Yeryüzünün vesikalığı epey eskimişti. 1972 yılında Apollo 17 ekibi tarafından çekilmişti. Neyse ki fotoğrafın bu kadar eski olmasına evrende itiraz eden bir makam pek olmadı. 

Sonuçta dünyamızın, evimizin güncel vesikalığı 54 yıl sonra güncellendi. Bu yenisi epey idare eder her halde. 

Yeni fotoğraf da çok güzel. Hem de vesikalığın sahibi varlığa aradan geçen 54 yılda hoyratça davranılmasına, iklim değiştirecek kadar onca vurdumduymazlığa rağmen. 

Önceki vesikalık “Mavi Mermer” diye adlandırılmıştı. Öylesine güzeldi ki, evrendeki masumiyeti ne kadar narin olduğunu da ortaya koymuş çevrecilik dediğimiz anlayış özellikle o fotoğraftan sonra başlamıştı. 

Son vesikalık, Ay’a yolculuk yapan Artemis II uzay aracından çekildi. Güneş sisteminin dışından solgun mavi bir zerrecik gibi görünen üzerinde neler neler yaşadığımız bu gezegen kameraya 160 bin kilometreden poz verdi. 

Yeni kimlik fotoğrafı de aynı narin ve masum güzelliği yansıtıyor. Sera gazlarından ötürü atmosferi hasar gördüğünden yüzünde birazcık solgunluk da var sanki. 

Yeni vesikalığa biraz dikkatli bakıldığında atmosfer derken yüksek mi yüksekte kalın bir katman olarak algıladığımız tabakanın ne kadar ince olduğu narin bir çizgiyle kendini belli ediyor. 

Bu tabaka dünyanın çapının binde sekizidir. Dünyanın toplam kütlesinin ise milyonda birine denk gelir. 

Dünyayı bir elma olarak düşünün; atmosfer elmanın kabuğundan da incedir.

İşte biz bu narin tabakaya fosil yakıtlarla sürekli karbondioksit dumanı salıyoruz. 

İklim değişikliği ile aksırıp tıksırıyor zavallı.

Bütün bunlara rağmen mübarek yeryüzümüz fotoğraf çekilirken hoş bir gösteri de yapmış. Dünya’nın o anki duruşunun tepesinde yerden kuzey kutbu olarak algılanan bölgede aurora borealis yani kuzey ışıkları yeşil bir çizgi olarak belirivermiş.

Kendisine onca nankörlük yaptığımız bu gezegen yine de hala anlayana küçük bir sürpriz ya da armağan sunmayı ihmal etmemiş.

Bu arada aya yeniden insanlı araçla iniş yapıp yüzeyinde insan evlatlarının dolaşıp keşif yapmasına olanak sağlayacak olan Artemis II uzay aracının bu yazı hazırlandığında yaklaşık 260 bir kilometre yolu daha vardı. 

İkisi Amerikalı biri Kanadalı 3 kişilik ekip Ay’a 6 Nisan günü varacak.

Ve Cengiz ERDİL’den;

MAVİ GEZEGENİN VESİKALIĞI ÜZERİNE BİR DENEME…

Önce uzaya ilk adımını atan insanoğlunu unutmamamız lazım derim. Sovyet Kozmonot Yuri Gagarin maviden kapkaranlık bir aleme adım attığında dünya medyası renklere pek alışkın değildi, Gagarin; gördüğünü mutlaka belgelemiştir ama döneminde bağlı olduğu güç şeffaf sayılmazdı. Bildiğini de kendine saklamayı marifet sayıyordu.

“Mavi Mermer” denilen dünyanın vesikalığını en güzel haliyle  1972 yılında Apollo 17 ekibi tarafından çekilmiş, Ancak ondan önce AY’dan da  medya alemine düşen fotosunu unutmamak lazım.  Neyse; “Vesikalık vesikalıktır, biyometrik fotosu daha çekilmedi, yapay zeka bunu da yapar”  diyerek devam edelim.

ABD- Sovyetler Birliği arasında rekabete dönen uzayda köşe kapma yarışında, halkla ilişkileri en iyi kullanan tarafın da kim olduğu böylece ortaya çıktı. Uzayda toplu iğne başı gibi duran bu gezegenin mavileri kuşanmış, en şık haliyle reklamının yapılması sinema endüstrisinin ağa babası ABD’ye nasip oldu.

Ancak bize göre çok, uzay zamana göre kısa bir süre önce, bu fotoğraf insanoğlunun elinde olsaydı, Galileo Galilei tükürdüğü yalamayacaktı. “Dünya düzdür!” diyenleri, Engizisyon Mahkemesi yargılamayacak, cayır cayır yakmayacaktı. 

