İsim güzel ama içi boş… Çünkü inandırıcı değil. Siyasi bir çelişki var.
Bay Kemal, ne halkın ne delegenin seçmediği bir isim. Hukuki bir boşluktan yararlanarak koltuğa gelen bir figür.
Bu yüzden bu kampanyada inandırıcı olabilmesi için kendi meşruiyet krizini perdelemesi gerekir.

Ama o perdenin her tarafı yırtık…

İlk yırtık.. Kayyum Etkisidir.
Sandıktan çıkmamış, mahkeme zoruyla gelmiş bir eski lider ne kadar “CHP’liyim” derse desin, tabanın gözünde bir hukuki kayyum olarak kalacaktır.

Yani CHP gibi seçme ve seçilme iradesine en çok değer veren bir partide, gücünü delege sandığından değil mahkeme koridorlarından alan bir kampanya özünde SAKATTIR.

İkinci yırtık… Örgüt Kıyımı Çelişkisidir…
K.K. “CHP’de kalacağım, partiyi koruyorum” derken, elindeki mahkeme gücüyle; seçilmiş il başkanlarını ve yönetimleri görevden alıyorsa taban bu söylemi “koltuğu koruma operasyonu” olarak okur.

Yani, “Ben CHP’de kalacağım ama seçilmiş CHP’lileri tasfiye edeceğim” argümanı inandırıcı olamaz.

Üçüncü Yırtk… Tüzük ve Demokrasi İhlali:
Parti tüzüğünü esneterek…
Arkasından dolanarak….
Milletvekillerini ve yöneticileri disipline dahi sevk etmeden Chp’den atınca, “Hukuku ve partiyi savunuyorum” iddiası da tamamen boşa çıkar.

Yani Chp’de kalmak isteyenlere atıp, “gitmeyin” demek tam bir çelişki olur.
Halkın seçmediği adam” imajınyla, ” Ben Chp’de kalacağım’ sloganını bu halk yer mi göreceğiz.

Peki, bay Kemal ne yaparsa bu iş tutar….

Bu kampanyanın tek inandırıcı can simidi “Ben kalıcı değilim, partiyi en kısa sürede demokratik bir kurultaya götürmek için buradayım” mesajıdır.

Eğer şu ana kadar çizdiği “Ben koltukta kalacağım, arınacağız” imajı sürerse, “Chp’de kalıyorum’ kampanyası çöker.

Ancak “Eylül’de kurultayı yapıp emaneti sahibine devredeceğim” derse tabanda bir nebze kredibilite devşirebilir.

Özetle….
Seçilmemiş bir liderin “Ben CHP’liyim ve kalacağım” kampanyası, örgüt üzerinde baskı kurup tasfiyelere devaüiği sürece asla inandırıcı olamaz.

Taban bunu partiye sadakat değil, “hukuk yoluyla koltuğa el koyma” olarak görecektir.

Kampanyayı inandırıcı kılmanın tek yolu, o kişinin hemen bir seçim takvimi açıklayıp aday olmayacağını deklare etmesidir; aksi takdirde bu kampanya ölü doğmuş bir halkla ilişkiler çalışmasından öteye geçemez.

Celal PİR

Anayasa ve yasalarla güvence altına alınmış demokratik, laik, sosyal ve hukuk devleti kimliğiyle Avrupa Birliği standartlarına da oldukça yaklaşmıştı.

Yalnızca İslam dünyasında değil, uluslararası alanda da demokrasiye geçiş süreçlerinde “Türk demokrasisi” örnek bir model olarak anılıyordu.

Ülkemizin itibarına katkı sağlayan bu anlayış, Sovyetler Birliği’nin dağılması ve Arap Baharı sürecinde de etkisini göstermiştir.

Son yıllarda ortaya çıkan gelişmeler siyasal iklimde ciddi tartışmalara ve kırılmalara yol açmıştır.

Tartışmaların odak noktasında Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin uygulama alanı ve sonuçları yer almaktadır.

