…

Uluslararası antlaşmalardan kaynaklanan hakkını kullanan Türkiye, 50 yıldır barış ve istikrar adası haline getirdiği Kıbrıs’ta bir sorun olduğunu düşünmemektedir.  

AB, 1974’te çizilen ¨Yeşil Hat¨ gerçeğiyle yüzleşmelidir.

Kıbrıs’ta iki bölgeli, iki toplumlu federal bir devlet yapısı artık mümkün değildir. Bugün tek çözüm, iki devletli bir yapıdır; tanınma aşamasına gelen KKTC Devleti vardır. 

KKTC halkı coğrafyasında yaşanan gelişmeleri dikkatle takip ederek, izleyeceği rota ülkenin kurucu iradesi Toros kod adlı Rauf Denktaş’tır.

Son sözse; Kıbrıs Türklerin zihninde, İstiklal Harbi’nin günümüze yansımış halidir.

İsmet HERGÜNŞEN

Küresel politikalar sonucu dünyadaki dengelerin bozulduğunu, emperyalist kültürün yeniden egemen kılındığını ve insanın yaşam hakkının ayaklar altına alındığını üzüntüyle izliyoruz.

Doğu Akdeniz’de de büyük bir düzensizlik mevcut.

Suriye sorunu, Gazze Savaşı, PKK/PYD/YG terör örgütünü denizle buluşturma çabaları, vekalet savaşları ve enerji kaynakları uğruna verilen mücadele, bölgeyi rekabet alanına çevirmiş vaziyette.

Doğal kaynaklara ulaşım kolaylığı ve stratejik konumu, bölgenin merkezindeki Kıbrıs Adası’nın önemini daha da arttırdı.

Rum tarafında var olan İngiliz üslerinin yanı sıra, ABD ve Fransa’nın üs kurma girişimlerine ilaveten, şimdi de Yunanistan’ın Larnaka yakınlarında bulunan Tatlısu kıyılarına üs kurma arzusu.

Kıbrıs Türklerinin güvenliği için önemi yüksek değerde olan ada, Doğu Akdeniz’deki jeopolitik ve stratejik gelişmeler çerçevesinde, neyse ki Türkiye’yi yönetenlerin gündemine girmiş durumda.

307 yıl Türklerin, 82 yıl İngilizlerin egemenliğinde kalan ada, 1960 İttifak ve Garanti Antlaşmaları ile Türk ve Rumların ortak idaresine verilmişti.

ENOSİS emellerine engel olarak gören Yunanistan’ın, Kıbrıs Cumhuriyeti’ni EOKA lideri Nikos Sampson darbesiyle yıkması, Türkiye’nin antlaşmalardan doğan haklarını kullanmasıyla 20 Temmuz 1974’te Kıbrıs Türklerine özgürlük, Rumlara da barış getirdi.

Bu arada, Makarios’un 19 Temmuz 1974’te BM (Birleşmiş Milletler)’de yaptığı konuşmada, “Yunanistan’ın Kıbrıs’ta işgalci olduğu” ifadesini hatırlamamız gerekir.

Ada’nın geleceğine yönelik yıllarca sürdürülen çabalar, Yunan ve Rum ikilisinin olumsuz tavırları nedeniyle her defasında bertaraf edilmiştir.

Çözümsüzlüğün ana nedeni, Yunanistan’ın Kıbrıs’ı AB (Avrupa Birliği) üyesi yaparak, sorunu kendi lehine çözme isteğiydi.

Bugün üç garantör ülkeden ne İngiltere ne de Türkiye, bir AB üyesi olmadığına göre, AB kendi konumuna çekilmelidir.

Türkiye’nin; Kıbrıs’ın Yunanistan’a fiilen ikramı olacak bir AB üyelik şantajına boyun eğmeyeceğini de tüm dünya bilmelidir.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) niçin tanınmaz? Anlaşılır değil.

ENOSİS/EOKA zihniyetinden vazgeçmeyen Yunan ve Rum tarafını anladık da ya diğerleri.

Sahi; Azerbaycan, Bangladeş, Gürcistan, Pakistan, Türki Devletler, Katar, Kosova, Bosna Hersek, Makedonya, Güney Kore, Mağrip ülkeleri ile hatta Ukrayna, Rusya Federasyonu, Çin ve daha niceleri neden gerekli iradeyi göstermez? Bu korku ve teslimiyet niçin ve kime?

Hele ki; II. Abdülhamit’in hatalı politikaları neticesinde Kıbrıs’ın bırakıldığı İngiltere’nin süreci yönetmedeki yancı ve akıllara zarar tutumu.

Eski Dışişleri Bakanı Jack Straw başta olmak üzere bazı aklı selim politikacılarının açıklamalarını dikkate almayan İngiltere’yi korkutan; Rum tarafındaki üslerinin geleceği mi, Birleşik Krallık ya da Milletler Topluluğu’nun dağılacak endişesi mi, Kraliyet ailesinin soyu sopu mu?

Görmemektedirler;

Garantörlük Antlaşmalarını

Annan Planı’nı

Crans Montana Görüşmelerini

Ve de yarım asra yakın bir süredir barış içinde yaşama gayreti gösteren ¨haksız, adaletsiz ve yalnızlığa mahkûm edilmiş¨ Kıbrıs Türklerini.

Anlamamaktadırlar: 1974 Kıbrıs Barış Harekatı’nı…

Yarım asra dayanan bir barış iklimi yaratılmışsa, mimarı o günden bugüne Ada da görev icra eden Türk Silahlı Kuvvetleri’nin varlığı ve bu kuvvetin dirayetidir.

Rumların asker gücünü ve silahlanmasını savunma maksadı dışına taşıması sürerken, KKTC güvenliğinin teminatı asker sayısında azaltılmasını istemek ve çanak tutmak, Filistinlilerin ölümüne giden benzeri yolun taşlarını döşemektir.

Barış Harekatı’nın 50.yılını kutlayan KKTC Türkleri, davalarına her zamankinden daha fazla sahip çıkmalıdır.

Hedeflenen, Atatürk Türkiye’si olmalıdır.

Hedeflenen, ¨Hayatta hiçbir zaman yalpalamayacaksın, düşüncelerinde bir ileri bir geri adım atmayacaksın, her dönemin adamı değil, her dönemde adam olacaksın¨ diyen ¨TOROS¨ kod adlı KKTC’nin kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş olmalıdır.

Son sözse; “Kıbrıs bize atalarımızdan emanet, Türk askeri de KKTC’nin koruyucu ve vazgeçilmez öğesidir.”

İsmet HERGÜNŞEN

İsmetHERGÜNŞEN/kentekrani

Youtube Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 20 Temmuz 2024

Yazarın Tüm Yazıları