Aslında dünyanın elbisesi olan atmosfer farklılığı yaratıyor. “Vay be buradan böyle görünüyormuş” derler ya; dağları, denizleri tıraşlanmış gibi gösteren işte bu mavi elbisedir. Yoksa atmosfersiz bu dünya yamru yumru bir şey!

Bu dünyanın uzayda ufacık bir nokta olduğunu düşünen aklı başında insanlar uzay fotoğraflarıyla da karşılaşınca, altını şu başlıklarla doldular; yazı fotoğrafı böylece tamamlamış oldu; 

“Dünya tek evimiz, koru ki yaşayalım”

 “Gezegen B yok”

“Doğa bize ait değil, biz doğaya aitiz”

“Kaynakları değil, israfı bitir”

“Son ağaç kesildiğinde anlayacaksın”

Dünyada dinozorlar 60 milyon yıldan fazla hüküm sürdü, şunun şurasında 40 bin yıllık tarihi olan insanoğlu ise dünyaya yapmadığını bırakmadı. Uzaydan dünyanın merkezi Ortadoğu’ya bakınca, ne dediğimi anlarsınız herhalde.

8 Mart 1857 yılında New York’ta tekstil sektöründe çalışan yüzlerce kadın, düşük maaşları ve uzun çalışma saatlerine isyan ederek karşılaştıkları bu insan dışı çalışma koşullarını protesto etti.

Yaptıkları grevler ve protestolar sonucu polis  işçilere saldırdı ve onları fabrikaya kilitledi. Fabrikada çıkan yangında barikatları aşıp kaçamayan 129 kadın hayatını kaybetti. Yaşanan olayın ardından 52 yıl sonra 1910 yılında,  Danimarka-Kopengah’da düzenlenmiş olan II. Sosyalist Enternasyonal toplantısında  Almanya Sosyal Demokrat Partisi delegeleri

Clara Zetkin, Kate Duncker ve arkadaşları, 1857’de başlatılan kadın haklarının kazanılması ve kadınların birlikteliği için verilen mücadeleyi anmak adına 8 Mart’ın Kadınlar Günü olarak kutlanmasını önermiştir.

1921 yılında Moskova’da düzenlenmiş olan III. Komünist Enternasyonal 3. Kongresine bağlı Uluslararası Komünist Kadınlar Konferansı’nda o dönemlerin getirisi olan ‘sınıf karşıtı sınıf’ politikası ile 8 Mart ‘Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ adıyla kabul görmüştür. 1930’larda ise yeniden ‘Dünya Kadınlar Günü’ olmuştur.

8 Mart, 1975 yılında Uluslararası Kadınlar Yılı olarak kutlandı. Düzenlenen etkinlikler kapsamında BM, 8 Mart’ı ‘Dünya Kadın Günü’ olarak anmaya başladı. 1977 yılında ise BM Genel Kurulu tarafından 8 Mart, ‘Kadın Hakları, Uluslararası Barış Günü’ ilan edildi. Kabul edilen kararın gerekçesi olarak iki temel sebep sunuldu:

Dünya barışının korunması, sosyal gelişim ve temel insan haklarının kullanılabilmesi adına kadınlara da eşitlik ve kendilerini geliştirmelerine imkan sağlama gereksinimi.

Kadınlara sunulan eşit haklar ile dünyada barışın güçleneceği görüşü kabul edildi.

Türkiye’de ilk kez 1921 yılında iki komünist kız kardeş Rahime Selimova ve Cemile Nuşirvanova’nın girişimi ile 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlandı. Bu tarihte gerçekleşen girişimden sonra uzun süre 8 Mart Kadınlar Günü kutlanmasına izin verilmedi. 1975 yılında ‘BM Kadın On Yılı’ ilan edilmesinin ardından Türkiye, içinde bulunduğu kapsam gereği ‘Kadın Yılı Kongresi’ düzenledi.

1975 yılında kutlanmaya başlayan Kadınlar Günü için İlerici Kadınlar Derneği’nin gerçekleştirmiş olduğu faaliyetler de son derece etkin oldu.

12 Eylül Darbesi ardından dört yıl süreyle yeniden etkinlik düzenlenmesi yasaklandı. Fakat 1984 yılından itibaren her yıl farklı kadın örgütleri tarafından kutlanmaya devam edildi. Yeni dönem Kadınlar Günü kutlamalarının temel farkı yalnızca sosyalist kesimin sahiplenmiş olmasından çıkması ve resmi bir bayram muamelesi görmeye başlaması oldu.

 2003 yılında İstanbul Taksim’de başlatılmış olan 8 Mart Feminist Gece Yürüyüşü, diğer şehirlerde de yapılmaya başlandı.