Karar alma süreçlerinin yasama organından yürütme organına kaymasına neden olan bu sistem, demokratik kültürde çeşitli aşınmalara ve kurumsal kırılmalara zemin hazırlamıştır. Alınan kararlar ve uygulamalar toplumun geniş kesimlerinde tartışma yaratmaya devam etmektedir.

Demokrasiyi zayıflatan bu gelişmeler, Türkiye’nin çoğulculuktan uzaklaşan, tekçi ve merkeziyetçi bir görüntü vermesine yol açmıştır.

Coğrafi koşulların etkisi ve aktif siyasette gözlenen çoğulculuk eksikliklerinin, anayasal düzen ve hukuk devleti ilkelerinde çeşitli aşınmalara yol açtığı görülmektedir.

Yargı bağımsızlığına ilişkin tartışmalar da ülkemizin uluslararası itibarına zarar verir hale gelmiştir.

Şekillendirilmeye çalışılan yeni yönetim anlayışında, radikal olmayan ancak ılımlı olarak tanımlanan siyasal İslam ekseninde farklı bir devlet yönetimi arayışının izleri görülmektedir.

Sosyal-kültürel yapıda çözümü güç tahribatlara neden olan inanç eksenli yönetim anlayışlarının ülkeleri nasıl bir çıkmaza sürüklediğini görmek için geniş İslam coğrafyasında yaşanan örneklere bakmak yeterlidir.

Avrasya ülkelerinde yaşanan “renkli devrimler” de iktidarların muhalefeti dışlama çabalarına kalıcı bir çözüm getirememiştir.

Demokratik manevra alanının daraldığı, oligarşi ve dini eğilimli yönetim anlayışlarının benimsendiği ülkelerde ortaya çıkan tablo, toplumları zor tercihler arasında bırakmıştır.

İnsan haklarından ve özgürlüklerden söz etmenin giderek zorlaştığı bu ülkelerin evrensel ölçekte demokratik kazanımlara ne zaman ulaşabileceklerini öngörmek kolay değildir.

Türkiye’nin demokratikleşme sürecinde halen kırılgan bir ülke olarak değerlendirildiği bilinmektedir.

Nitekim ülkemiz, çeşitli uluslararası değerlendirmelerde özgürlükler ve basın özgürlüğü alanlarında eleştirilere konu olmaktadır.

Demokratik kurumların olgunluk düzeyi yalnızca devlet yapısında değil, siyasi partilerin kendi iç işleyişlerinde de kendisini göstermektedir.

Çok partili sisteme geçişten bu yana yaşanan askeri müdahale dönemlerini bir kenara bırakacak olursak, ülkemizde ana muhalefet partisi etrafında şekillenen son gelişmeler dikkat çekicidir.

Ülkenin kuruluş değerlerini sahiplenen, buna karşın uzun süredir iktidar alternatifi olma konusunda çeşitli zorluklar yaşayan ana muhalefet partisi üzerinde yürütülen siyasi hesaplar yeni bir boyut kazanmıştır.

Partinin eski liderlerinden birinin yeniden siyasi alanda etkin rol üstlenme arayışı, kamuoyunda karşılık bulmamıştır. 

Daha düne kadar hak, hukuk ve adalet söylemiyle geniş kesimlerin takdirini kazanan bu siyasetçinin hangi gerekçelerle yeniden liderlik tartışmalarının merkezinde yer aldığı sorusu gündemi meşgul etmektedir.

Eski bir siyasetçinin “Dün dündür, bugün bugündür” sözünü hatırlatan bu yaklaşım, ilk bakışta siyasal pragmatizmin doğal bir sonucu gibi görünse de, siyasal tutarlılık bakımından tartışılmaya devam edecektir.

