Barışın Kıyısında Yeni Bir Gerilim

İsrail ordusu (IDF), son 24 saat içinde Beyrut’un güney banliyöleri (Dahiye), Bekaa Vadisi ve Güney Lübnan’daki yerleşim yerlerini hedef alan şiddetli bir bombardıman dalgası başlattı. Bu sabaha karşı Güney Lübnan’daki kasabalar yine bombalandı. 

Lübnan Sağlık Bakanlığı, saldırılarda aralarında çok sayıda sivilin de bulunduğu en az 250 kişinin hayatını kaybettiğini, binden fazla kişinin yaralandığını duyurdu. Çok sayıda bina yerle bir olurken, altyapı tesisleri ağır hasar gördü.

İsrail tarafı, saldırıların Hizbullah’ın askeri kapasitesini yok etmeye yönelik olduğunu savunurken, ABD Başkanı Donald Trump sosyal medya üzerinden yaptığı açıklamada, barış sürecinin başarısız olması durumunda “hiç görülmemiş büyüklükte bir askeri tırmanış” uyarısında bulundu.

İran’ın Tepkisi ve Hürmüz Boğazı

İran, İsrail’in saldırılarını “savaş suçu” olarak nitelendirerek sert tepki gösterdi. Bu saldırılara misilleme olarak Tahran yönetimi, küresel petrol ticaretinin ana damarlarından biri olan Hürmüz Boğazı üzerindeki kısıtlamalarını yeniden sıkılaştırdı. Boğazdan geçişlerin askıya alınabileceği sinyali, enerji piyasalarında şok dalgası yarattı.

“Lider” Yanılgısı ve Dünkü Büyük Saldırı

Dün gerçekleşen ve Lübnan savaşının en kanlı günlerinden biri olarak kayda geçen saldırılarda İsrail, başlangıçta Hizbullah lideri Naim Kasım’ın öldürüldüğünü büyük bir zafer edasıyla duyurmuştu. Ancak ilerleyen saatlerde İsrail ordu kaynakları bu bilgiyi düzeltmek zorunda kalmış; öldürülen kişinin Naim Kasım değil, onun özel sekreteri ve aynı zamanda yeğeni olan Ali Yusuf Harşi olduğu açıklanmıştı. Bu istihbarat hatasına rağmen İsrail, “Hizbullah’ın komuta zincirine ağır darbe vurulduğu” iddiasını sürdürmüş ve operasyonların genişleyerek devam edeceğini ilan etmişti.

Piyasaların Tepkisi: Belirsizlik Fiyatlanıyor

Barış umutlarının tehlikeye girmesiyle birlikte küresel piyasalar negatif bir seyir izlemeye başladı. Petrol fiyatları, Hürmüz Boğazı’ndaki gerginliğin etkisiyle varil başına %5’in üzerinde değer kazandı. Türkiye dahil olmak üzere gelişmekte olan piyasalarda döviz kurlarında oynaklık artarken, Borsa İstanbul ve Avrupa borsaları güne düşüşle başladı. Yatırımcıların güvenli liman olan altına yönelmesiyle altın fiyatları tarihi zirvelerine yaklaştı.

Hafta Sonu Görüşmesi ve “Lübnan” Anlaşmazlığı

Hafta sonu Pakistan’ın arabuluculuğunda gerçekleştirilmesi planlanan ABD-İran zirvesi öncesinde “kapsam” krizi patlak verdi.

JD Vance’in Çıkışı: ABD Başkan Yardımcısı JD Vance, İran ile sağlanan ateşkesin Lübnan’ı kapsamadığını belirterek, “Bu bir yanlış anlaşılma olabilir; biz hiçbir zaman İsrail’in Lübnan’daki operasyonlarını durduracağı sözünü vermedik,” açıklamasında bulundu.

Pezeşkiyan’ın Yanıtı: İran Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan ise ateşkesin bölge genelini (Lübnan dahil) kapsaması şartıyla kabul edildiğini, aksi takdirde masaya oturmanın bir anlamı olmayacağını vurguladı. Pezeşkiyan, Lübnan’daki saldırıların durmaması halinde müzakere sürecinden çekilebileceklerini ima etti.