Yapılan değerlendirmeler sonucunda en yüksek ortalamaları alan mutfaklar, üst sıralarda yer aldı.

Listenin son sırasında Kıbrıs mutfağı bulunurken Türk mutfağı, 7. sıradan listeye girdi.

Ülkelere göre :

İtalya
Yunanistan
Peru
Portekiz
İspanya
Japonya
Türkiye
Çin
Fransa
Endonezya

Yemeklere göre ;

Vori-Vori – Paraguay

Pizza Napoletana – İtalya

Tajarin al Tartufo – İtalya

Sate Kambing – Endonezya

Cağ Kebabı – Türkiye

Kontosouvli – Yunanistan

Arroz Tapado – Peru

Komplet Lepinja – Sırbistan

Quesabirria – Meksika

Pappardelle al Cinghiale – İtalya

Central Texas-Style Barbecue – ABD

Bath Kulu Badhu – Sri Lanka

Seco de Cabrito – Peru

Beyran Çorbası – Türkiye

Picanha – Brezilya

Siu Mei – Çin

Amritsari Kulcha – Hindistan

Bistecca alla Fiorentina – İtalya

Pollo a la Brasa – Peru

Empanadas Tucumanas – Arjantin

TasteAtlas’ın paylaştığı yeni verilere göre, Türk mutfağı bu yıl özellikle et ağırlıklı yöresel yemekleri ile yüksek puan alarak listeye girmeyi başardı. Özellikle kebap çeşitleri, dünya gastronomi otoriteleri tarafından en çok beğenilen lezzetler arasında yer aldı.

Cağ Kebabı – 5. sıra

Beyran Çorbası – 14. sıra

Beyti Kebap – 26. sıra

Çökertme Kebabı – 33. sıra

Hünkar Beğendi – 38.sıra

İskender Kebap – 48. sıra

Kuzu Şiş – 53. sıra

Adana Kebap – 57. sıra

Alinazik Kebap – 61. sıra

Paçanga Böreği – 87. sıra

Science dergisinde yayımlanan  çalışmanın yazarları, “Bu sürecin çoğu modeli, Ay’ın büyük ölçüde Theia’dan türetilen maddelerden oluştuğunu öngörüyor” diye yazıyor .

“Eğer Theia, proto-Dünya’dan izotopik olarak farklı olsaydı, bu durum Ay ile Dünya’nın mantosu arasında izotopik bir fark yaratırdı.”

Aynı elementin izotopları aynı sayıda protona, ancak farklı sayıda nötrona sahiptir.

Bu izotopların oranlarındaki farklılıklar, genç Güneş’in yörüngesinde dönen ve gezegenler ile meteoritleri oluşturmak üzere bir araya gelen gaz ve tozun ‘ protoplaneter disk ‘ içindeki eşitsiz dağılımı da dahil olmak üzere çeşitli süreçlerden dolayı Güneş Sistemi’ndeki nesneler arasında ortaya çıkar.

Güneş Sistemi’nin iç ve dış kısımlarında oluştuğu düşünülen karbonlu olmayan (NC) ve karbonlu kondrit (CC) meteoritleriyle yapılan karşılaştırmalar sayesinde, izotop oranları gök cisimlerinin başlangıçta nerede oluştuğuna dair ipuçları sağlayabilir.

Yazarlar, “Ay örneklerinin ölçümleri, Dünya ve Ay’ın oksijen (O), kalsiyum (Ca), titanyum (Ti), krom (Cr), zirkonyum (Zr) ve tungsten (W) dahil olmak üzere ölçülen tüm elementler için benzer kütleden bağımsız izotopik bileşimlere sahip olduğunu göstermiştir” diye yazıyor.

“Ölçülebilir izotopik farklılıkların olmaması ve buna hangi sürecin sebep olduğu konusundaki belirsizlik, Theia’nın oluşum bölgesinin belirlenmesini engelledi.”

Yeni araştırmada, Ay örneklerinde, karasal kayalarda ve meteoritlerde demir izotopları ölçüldü ve bir kez daha Dünya ile Ay’ın bileşiminin birbirinden ayırt edilemez olduğu bulundu.

Yazarlar, “Sonuçlarımızı diğer elementlerin sonuçlarıyla birleştirerek Theia ve proto-Dünya için kütle dengesi hesaplamaları yaptık” diye yazıyor.

Bu, Theia’nın ve erken Dünya’nın hangi bileşimlerinin ve boyutlarının sistemin bugünkü durumuna yol açabileceğini hesaplamayı içeriyordu.