Türkiye’nin önündeki asıl mesele ise kişiler ve partiler üzerinden yürüyen tartışmaların ötesine geçerek; demokratik, laik, sosyal ve hukuk devleti, kuvvetler ayrılığı, yargı bağımsızlığı ve çoğulcu demokrasi ilkelerini yeniden güçlendirebilmektir.

Türk demokrasisinin gerçek yol ayrımı da tam olarak burada bulunmaktadır.

Unutulmamalıdır ki, baskı istikrar değil, istikrarsızlık yaratır.

Son sözse; Demokrasinin kurumsal özü, yurttaşların parlamentoya güvenidir.

İsmet HERGÜNŞEN

Hem tepkilere, hem yeni anlaşmazlıklara, hem de toplumsal kırılma alametlerine.

Komisyon’da yer alan bir çok siyasal partide de yeni iç sorunların kapısı açılıyor sanki.

Karara olumlu ya da olumsuz katkıda bulunmuş siyasi partiler, elbette kendi içlerinden gelen tepkileri nasıl göğüsleyeceklerini hesaplamışlardır!

Örneğin AKP, genel başkan ve Cumhurbaşkanının “karizmasıyla” , Abdullah Öcalan’ın ayağına gidilmesine karşı tepkileri, en azından  yumuşatma şansına sahip!

Her ne kadar, hem liderleri, hem de komisyondaki üyeleri suskun görünse de, İmralı’ya gitme kararı sonuçta partiye ait.

MHP’de ise genel başkan Devlet Bahçeli’nin grup toplantısındaki “Gerekirse yanıma üç arkadaşımı alıp İmralı’ya ben giderim” çıkışı ve bu sözlerin milletvekillerince ayakta alkışlaması gündeme damga vurmuştu.

Pek çok kişi, konuyu AKP ile MHP arasında bir ittifak çatlağı varmış gibi görse de, böyle bir çatlağın büyümesinin oldukça zor olduğu ortada.

 Genel başkanın bu açık tavrının ardından alınan İmralı’ya gitme kararı,  MHP içinde “en azından şimdilik” tepkilerin ön plana çıkmamasını sağladı. 

(Zaten MHP’nin ünlü parti disiplini, bu tür parti içi tartışmalara cevaz vermeyen önemli bir unsur olarak bilinir!)

Komisyon’daki bazı küçük partiler red, bazıları kabul kararı aldı. 

Muhtemelen o partilerde de bazı iç hesaplaşmalar gündeme gelmektedir.

Ancak, CHP’nin  İmralı’ya gitmeme kararı, bir çok çevrede neredeyse şok etkisi yaptı!

Bu karar, parti tabanında ve partili olmayan bir çok kesimde genel kabul görürken, en çok şok’a uğramış görünen kendisini çözüm sürecinin -asli değil yardımcı muhatabı- olarak gördüğü anlaşılan DEM parti idi.

Üye yapısı sınıfsal bir mozaik’i andıran DEM Parti,  sanki bir başka partinin kararlarında söz sahibi olmak en doğal hakkı imişçesine, ne siyasete ne de siyasal nezakete sığmayan sertlikte tepkiler gösterdi.

Bu tepkilerin en göze batanı, kuşkusuz, çok etkili bir muhalefet örneği sergileyen CHP’ni ana muhalefet görevinden azletme ve DEM’i ondan boşalan göreve mesnetsiz atama girişimiydi!

Partinin , İmralı’ya önceden gidip Abdullah Öcalan’la devlet arasında mesaj taşıma ayrıcalığına sahip temsilcisi Pervin Buldan, kim bilir nasıl bir ruh haline girdiyse kendince kesinleştirdiği bombayı patlattı!

“Bundan böyle ana muhalefet partisi DEM partidir. Nokta!”

Gerçi bir süre sonra birileri “hop” demiş olsa gerek, bu paylaşımını kaldırdı.

Ancak, iktidarın kim, ana muhalefetin kim olacağı teknik olarak anayasal ve yasal kurallar ve iç tüzükle belirlenmiş bir ülkede, bu sözler,  ileride mutlaka karşısına çıkacak tarihi bir gaf olarak yerini aldı.