Görüşmeler İptal Olabilir mi? İsrail, ABD-İran Yakınlaşmasını Sabote Ediyor

İsrail’in Lübnan saldırıları, hafta sonu yapılması beklenen tarihi görüşmenin üzerinde kara bir bulut gibi çökmüş durumda. Analistler, İsrail’in bu hamlelerle ABD-İran yakınlaşmasını sabote etmeyi hedeflediği görüşünde birleşiyor. Eğer Washington, İsrail’i dizginleme konusunda somut bir adım atmazsa, İran’ın masadan kalkması ve bölgenin kontrol edilemez bir şiddet sarmalına girmesi kaçınılmaz görünüyor. Şu anki tabloda, hafta sonu yapılacak görüşmenin gerçekleşme ihtimali “pamuk ipliğine bağlı” olarak değerlendiriliyor.

Sistem Hacklendi: Hamaney Bile Güvende Değildi

İsrail istihbarat birimleri, İran’ın gelişmiş gözetleme sistemlerine sızmayı başardı. Bu sızma sayesinde İsrail, İranlı üst düzey yetkililerin ve kritik isimlerin anlık konumlarını tespit etme olanağına kavuştu. Güvenlik uzmanları, bu dijital erişimin Dini Lider Ayetullah Ali Hamaney dahil olmak üzere devletin zirvesindeki isimlerin öldürülme olasılığını ciddi şekilde artırdığını belirtiyor. Kendi halkını izlemek için kullanılan kameralar, şimdi suikast timleri için koordinat üreten birer istihbarat kaynağı olarak çalışıyor.

Tahran’ın Dijital Gözü: Binlerce Kamera

İran, özellikle başkent Tahran’ı tam kontrol altına almak için şehri kameralarla donattı. Şehirde binlerce yüksek çözünürlüklü ve yüz tanıma özellikli kamera bulunuyor. Bu sistem, sadece suçluları değil; başörtüsü kurallarına uymayan kadınları ve rejim karşıtı protestocuları tespit etmek için tasarlandı. Yapay zeka destekli bu ağ, trafiği denetlemekten ziyade biyometrik veriler üzerinden toplumsal kontrol sağlamayı hedefliyor. Ancak yazılımdaki açıklar, tüm bu veri akışını İsrail’in önüne seriyor.

İsrail’in Nokta Atışı Operasyonları

İsrail, son yıllarda İran’ın kalbinde gerçekleştirdiği suikastlarla dikkatleri üzerine çekmişti. Nükleer programın mimarı Muhsin Fahrizade, Tahran yakınlarında uzaktan kumandalı bir silahla etkisiz hale getirilmişti. Benzer şekilde, Devrim Muhafızları’nın üst düzey komutanlarından Albay Sayyad Hüdayi, evinin önünde uğradığı saldırı sonucu hayatını kaybetmişti. Yine geçtiğimiz dönemde Hamas lideri İsmail Haniye, Tahran’ın en sıkı korunan noktalarından birinde hedef alınmıştı. Tüm bu operasyonlarda İsrail’in, İran’ın yerel güvenlik ve izleme sistemlerinden elde edilen verileri kullandığı iddia edilmişti.

Afganistan’da başlayan ve Irak ile Suriye’de devam eden ABD müdahaleleri, bugünlerde yeni bir savaş alanının oluşmasına yol açtı. 

İsrail’in de içinde bulunduğu gerilim hatları; İran, Lübnan ve Irak ile Körfez Ülkeleri’nin dahil olduğu daha geniş bir bölgesel gerilimi ortaya çıkardı.

Bu tablo ister istemez ABD Dışişleri eski Bakanı Condoleezza Rice’ın Vashington Post’ta yayımlanan ¨Transforming the Middle East¨ (Ortadoğu’yu Dönüştürmek) makalesini anımsatıyor. 

Söz konusu yazıda, bölgedeki demokratikleşme ve reform ihtiyacının üzerinde durulmuştu. 

O yıllarda daha çok teorik bir tartışma olarak görülen bu yaklaşım, zaman içinde yaşanan gelişmelerle yeniden gündeme geldi.

Nitekim 1980’li yıllardan itibaren birçok ulus devlette ortaya çıkan ya da körüklenen etnik ve dinsel sorunlar, devletlerin iç dengelerini zayıflatan bir unsura dönüşmüştü. 

Bu süreç yalnızca iç siyasi gerilimleri artırmakla kalmamış, aynı zamanda dış müdahalelere zemin hazırlamış, böylelikle birçok ülke hem iç hem de dış çatışmalarla karşı karşıya kalmıştı.