“Theia’nın tamamının ve Dünya’nın diğer bileşenlerinin çoğunun Güneş Sistemi’nin iç kısımlarından kaynaklandığını bulduk. Hesaplamalarımız, Theia’nın Güneş’e Dünya’dan daha yakın bir yerde oluşmuş olabileceğini gösteriyor,” diye bildiriyorlar.

“En makul senaryo, hem proto-Dünya’nın hem de Theia’nın ağırlıklı olarak NC materyalinden oluştuğu ve Theia’nın NC meteoritlerine ve BSE’ye [toplu silikat Dünya] göre s-işlem materyali bakımından daha zengin olduğudur.”

‘Yavaş nötron yakalama süreci’ (s-süreci) ve ‘hızlı nötron yakalama süreci’ (r-süreci), yıldızlarda demirden daha ağır elementler oluşturmak için gerçekleşen bir dizi reaksiyondur. r-süreci, s-sürecine göre daha ağır elementler ve daha fazla nötron zengini izotop üretir.

Yazarlar, “NC gök cisimleri arasında ölçülen s-işlem değişiminin, Güneş Sistemi’nin iç kesimlerinde güneş merkezli bir eğimi yansıttığı öne sürüldü. Eğer bu doğruysa, tercih ettiğimiz senaryo, Theia’nın Güneş’e, Dünya’yı oluşturmak için biriken malzemenin çoğundan daha yakın bir yerde oluştuğu anlamına geliyor,” sonucuna vardılar.

Ebo, küçük ve hafif silahların yaygınlaşması, kötüye kullanımı ve yönlendirilmesi konusunda BM Güvenlik Konseyi’nde (BMGK) düzenlenen açık oturumda konuştu.

Dünyada küçük ve hafif silahların yaygınlaşmasına karşı alınan önlemler artsa da uygulamada zorlukların devam ettiğini belirten Ebo, “Dünya genelinde 1 milyardan fazla ateşli silah dolaşımdadır. Bu silahların sürekli yaygınlaşması, dünyamızın karşı karşıya olduğu çoklu krizin hem bir belirtisi hem de itici gücüdür.” dedi.

Ebo, küçük ve hafif silahların yasa dışı ticareti ve kötüye kullanımının silahlı şiddeti, terörizmi ve organize suçu körüklediğini belirterek, Libya, Yemen ve Haiti gibi ülkelerde silah ambargolarının sürekli ihlal edildiğini ve bu ülkelerdeki suç grupları ile terör örgütlerinin silahlandırıldığını söyledi.

Hafif silahların yıkıcı insani maliyetine işaret eden Ebo, BM İnsan Hakları Yüksek Komiserliği Ofisi (OHCHR) kayıtlarına göre 2024 yılında çatışma kaynaklı en az 48 bin sivil ölümün kaydedildiğine dikkati çekti.

Ebo, hafif silah şiddetinin, eğitim ve sağlık sistemlerini aksattığını ve daha genel olarak sürdürülebilir kalkınmayı baltaladığını vurgulayarak, 2024’te küresel askeri harcamaların 2,5 trilyon dolara yükseldiğine işaret etti ve sürdürülebilir, barışçıl bir gelecek için askeri harcamaların yeniden dengelenmesine ihtiyaç olduğunun altını çizdi.

Pew Araştırma Merkezi’nin verilerine göre, dünya genelinde bisiklet sahipliği oranları ülkeler arasında büyük farklılıklar gösteriyor. Hollanda ve Almanya, bisiklet kullanım oranının en yüksek olduğu ülkeler olarak dikkat çekiyor. Hollanda’da her 100 evden 84’ü bir bisiklete sahipken, Almanya’da bu oran %80’e ulaşıyor.

Japonya, Tayland ve Polonya gibi ülkeler de bisiklet sahipliğinde yüksek oranlar sergileyen diğer örnekler arasında. Japonya’da %78, Tayland’da ise %74 bisiklet sahipliği bulunuyor. Polonya’da ise bu oran %70’e kadar çıkıyor. Avrupa’nın diğer ülkelerinde de benzer bir trend gözlemleniyor. İtalya ve Güney Kore gibi ülkelerde bisiklet sahipliği oranı %63, Fransa’da ise %59 seviyelerinde kalıyor.

Amerika kıtasındaki büyük ülkelerden Brezilya, ABD ve Meksika gibi ülkeler bisiklet sahipliği açısından daha düşük oranlara sahip. Brezilya ve ABD’de oranlar %53, Meksika’da ise %49 seviyelerinde. Ancak, düşük bisiklet sahipliği oranları özellikle Afrika ve Ortadoğu bölgelerinde dikkat çekiyor. Güney Afrika, Mısır ve Nijerya gibi ülkelerde bisiklet sahipliği oranı %20’nin altına düşerken, Lübnan ve Ürdün’de bu oranlar yalnızca %7 ve %5 seviyelerinde kalıyor.