Bunun, DEM’in, silahları bıraktığı öne sürülse de bunun pek işareti henüz görülmeyen PKK’nın, mesaj taşımaktan başka bir işlevleri olup olmadığı belirsiz Buldan ve öteki temsilcilerin işine yarayıp yaramayacağı kuşkulu.

Toplumun çok büyük kesimi tarafından  teröristbaşı olarak tanımlanan Abdullah Öcalan’a yarayıp yaramayacağını da zaman gösterecek!

Ancak DEM Partinin Pervin Buldan’ın paylaşımı ve öteki yöneticilerin demeçleriyle ortaya çıkan tavrı, çok büyük beklentileri olanların hayal kırıklığının parti kademelerine dağıldığının da göstergesi oldu.

Her kafadan bir ses çıkmaya başladı.

Hatta bu konu siyaset üstü olmalıdır diye CHP’ye siyasetin nasıl yapılacağını öğretmek isteyenler çıktı.

DEM’lilerin tepkilerinden, “çözüm” konusunda CHP’ne bel bağladıkları, son durum karşısında “süreç yine başarısızlığa uğradı” düşüncesiyle hayal kırıklığı yaşamaları “kendi açılarından” olağan karşılanabilir!

Olağan  olmayan, “aynı hayal kırıklığını” partinin kurultayda düşürülmüş genel başkanı ve bir takım liberal çevrelerin de yaşıyor görünmeleri.

15 yıl önceki Anayasa referandumunun yetmez ama evet’çileri de bunlar arasında.

“Benim bu sürecin başarıya ulaşacağından umudum yok ama CHP İmralı’ya gitmeliydi” gibi absürt sözlerle CHP’ne rol biçmeye kalkışan liberaller söz konusu.

Ancak, son zamanlarda dünya yıkılsa olup bitenlere ses çıkarmayacağı sanılan CHP’nin kurultay’da düşürülmüş genel başkanı, birden bire kendini ortaya attı.

Biraz rengi soluk ve  formsuz görünse de, yayınladığı iki buçuk dakikalık görüntüyle, “görüşlerini açıkladı.

Dokuz aydır  yolsuzluk davalarından  içerde olan , yüzlerce partilinin bu davalardan aklanarak arınması gerektiğini söylüyor.

Oysa bu tutuklama ve suçlamaların bir çok komplo ve hukuk dışı yöntemlerle yapıldığını söyleyen partisinin genel başkanı. Her hafta yüz binlerce yurttaşın katıldığı mitinglerle hukuk dışılığın giderilmesini, adaletin sağlanmasını istiyor.

Talebi ise suçlananların adil yargılanması, hatta yargılamaların başta TRT olmak üzere TV kanallarından canlı yayınlanması.

Yani bütün toplumun önünde adil şekilde yargılandıktan sonra “arınmaları”.

Eski genel başkan , bunları görmezden gelip , her gün  bir başka çelişkisi ya da tutarsızlığı kendi partisi, başka siyasetçiler, taraflı tarafsız bir çok hukukçu tarafından ortaya konulan iddianameyi “kabullendiğini” ortaya koyuyor.

CHP yönetimi suçlananların “arınmasını istemiyormuş “ gibi bir görünüm yaratıyor.

Bir yandan da, açıkça ifade etmese de, CHP’nin İmralı’ya gitmeme kararını ima yoluyla  eleştiriyor, “siyaset üstü” olması gerektiğini söylüyor. (Bir zamanlar kendisinin de “ne demek İmralı’ya gitmek, sorunların çözüm yolu Meclis’tir” şeklinde sözler söylediği video kayıtları sosyal medyada yeniden dolaşımda)

Peki, CHP İmralı’ya gitme kararı alsa siyaset üstü mü davranmış olacaktı?

Bu tavır, bilinçsiz değilse, yakında toplanacak olan CHP kurultayını karıştırma operasyonudur.