Bugünler de iyiden iyiye şiddetlenen çatışmalar Batı Şeria ve Gazze’de yaşanan gelişmelerle birlikte bölgenin siyasi haritasının yeniden çizilebileceğine dair tartışmaları daha da güçlendirdi.

ABD-İsrail stratejik ortaklığına karşı koymaya çalışan ve adeta bir fetret dönemi yaşayan İran’ın da benzer bir süreçle karşı karşıya kalabileceğine dair emareler bulunmaktadır. 

Tüm bu gelişmeler, 21. yüzyılın beklenildiği kadar sakin ve istikrarlı olmayacağını bir kez daha göstermekte; dünyanın yeni güç mücadeleleri ve jeopolitik rekabetin belirlediği bir döneme doğru hızla ilerlediğine işaret etmektedir.

Savaşın 4-6 haftada sona ereceğini tahmin edenlerin beklentilerini boşa çıkaracak gelişmelerin olduğu da görülmektedir. Böyle bir senaryo, Ortadoğu’nun kıyısındaki Türkiye açısından doğrudan etkileri olabilecek yeni bir jeopolitik rekabet anlamına gelmektedir. 

Bugün ABD, Avrupa Birliği ve Rusya birbirlerinin rakibi gibi görünse de her biri Türkiye’yi kendi stratejik hesaplarının içine çekmek isteyecektir. Bu durumda Türkiye’nin dış politikada oldukça dengeli, temkinli ve akılcı bir yaklaşım izlemesi büyük önem taşımaktadır.

Güçlü ulus devlet yapısı sayesinde bölgesel kaosun içine henüz sürüklenmemiş olan Türkiye, toplumsal bütünlük ve ulusal kimlik, dış müdahalelere karşı önemli bir direnç oluşturmuş; ülke pek çok bölge devletinin yaşadığı çözülme süreçlerinden uzak kalmıştır.

Tarihsel deneyimler bu konuda da önemli dersler sunmaktadır. 

Birinci Dünya Savaşı’nda Osmanlı Devleti’nin yanlış konumlanması imparatorluğun parçalanmasına yol açmıştır. 

Buna karşılık İkinci Dünya Savaşı sırasında izlenen temkinli politika Türkiye’yi büyük bir yıkımdan uzak tutmuştur. Aynı yaklaşım Ukrayna Savaşı süresinde de kendini göstermiştir.

Çevre ülkelerdeki oyunlara devam edilirken Türkiye’nin yapması gereken; büyük güçlerin söylemlerinden çok eylemlerine bakmak ve dış politikasını kendi ulusal çıkarları doğrultusunda belirlemektir.

Hal böyle olunca Türkiye’nin geleceğinin ideolojik savrulmalarla değil, güçlü bir devlet aklıyla şekillendirilmesi kaçınılmaz bir yaklaşımdır. 

En sağlam rehber ise dün olduğu gibi bugün ve gelecekte de Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve evrensel bir ilke haline gelen “Yurtta barış, dünyada barış” vecizesidir.

Son sözse; Taht oyunlarında figüran olanlar kaybeder, kendi aklıyla hareket eden devletler ayakta kalır.

Nice bayramlara ¨Hergünşen Kalınız. ¨

İsmet HERGÜNŞEN

Açıklama, İsrail Savunma Bakanı İsrael Katz’dan geldi. İsrailli bakan, 17 Mart gecesi yapılan saldırıda ölenler arasında İran İstihbarat Bakanı’nın da bulunduğunu bildirdi. 

Söz konusu bilgi Tahran tarafından henüz doğrulanmadı. 

İsrail Savunma Bakanı Katz, İsrail Ordusu’nun “fırsat bulduğunda onay almadan” herhangi bir üst düzey İranlı yetkiliyi öldürme yetkisine sahip olduğunu belirtti. 

İsrail, Tahran’a yaptığı saldırıda İran’ın Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Genel Sekreteri Ali Larijani’nin öldürüldüğünü duyurmuş, Larijani’nin ölümü Tahran yönetimi tarafından doğrulanmıştı. Larijani İran Dini Lideri Ali Hamaney’in ölümünden sonra İsrail tarafından öldürülen en üst düzey ikinci isim niteliğini taşıyor. 

Ali Larijani İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Sekreteri olarak ülkenin savunma, istihbarat ve dış politika konularındaki en yüksek karar alma organını koordine etmekten sorumlu hükümet yetkilisiydi.