Asya ve Latin Amerika’nın bazı ülkelerinde de bisiklet sahipliği oranları farklılık gösteriyor. Hindistan ve Endonezya gibi büyük nüfusa sahip ülkelerde %60 civarında bisiklet sahipliği bulunuyor. Öte yandan, Kolombiya, Rusya ve Pakistan gibi gelişmekte olan ülkelerde ise oranlar %40 seviyelerine geriliyor.

Bu veriler, bisiklet kullanımının ülkeler arasında sosyal, ekonomik ve kültürel farklar gösterdiğini ortaya koyuyor. Özellikle bisikletin ulaşım aracı olarak yaygın olarak kullanıldığı ülkeler, çevre dostu ve düşük maliyetli ulaşım seçeneklerini benimsemiş görünüyor. Ancak, düşük bisiklet sahipliği oranı sergileyen ülkelerde ise bisiklet, hala lüks ya da daha az erişilebilir bir seçenek olarak kalıyor.

Türkiye’de ise, bisiklet kullanım oranı yüzde 5.

Türkiye Bisiklet Federasyonuna göre, Türkiye’de 20-25 milyon kişi  bisiklete biniyor.

Türkiye’de düzenli bisiklet kullananların sayısı ise 2,5 milyon civarında.

Ülkemizde, en fazla bisiklet Konya’da kullanılıyor. Konya’da 515 kilometrelik bisiklet yolu bulunuyor.

Amerikan başkanlık devir teslim töreninde dile getirilen tehditlerin pek de “palavra” olmadığı ortaya çıkıyor.

Yeni başkan Trump,  o gün, Meksika’dan Grönland’a, Kanada’dan Panama’ya kadar dünyanın dört bir yanına uzanan bir çerçeve çizmiş ve “buralar bizim olacak” gibisinden laflar etmişti.

Bir tek Gazze meselesini Hamas’ın elindeki İsrailli rehinelerin kurtarılmasıyla sınırlı tutmuş, bu sözleri de az önce dönemlerini yerden yere vurduğu üçü demokrat biri cumhuriyetçi dört eski başkan tarafından “ayakta” alkışlanmıştı.(Aslında İsrail saldırılarına cumhuriyetçi-demokrat tüm politikacıların destek verdiğinin resmi çekilmişti.)

Trump görevine başladıktan sonra, söyledikleri de tartışılmaya başlandı. 

Tehditlerinde adını geçirdiği  ülkelerin liderleri açıklamalar yaptılar; bu tavrı kabul edilemez buldular.

Henüz eyleme dökülen bir şey olmayınca da, diğer dünya ülkelerinden diplomatik bir takım mesajlar dışında “bekle gör” tavrı geldi.

Öte yandan, Filistin’de ilan edilen ateşkes bir takım ihlallere rağmen kör topal yürüyor, evlerinden uzaklara kaçışan sivil Gazze halkı yollara düşmüş, yıkıntı haline gelen kentine geri dönüyordu.

İsrail saldırılarında yitirdikleri çoğu çocuk  on binlerce insanın acısını taşıyarak hayata tutunmaya çalışıyorlardı.

Derken, Trump İsrail Başbakanı’nı oval ofiste ağırladıktan sonra öyle bir açıklama yaptı ki, öteki “dertler” unutuldu.

Mealen “Gazze meselesini biz üsleneceğiz” diyordu, “orayı yeniden inşa edeceğiz ve dünya insanları orada yaşayacaklar!”

“Filistinliler de yaşayacaklar mı?” Diye sorulunca da “Onlar da yaşayacak” yanıtını veriyor, ancak Mısır, Ürdün gibi komşu ülkelere göç etmelerinin kendileri için iyi olacağını söylüyordu.

Hatta bir ara “Gazze Riviera gibi olacak” lafını söyleyerek oraları turistik amaçlarla kullanma niyetini açıklıyordu. Bir ülkeyi işgalden başka anlam taşımayan bu girişimi yapmaya kendini ve ülkesini yetkili görecek kadar pervasızdı.

Geçmiş saldırıları da hesaba katarsak, tepelerine İsrail bombaları yağdırılarak katledilen yüz binlerce masum insanın, savunmasız çocuklar ve kadınların dökülen kanı üzerinde mutluluk kurmayı düşünüyordu.

İnsanlığa şaka yapıyor gibi.

İslam ülkelerinden kınama mesajları gelse de, hepsinin bir araya gelerek güçlü bir karşı duruş sergilemeleri pek mümkün değil gibi görünüyordu.