Kemal bey, “meşru yollarla” yeniden CHP’nin başına gelmek istiyorsa, karnından konuşarak partisinin yönetimini yıpratmaya çalışacağına açıkça adaylığını ilan etmeli ve diyeceğini kurultay’da söylemelidir.

Hatta kendisini hala desteklediğini sandığı yüzde 48’in desteğini de arkasına almalıdır.

Siyasal etik bunu gerektirir.

Coşkun KARTAL

CHP tarihine bakacak olursak Bülent Ecevit’in kurtuluş mücadelemizin büyük kahramanları Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü’den sonra partiyi etrafında toplayabilmesi politik fikirleriyle gerçekleşti.

‘Karaoğlan, Halkçı Ecevit’ lakaplarıyla anılan Bülent Ecevit,  cumhuriyetin kurucu ikinci adamı İsmet İnönü’ye rakip çıkarken tabanın büyük desteğini kazanmıştı.

-‘ORTANIN SOLU’ SÖYLEMİ-

İlk kez İnönü’nün ağzından çıkan ve o günkü konjonktürde CHP’nin komünizme uzak olduğunu belli eden ‘ortanın solu’ söylemi sonradan Ecevit’le bir politik harekete dönüşmüştü. 

Ecevit partideki ‘ortanın solu’ grubunun lideri olarak 1966’da genel sekreterliğe geldi.

12 Mart 1971 Askeri Muhtırası’ndan sonra kurulan ara rejim hükümetine CHP’nin katılmasına karşı çıkarak genel sekreterlikten istifa eden Ecevit, bir yıl sonra İnönü’ye rakip çıktı.

–İNÖNÜ’NÜN RESTİ-

Ecevit’in genel başkanlığa ilk kez aday olduğu 1972’deki 5. Olağanüstü Kurultayı da tarihe delege savaşıyla geçti. 

Genel Başkan İnönü yerini güçlendirmek için Ecevit’in seçtirmek istediği yeni delegelerin kurultaya kabul edilmemesine çalıştı. Hatta yaşanan sert tartışmalar üzerine İnönü kurultayı iptal ettireceğini söyledi, “bu kurultayı şikayet ederim. (Benim çağırdığım kurultay bu değildir)  diye mahkemelere müracaat ederim” dedi.

5 Mayıs’taki kurultay İnönü’nün kalp spazmı geçirmesi üzerine bir gün sonra başladı. İnönü  ‘Ya ben ya Ecevit’ diye rest çekti. Ancak tabanın Ecevit’e desteğini gören 33 yıllık CHP lideri İsmet  İnönü, 7 Mayıs’ta CHP Genel Başkanlığından istifa ederek yeni liderin önünü açtı.

–BENZER TARTIŞMALAR–

14 Mayıs 1972’deki Seçim Özel Kurultayı’na 51 il başkanının önergesiyle aday olan Zonguldak Milletvekili Bülent Ecevit, CHP’nin 3’üncü genel başkanlığına seçildi. Ecevit, 1416 delegeden 913’ünün katıldığı kurultayda en az 709 oy alması gerekirken 826 oy aldı.

Eski Genel sekreter Kemal Satır, kurultaya  ‘Hukuki değeri olmayan toplantı’ dedi.

–49 YIL SONRA İSTİFA–

Haziran ayında 21. Olağan Kurultayı toplayan Ecevit, 1085 delegeden 1032’sinin oyunu alarak yeniden seçildi.

Bu İsmet İnönü’nün katıldığı son parti kurultayı da oldu. İnönü, “12 Mart şartlarının nazik mahiyetini ciddiyetle muhafaza ettiği bir zamanda parti politikasının memleket için sakıncalı gördüğüm şekil ve istikamette değiştirilmesi” nedeniyle  CHP’den  istifa etti.

İsmet İnönü,  33 yıl genel başkanlık, 14 yıl  genel başkan vekilliği yapmış 49  yıllık CHP üyesiydi.