İsrail saldırılarında ayrıca İran Devrim Muhafızları Ordusu’nun bir kademe alt kolu olan paramiliter örgüt Besic’in komutanı Gulam Rıza Süleymani de öldürülmüştü. 

Gönüllü gençlerden oluşan Besic, İran halkının en korktuğu acımasızlığıyla bilinen bir grup. Bu örgüt, İran’da binlerce kişinin öldürüldüğü son protesto gösterilerinin bastırılmasında önde rol oynayan teşkilattı. 

Trump, en son dün ‘Savaşa hayır’ diyen İspanya örneğinde olduğu gibi kendisinden yana olmayana da ‘ceza’ kesiyor. 

Dünya’da kimin eli kimden güçlüyse onun hegemonyası hakim oluyor. 

–9

İran,  geçen haziranda çıkan 12 Gün Savaşı’ndan sekiz ay sonra yeniden ABD ve İsrail’in saldırısına uğradı. Gerekçe ise İran’ın ‘nükleer silahlanmasını tamamlama’ aşamasında olması! Trump,  ‘İran’ın ABD’ye ulaşabilecek nükleer füzeler geliştirdiği’ iddiasının yanı sıra rejimi devirme amacıyla da kendisini tetikleyen İsrail’le birlikte savaş açtı.

Dünya bir kez daha uluslararası hukukun yerinde yeller estiği bir sistemin utancıyla karşı karşıya kaldı. 

Toplanan Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde de ‘kınama’ dışında yine gelişme olmadı. 

–İRAN’DA VAR İSRAİL’DE YOK MU?-

Nükleer silahların yarattığı tahribat 2. Dünya Savaşı’nda ortaya çıkmıştı.  

Hitler’in nükleer silah hazırlığında olduğu tahminiyle Manhattan Projesi’ni başlatan ABD amacına ulaştı, Japonya’nın Hiroşima ve Nagazaki kentlerine atom bombası yağdırdı. Bunun yarattığı katliamın yanı sıra Sovyetler Birliği’nin de aynı güce kavuşmasından sonra ABD nükleer teknolojinin sadece barışçıl amaçlı kullanılması için harekete geçti. 

Ülkelerin nükleer silahlanmaması için Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu kuruldu (1957) .

Birleşmiş Milletler bünyesinde Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması (NPT) imzaya açıldı (1968). 

–ABD’DEN REAKTÖR-

ABD bu sürede İsrail gibi dostu devletlere küçük çaplı nükleer araştırma reaktörleri verdi.  Şah Rıza Pehlevi iktidarındaki İran, bu soğuk savaş döneminde Sovyetler Birliği’ne karşı ABD’nin müttefikiydi. ABD, ‘Barış için atom’ kapsamında İran’a 1955’te nükleer reaktör sattı. Uluslararası Atom Enerjsi Ajansı’na üye olan İran, Tahran’da ilk nükleer araştırma merkezini ve   nükleer araştırma reaktörünü kurdu. İran 1970’de  NPT’yi de imzaladı.  

Ancak İran’da 1979’da Şah Pehlevi devrilip yerine İslam Cumhuriyeti kurulunca işler tersine döndü. İran, ABD ve İsrail için tehdit sayıldı. İran için de ABD ‘Büyük Şeytan’ , İsrail ‘Küçük Şeytan’ oldu.

İslam devriminin Lideri Ayetullah Humeyni’nin dini gerekçelerle sıcak bakmamasıyla ara verilen nükleer çalışmalara Irak’la savaşan İran yeniden başladı. 

2002’de devrim muhaliflerinin İran’ın uranyum zenginleştirdiği ve ağır su ürettiği açıklamasıyla nükleer silah krizi ateşlendi. İran nükleer silah geliştirmeye çalışmakla suçlandı.

Geçen yıl 12 gün süren savaş,  şimdi 6’ncı gününde. 

Hiç kimse nükleer silahlanma ve kullanma yanlısı olamaz. Ancak;
Uluslararası alanda nükleer silahlarının bulunduğu bilinen İsrail NPT’yi dahi imzalamadı, sürekli yan çizdi.

Kurulduğu 1948’den itibaren  ‘varoluşsal tehdit’ gerekçesiyle nükleer harekete geçen İsrail’in elinde Dimona Nükleer Reaktörü bulunuyor. NPT’yi imzalamadığı için İran’a yapılan denetim mekanizması İsrail’de uygulanamıyor.