Avrupa Birliği üyeleri, Rusya, Çin gibi ülkelerin askeri güçle karşı çıkacak durumları da pek yoktu ! 

Rusya’nın başında Ukrayna belası, Çin’in başında Tayvan meselesi vardı.

Suriye’den efendi efendi çekilen İran’da, her halde ne olur ne olmaz diyerek Trump’ın “korkunç” tehdidinden nasibini alıyordu:

“Eğer nükleer silah yapmaya kalkışırlarsa o ülkeyi yok ederiz!”

Böylece, bizzat el koyarak halkını başka ülkelere sürme niyetini açıkladığı Gazze dışında, bin yıllık devlet geleneği ile övünen İran da yok edilecek ülkeler listesindeki öncelikli yerini almıştı!

Panama, Meksika, Kanada ve sınırları içindeki Grönland’ı ABD’ye devretme talebiyle tehdit edilen Danimarka gibi.

Avrupa Birliği ülkeleri de NATO’nun feshedilmesi sonucunda  Rusya tehdidiyle yüz yüze kalma tehlikesini başlarında sallanan bir Demokles’in kılıcı gibi taşıyacaklardı anlaşılan.

Kendi ülkesine Meksikalı göçmen akınını durdurmak, daha önce gelenleri de zorbalıkla sınır dışı etmek isteyen biri, Ortadoğu’da insanları ülkelerinden edecek göçlerin haberini veriyordu.

Üstelik, bu göçlerin yol açacağı yaygın çatışmaları, kan döküleceğini bile bile. 

(1970’lerde Ürdün’de İsrail saldırılarından kaçıp bu ülkeye sığınan Filistinli göçmenlerle Ürdünlüler  arasında iç savaş çıkmış, binlerce Filistinli göçmen öldürülmüştü.)

Ne yaman çelişkiydi yaşananlar!

Ne yazık ki, dünyamızı geçen yüz yılda yaşananlara benzer  enteresan gelişmeler bekliyor.

İkinci dünya savaşı öncesi gibi dört yana , savaş, gözünü kırpmadan ülkeleri yok etme tehditleri savunan birine öykünen bir “lider” var ortada.

Küreselleşme adı altında son 35 yılda bir parça kılık değiştiren emperyalizmi, 1990 öncesindeki kaba saldırgan, acımasız, tüm dünyaya egemen olmak için her türlü lanet yola başvuran “klasik emperyalizm” haline getirmek istiyor.

 Derdi, işte bu klasik emperyalizmi uluslararası tekelci kapitalizmin kanlı örgütü olarak ihya etmek !.

Bunlardan dolayı, önümüzdeki dönemde, her yeni günümüz bir önceki günden daha kötü olacağa benziyor.

Aslında, şu anda dünyanın gidişatından memnun olan yalnızca ABD ile İsrail var gibi görünüyor.

Lakin, ikinci dünya savaşı öncesinin o güçlü sanılan lideri, her yeri yakıp yıktıktan sonra ülkesinin milyonlarca insanını kaybetmiş bir enkaz haline gelmesine yol açmıştı.

Bu tür despotluklar, yapanların kendi ülkeleri için de büyük tehlikedir.

Bugün Trump’ı iş başına getiren Amerikalılar, acaba  Amerikan askerlerinin halklarını baskı altına almak için   gönderildikleri uzak ülkelerde can vermesine bir iki yıl sonra ne diyecek?

“Ellerim kırılsaydı da bu adamı seçmesinler” diyenler olacak mı?

Peki İsrail?

Elli yıldır uzak doğudan güney Amerika’ya, silah zoruyla fethe gittiği her yeri birer birer terketmek zorunda kalan Amerika’ya ne kadar güvenebilecek?

Unutmamak lazım ki, ülkeler arasındaki ilişkilerde ekilen kin tohumları, bunları ekenlerin güvendikleri dağlara kar yağmaya başladığı anda her şeyi değiştirir.

Güvendikleri uzak ülkeler sayesinde kendilerinin baş edilemez güç olduğunu düşünenler, çıkarı kalmayınca  hiçbir ülkeye “dost” olmayan uzak ülkeler aradan çekiliverince yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalırlar.

Coşkun KARTAL

Bilim insanları, yeryüzünde bir şeyin konumunun, sabit bir konumu işaretleyen coğrafi Kuzey Kutbu’nun aksine Dünya’nın manyetik alanına göre belirlendiğini, bu manyetik alanın ise sürekli yer değiştirdiğini belirtti.

