Kediname 30; Firari Kedi

Sosyal medyada kedi ahalisiyle ilgili pek çok grup var. Kedi severler, kedi sevdalıları, kedim olmadan asla, kedi başa taç imiş, kedim de kedim, vesaire… Katılımcılar genelde çocuklarının fotoğrafıymış gibi coşkuyla pisicanlarının görsellerini paylaşıyorlar. En sık rastladığım cümlelerden biri, “Bir maşallahınızı alırız…”
Üstte tüylünün poker yüzlü bir pozu. İnsan ancak evladının, torununun görselini böyle keyifle, gururla, coşkuyla paylaşır. Eh, bunlar da onların evladı sayılır zaten. Ayrıca kuzguna yavrusu şahin görünürmüş ya, hem paylaşıp hem nazardan korkuyorlar.

İletilerin bazıları hüzünlü. Bir fotoğrafın altına “Oğlum gitti. Üç gündür yok, acaba döner mi? Ne zaman döner?” diye sorular sıralıyorlar. Grubun kıdemlileri cevaplar yazıyor; “Gelir, merak etmeyin, benimki de gitmişti ama bir hafta sonra döndü” tesellileriyle endişeli ebeveyne moral veriyorlar. Nedendir bilinmez, kimisi yangına körükle gidiyor; “Kedi ölüsünü göstermez. Belki öleceğini hissetti, gitti…”

Paniklemiş insanın umudunu kesmek neyin nesi? Hayretler içinde kalıyorum. Bir başkası “Benimki de gitmişti, kırık ayakla döndü” diyor. Kimisi, “Benim kızım hamile döndü” diyor. Bu kişilerin, çocuğu kaybolmuş insanlara da böyle yaklaşabileceklerini düşünüyorum ve dehşete kapılıyorum.

“Dönerse senindir.”

Aslında kedinin evden firar etmesi genelde dönmesiyle sonuçlanır. Evde ekmek elden, su gölden yaşamdan sonra sokakta dünyanın kaç bucak olduğunu öğrenmesi fazla uzun sürmez. Kolay kolay gitmezler ama bazen hormonları halay çekerken başına vurup dışarı atar kendini. Bir patisi mamada, bir patisi sütteyken eşleşme arzusu canına tak etmiş olabilir. Gözünü karartıp üst katlardan atlayan çılgınlar da çıkabilir.

İsmini sokağa doğru bilmem kaç kez seslenip elaleme yeterince rezil olduktan sonra malum şahıs bir anda mekana döndüğünde gözleriniz dolar. Erkeklerin “Karımın aklına gelen benim başıma, annemin aklına gelen düşman başına” sözü gibi aklınıza gelen olasılıklar geniş bir yelpazede seyretmiştir.

“Homing” içgüdüsü.

Kedilerin kilometrelerce uzaktan evlerine döndüklerine dair efsaneler anlatılır. Yalova’dan arabayla götürülüp Karaköy’e bırakılan kedi ailesinin, daha o akşam yaşadıkları bahçeye dönüp duvara dizildikleri anlatılır örneğin. Nasıl döndükleri konusu halen gizemini korumaktadır. Kimisi İzmit civarında arabadan fırlayıp kaybolan, tam bir yıl sonra Üsküdar’daki evine dönen kedisini anlatır. İnanılmaz yön duygusu ile yaşadıkları yeri bulmalarına İngilizce “homing” içgüdüsü diyorlar. Bir de insanlardan 40 kat güçlü koku alma duyuları var ki, navigasyon mübarek.

Elbette eve dönüş içgüdüsü de, koku haritası da bir yere kadar çalışıyor. Fazla uzaklaşınca yavrucakların kafası ister istemez karışıyor. Kokusunu alır belki diye bazı veterinerlerin önerisiyle tişörtünüzü, halınızı balkona assanız da, tüylü ne yapsın? İşte bu yüzden bazı hain restoran sahipleri ve belediyeciler pisicikleri, köpekleri alıp şehrin diğer yakasında ıssız bir yerlere bırakıyorlar. Şehrin gürültülü karmaşasından beyinleri karman çorman olsun ve eve dönemesinler diye. Çiple bulunmaları ne kadar mümkünse?

Şanslıysanız ve pisiciğiniz eve dönmüşse ona iyi davranın. Neredeydin diye ısrarla sorsanız da yorum yapmayacaktır nasıl olsa. Sevinçle höykürmeleriniz yüzünden korkup tuvaletini yaparsa bir de yerden dışkı temizlemek zorunda kalmayın. Eski şikayetlerinizin hepsini unutun ve beraberliğinizin tadını çıkarın.

Füsun ALTINOK

Önceki Bölüm:

Kediname 29; Larry hancı, başbakanlar yolcu

Füsun ALTINOK

Füsun ALTINOK/kentekrani

Youtube Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 20 Temmuz 2024

Yazarın Tüm Yazıları