Haber : Zeynep Nurten UZER

Bugün konuştuğumuz şey bir sınır hattı gerilimi değil. Bir güç mimarisi mücadelesi.

Vashington, İran’ı bölgesel nüfuzu, rejimi ve nükleer kapasitesi nedeniyle sınırlamak istiyor. Tahran ise bunun bir “kuşatma” olduğuna inanıyor ve geri adımı rejim güvenliği açısından varoluşsal risk görüyor.

Yıllarca yaptırımlar, siber operasyonlar, vekalet savaşları konuşuldu. Ama sıcak çatışma başka bir eşiğe işaret eder. Çünkü savaş başladığında dengeler sadece askeri değil, jeopolitik olarak da yer değiştirir.

Peki kim kazanır?

İlk bakışta cevap kolay gibi: ABD askeri olarak üstün. Teknoloji, hava gücü, küresel lojistik kapasite… Hepsi Vashington’un elini güçlendiriyor. Ancak savaş matematik değildir. Hele Ortadoğu’da hiç değildir.

İran’ın gücü konvansiyonel kapasitesinden değil, oyunu genişletme kabiliyetinden gelir.

Hizbullah üzerinden kuzey İsrail hattı, Irak’taki milis yapılar, Yemen üzerinden Kızıldeniz baskısı…

Tahran tek cephede savaşmaz; maliyeti dağıtır, alanı genişletir, süreyi uzatır. Asimetrik savaşın özü budur: Güçlü olanı yıpratmak.

İsrail için bu dosya stratejik değil, varoluşsal.

Nükleer kapasite kırmızı çizgi. Böyle bir denklemde Tel Aviv’in önleyici hamle yapması ve ABD’nin tamamen kenarda kalması zaten gerçekçi değildi.

Körfez ülkeleri ise ikilemde.

İran’ın etkisinden rahatsızlar; fakat kendi topraklarının füze ve drone hedefi olmasını da istemiyorlar.

Ancak, ABD üslerine ev sahipliği yapmaları onları zaten potansiyel cepheye dönüştürüyor. Güvenlik şemsiyesine ihtiyaç duyuyorlar ama o şemsiyenin altında yıldırım çakmasını istemiyorlar.

Avrupa daha mesafeli. Enerji kırılganlığı ve kamuoyu baskısı nedeniyle doğrudan savaşın parçası olmak istemez. NATO ise otomatik bir saldırı mekanizması değil; bir savunma ittifakı. Bu ayrım kritik.

Rusya ve Çin’e gelince… İkisi de savaşı başlatmaz. Ama uzayan bir çatışma Batı’yı yıpratırsa bundan stratejik fayda çıkarırlar. Moskova diplomatik ve askeri teknik destekle dengeyi etkileyebilir. Pekin ise enerji güvenliği ile küresel ticaret arasında hassas bir hesap yapar.

Ve bir kritik başlık daha var: Hürmüz Boğazı.

Küresel petrol akışının önemli bir kısmı buradan geçiyor. Boğazın kapanması ya da risk altına girmesi demek; yükselen petrol fiyatları, artan enflasyon ve küresel ekonomik sarsıntı demektir. Yani savaş bölgesel başlar, faturası küresel olur.

Türkiye açısından tablo daha da hassas. NATO üyesi ama İran’la komşu. ABD ile müttefik ama bölgesel denge siyaseti yürütüyor. Enerji fiyatları, göç riski, sınır güvenliği… Ankara için mesele taraf olmak değil; yangının sıçramasını önlemek.

Sonuçta “kim kazanır?” sorusu belki de yanlış sorudur.

ABD askeri üstünlük sağlayabilir. İran uzun soluklu direniş gösterebilir. İsrail kararlı davranabilir. Körfez temkinli kalabilir. Büyük güçler hesap yapabilir.

Ama Ortadoğu’da savaşın kazananı nadiren olur.

Asıl soru şu: Savaş iki ülke arasında mı kalacak, yoksa blokların hesaplaşmasına mı dönüşecek?

Çünkü o eşik geçildiğinde artık kazanan değil, daha az kaybeden konuşulur.

Son sözse; Savaşlar, planlandığı gibi bitmez. Hele konu rejim değişikliği ise.

İsmet HERGÜNŞEN

İsrail’in Kanal 7 televizyonunun haberinde, İsrail askerlerinin, Suriye topraklarından 250 keçiden oluşan bir sürüyü çaldığı ve kamyonlarla Batı Şeria’daki Yahudi yerleşim yerlerindeki çeşitli çiftliklere taşıdığı belirtildi.