Manyetik kutbun yeni konumunu belirleyen bilim insanları arasında yer alan İngiliz Jeoloji Araştırma  Merkezinden jeofizikçi ve jeomanyetizma araştırmacısı Dr. William Brown, “Büyük hava yolları, yeni modeli yüklemek için tüm uçak filolarındaki navigasyon yazılımlarını yenileyecek. NATO’daki orduların da her türlü ekipmanın çok sayıda karmaşık navigasyon sistemindeki yazılımları güncellemesi gerekecek.” ifadelerini kullandı.

ABD Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresinde (NOAA) kıdemli bir araştırma bilimcisi olan Dr. Arnaud Chulliat, bilim insanlarının, son güncellemeyle önceki modelin manyetik kuzeyin 2025 yılına kadar nerede olacağına ilişkin öngörülerinin doğruluğunu teyit ettiğini bildirdi.

Son yıllarda, manyetik kuzeyin hareketinin hızında “dramatik” değişimler olduğunu belirten bilim insanları, bu fenomenin ardındaki temel nedenin açıklanamadığını kaydediyor.

Manyetik kutup kaymasının tespiti ve etkileri

Bilim insanları, Dünya’daki yaşamın 100 milyon yıldan fazla bir süredir çok sayıda manyetik tersine dönüşe şahit olduğunu ancak bunun modern teknoloji mevcutken hiç yaşanmadığını dile getiriyor.

Uçaklar ve gemiler tarafından kullanılanlar da dahil olmak üzere küresel konumlandırma sistemleri, Dünya Manyetik Modeli’ni (WMM) kullanarak manyetik kuzeyi buluyor.

İngiliz Jeolojik Araştırma Merkezi ve NOAA tarafından geliştirilen bu model, manyetik kuzeyin belirlenmiş konumunu not ediyor ve geçmiş birkaç yılın yörüngesine dayanarak gelecekteki kaymayı tahmin ediyor.

Manyetik kuzey kutbun, İngiliz kaşif Sir James Clark Ross tarafından 1831’de Kuzey Kanada’da, gerçek Kuzey Kutbu’nun yaklaşık 1610 kilometre güneyinde keşfedildiği ve her yıl doğuya doğru ilerleyerek Sibirya’ya yaklaştığı biliniyor.

Türkiye giderek 1990’lı yıllara benzemeye başladı. O yıllarda çeteler ve mafya savaşları gündemdeydi. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Nezih Demirkent, “mafya devlet dahil her şeyi ele geçirmeye çalışıyor” uyarısında bulunmuştu. Sonra Susurluk olayıyla devlet içinde yapılanmış güçler tasfiye edildi. Ancak, çetelerin ve mafyanın etkisi o dönemde tümüyle ortadan kaldırılamadı. O dönemin gazetelerine bakıldığında çetelerin karşılıklı sokak ortasında nasıl birbirlerini öldürdükleri, güç kazanma mücadelesi verdikleri kolayca görülebilir.

O dönemin şimdiden farkı koalisyon hükümetlerinin olması ve parçalı bir siyasal iktidarın Türkiye’nin sorunlarını çözmekte yetersiz kalmasıydı. Faili meçhul cinayetler, askeri ve sivil bürokrasiden kimi cinayet yoluyla tasfiyeler söz konusuydu. Türkiye sorunlarına parlamenter demokrasi içinde çözüm arayışındaydı ama askeri otorite zaman zaman müdahale ederek gücünü ortaya koyuyordu. O dönemin aydınlatılmamış olayları hala var.

Var olan siyasal iktidar 2002-2012 yılları arasında Türkiye’de mafya ve çetelerle sistematik biçimde mücadele etti ve onların büyük bölümünü tasfiye etti. Türkiye’nin büyüdüğü, geliştiği yıllardı bu dönem. Ne zaman ki ekonomik kriz kendini göstermeye başladı. Finansal kaynaklar konusunda sıkıntılar ortaya çıktı. Çeteler yeniden gündeme geldi.

Günümüzde siyasi iktidar küçük ortağına dayalı olarak gücünü sürdürebiliyor. Üstelik ne olduğu tam anlaşılamayan “Türk Tipi Başkanlık sistemi” uygulanıyor. Tek adamın her şeye karar verdiği bir rejim söz konusu. Ancak bu rejim, ekonomik krizin derinleştiği, kayıt dışı ekonominin giderek ağırlık kazandığı bir ortamda sorunları çözmekten hızla uzaklaşıyor. Dış politikada Türkiye’yi de uzun vadede etkileyecek gelişmeler özellikle Orta Doğu’da şekilleniyor. ABD Büyük Orta Doğu Projesi’nin son ayağını da gerçekleştirmek üzere. Siyasi iktidar, bu konuya hazırlıksız yakalanmamak için ön almaya çalışıyor. Bir tür Suriye’de kurulacak Kürt Devleti konusunda iç koşulları yaratmaya ve etki oluşturmaya çalışıyor. 

Ancak iç koşullar oldukça ağır. Bu koşulları düzeltmeden dış koşullarda istenilen etkinin yaratılması oldukça zor görünüyor. Devlet kurumları giderek etkisiz hale geliyor. Sağlık, hukuk, eğitim gibi alanlarda her gün farklı çetelerin ortaya çıktığını haberlerden öğreniyoruz. Güvenlik bürokrasisi içinde her şeye rağmen devletin işleyişini sürdürmek ve çetelerle mücadele eden gruplar varlığını sürdürüyor. Yoksa bu çeteler nasıl ortaya çıkartılabilir ve çökertilebilir. 

Sorunun temeli hukuk sisteminin adil biçimde işleyememesinde. Böyle olunca çeteler ve mafya için oldukça elverişli bir zemin ortaya çıkıyor. Bataklığı kurutmak için demokrasi ve hukukun üstünlüğünün her alanda savunulması ve uygulanması gerekiyor. Ancak, hukuku “guguk” olarak gören kesimlerin varlığı da bir gerçek. Bu da hukuk konusunda ortak bir zeminde buluşmayı engelliyor.  Bataklığın varlığını sürdürmesi, yapanın yanına kaldığı anlayışının toplumda giderek kabul görmesi yeni çeteler için zemin oluşturuyor.

Türkiye’de hiçbir zaman şimdiye kadar olduğu kadar ne çocuk ne kadın öldürüldü. Ne de yeni doğanlar göz göre göre ölüme terk edildi. Yaşanan bu olaylara tekil olarak tepki ortaya konulsa da yeterli değil. Çünkü artık toplumsal çürüme derinleşmeye başladı. Ekonomik kriz bunu görünür hale getirdi. Bu durumdan rahatsız olmayan kesimlerin varlığı da bu bataklığı besleyen öğelerden biri. Bu çürüme her şeyi normal gören, rasyonelleştiren bir zihniyetin oluşmasına yol açtı. Bu zihniyet ile mücadele etmen, toplumsal ve ekonomik koşulları düzeltmeden, ortak değerleri kabul etmeden çürümenin önüne geçilmesi mümkün değildir. Üstelik artık neo-liberalizmin sağlık, eğitim gibi alanları piyasaya bırakan kâr etmeyi önceleyen anlayışı yerine kamusal toplumsal bir hizmet olarak gören bir anlayış siyasal bir program olarak uygulanmadıkça bu bataklıkta daha çok debeleniriz. Ancak acı bir gerçek şu ki: Ana muhalefet partisinin de bu konuda siyasal iktidardan farklı yok. Biz umudu tüketmeden var olan gerçekliği de görerek hareket etmeliyiz. Yol uzun işimiz oldukça zor olsa da a bu çürümeyi, yayılan pis kokuları durdurmak için çaba harcamalıyız. 

Kemal ASLAN

Şirket tarafından paylaşılmayan mesaj tek bir kelimeden oluşuyor.

Uykuyu ve berrak rüyaları iyileştirmeyi hedefleyen girişim , bu dönüm noktasına ulaşmak için hangi ekipmanın kullanıldığı konusunda da bilgi vermedi.

“Cihaz” deney sırasında katılımcıların beyin dalgalarını ve diğer biyolojik verilerini izledi.

Daha sonra katılımcının berrak rüyaya girdiği zamanı tespit etmek için bir “sunucu” kullanıldı.

İnsanlar genellikle berrak rüya gördüklerinde bilinçlerinin farkında olurlar.

Bir kişi berrak rüya durumuna girdiğinde, sunucu ona kulaklık aracılığıyla tek kelimelik bir mesaj gönderdi.

Daha sonra katılımcı rüyasındaki kelimeyi tekrarladı ve sunucu bunu yakalayıp ikinci katılımcı için sakladı

Sekiz dakika sonra ikinci kişi berrak rüya durumuna girdiğinde, sunucu depolanan mesajı onlara iletti ve uyandıklarında da aynı mesajı tekrarladılar.

REMspace CEO’su ve kurucusu Michael Raduga yaptığı açıklamada, “Dün, rüyalarda iletişim kurmak bilim kurgu gibi görünüyordu.” dedi. 

“Yarın o kadar yaygınlaşacak ki, bu teknoloji olmadan hayatımızı hayal bile edemeyeceğiz. 

“Bu, sayısız ticari uygulamaya kapı açıyor ve rüya dünyasında iletişim ve etkileşim hakkında düşünme şeklimizi yeniden şekillendiriyor.”

REMspace, bu teknolojinin doğrulanması halinde ruh sağlığı tedavisi ve beceri eğitimi için kullanılabileceğine inanıyor.

The Sun