Haberde, Suriye topraklarından yaklaşık iki hafta önce yapıldığı belirtilen ve “istisnai” olarak nitelendirilen hırsızlık olayında, İsrail askerlerinin sürüyü çalmak için nakliye kamyonları çağırdığı ve ardından İsrail’de yerel bir çiftçinin sabahın erken saatlerinde ana yolda onlarca keçinin yürüdüğünü fark ederek durumu yetkililere bildirdiği aktarıldı.

Askeri polisin, olaya karışanlar hakkında disiplin tedbirleri aldığı ve bu çerçevede takım komutanının görevden alındığı, bölük komutanına liderlik uyarısı verildiği ve tüm takımın faaliyetlerinin uzun bir süre askıya alındığı ileri sürülen haberde, askeri polisin, olayla ilgili soruşturma başlattığı ifade edildi.

Beyaz Saray, ABD, İsrail ve Suriye’nin ortak imza attığı mutabakata ilişkin yazılı açıklama yaptı.

Açıklamaya göre İsrail ve Suriye’nin üst düzey yetkilileri, ABD’nin himayesinde Paris’te bir araya gelerek iki ülke arasındaki ilişkilere dair konuları ele aldı.

Açıklamada şunlar ifade edildi:

“İsrail Devleti ve Suriye Arap Cumhuriyeti aşağıdaki mutabakatlara varmıştır:

Taraflar, her iki ülke için de kalıcı güvenlik ve istikrar düzenlemelerine ulaşma yönünde çaba gösterme kararlılıklarını yeniden teyit ederler.

Her iki Taraf; Amerika Birleşik Devletleri’nin denetimi altında istihbarat paylaşımı, askeri gerilimi azaltma, diplomatik angajman ve ticari fırsatlar konularında acil ve sürekli koordinasyonu kolaylaştırmak amacıyla ortak bir füzyon mekanizması (özel bir iletişim birimi) kurmaya karar vermiştir.

Bu mekanizma, her türlü anlaşmazlığın süratle çözüme kavuşturulması ve yanlış anlaşılmaların önlenmesi için bir platform görevi görecektir.”

Yunanistan merkezli Kathimerini gazetesine konuşan Haskel, “Olası bir satış konusunda endişelerimiz var. Uçakta kullanılan teknolojinin önemli bir bölümü İsrail’de geliştirildi ve açıkçası bunu paylaşmayacağız” dedi.

Gazete, İsrailli yetkililerin ABD Başkanı Donald Trump’ın Türkiye ile olası bir F-35 anlaşmasına ilişkin değerlendirmelerinden rahatsızlık duyduğunu aktardı. Haskel, “Uçakları alsalar bile İsrail teknolojisi böyle bir anlaşmanın parçası olmayacak” ifadelerini kullandı.

Sputnik

Avrupa Yayın Birliği’nin (EBU)  Cenevre’de gerçekleştirilen 95. Genel Kurulu’nda Eurovision Şarkı Yarışması’na getirilecek yeni kurallar ve İsrail kamu yayıncısı KAN’ın durumu ele alındı. TRT heyeti İsrail’in Gazze’deki katliamına dikkat çekerek katılımına izin verilmemesini istedi.

İsrail yayıncısı KAN temsilcisi söz aldığında TRT heyeti  salonu terk ederek protesto etti.

Yapılan oylamada yarışmaya yeni getirilen kurallar kabul edilirken KAN’ın yarışmaya katılımının oylanmasına gerek olmadığına karar verildi. EBU’dan yapılan açıklamada, EBU üyelerinin güven ve şeffaflığı güçlendirmek amacıyla Eurovision Şarkı Yarışması’nın oylama sisteminde yapılması planlanan güncellemelere onay verdiği belirtilerek, “yeni kurallara uymayı kabul eden tüm EBU üyelerinin yarışmaya katılmaya hak kazandığı anlamına geliyor” denildi.

–BOYKOT EDİYORLAR-

Bunun üzerine Belçika, İzlanda, İspanya, Slovenya, İrlanda ve Hollanda 2026 Eurovision Şarkı Yarışması’nı boykot ederek çekilma kararını açıkladı.

Daha önce de İsrail’in yarışmaya alınmaması halinde Avusturya ev sahipliği yapmayacağını, Almanya da çekileceğini duyurmuştu.

Haber :Zeynep Nurten UZER