‘Bozuk düzen, gelir dağılımındaki eşitsizlik, sosyal adaletsizlik, toprak ağalığı’ gibi eleştirilerinin halktan da geniş yankı bulmasıyla Ecevit,  sadece bir yıl sonra CHP’yi iktidara taşıdı.

Zeynep Nurten UZER

CHP’de mevcut yönetimin seçildiği 38. Olağan Kurultay’ın ‘hile yapıldığı’ iddiasıyla iptal edilmesi için açılan davada mahkemenin ret kararı vermesiyle eski genel başkan Kemal Kılıçdaroğlu’na yeniden kapıları açacak mutlak butlan (Kurultayın yok sayılması) tartışması da ortadan kalktı.

Divan Başkanlığını Ekrem İmamoğlu’nun yaptığı ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun kaybettiği 4-5 Kasım 2023’teki bu kurultayda delegelere ‘Özgür Özel’e oy vermeleri için’ para dağıtıldığı, belediye seçimlerinde makam vadedildiği, yakınlarına iş verildiği iddia ediliyordu.

–DAVADA  ‘KONUSUZ’ KARARI-

Ancak Ankara 42. Asliye Hukuk Mahkemesi dün ‘davanın konusuz kaldığı’ gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına hükmetti.  Mahkeme ‘aktif husumet yokluğu’ kararı da verdi.

Davayı ‘ konusuz bırakan’ ise bu süreçte CHP’nin yaptığı doğru hamleler oldu.

–CHP HAMLELERİ- 

Açılan iptal davaları üzerine CHP geçen 6 Nisan’da 21. ve 21 Eylül’de 22. Olağanüstü kurultaylarını toplamıştı.  Partiye kayyum atanması ya da mutlak butlan kararı çıkması olasılığına karşı tekrarlanan bu kurultaylarda Özgür Özel yeniden seçildi, delegeler desteğini yineledi.

Eski Hatay Büyükşehir Belediye Başkanı Lütfü Savaş’ın arasında bulunduğu davacılar bunları ‘hukuka karşı hile’ olduğu iddiasıyla yine şikayet etti ama sonuçta CHP hamleleri davayı konusuz bıraktı. 

Şimdi dava istinafa taşınacak. Mahkeme kararının kesinleşmesi beklenecek.

Bu arada 28-30 Kasım’da CHP 39. Olağan Kurultayı’nı toplayacak.

–EMANETÇİLİKTEN DÖNÜŞÜM-

Belediye operasyonlarına, tutuklamalara,  kurultay davalarına karşı aylardır koşturan, şehir şehir mitingler yapan Özgür Özel, parti genel başkanı olarak yaptığı mücadeleyi başarıya taşımış oldu.

Halen siyasi hayatını sürdüren ya da tarihe karışmış çeşitli partilerin genel başkanlarından ‘lider’ unvanını hak edenler sayılıdır. Çoğu sadece genel başkan olarak kaldı.
Örneğin ‘ANAP’ Anavatan Partisi’nin kurucusu ve lideri Turgut Özal idi ama ondan sonra partinin başına gelenler daha ileriye gidemedi, partiyi yaşatamadı dahi.

CHP tarihine damga vuran liderler şüphesiz kurucuları Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü’den sonra Bülent Ecevit, daha sonra da Deniz Baykal’dır.
Özgür Özel’in CHP’de yaşanan bu kriz ortamında gösterdiği vizyon da lider vasfını sergiliyor.

Özel,  tartışılan bu 38. Kongrede genel başkan seçildiğinde cumhurbaşkanlığı yarışındaki Ekrem İmamoğlu’nun emanetçisi görülüyordu.

Ancak; partisiyle bütünleşebilen, kitleleri yönlendirebilen bir lider, sağlam politikalar üreterek yerini sağlamlaştırabilir,  iktidar yolunu açabilir.

Özgür Özel de artık buna ağırlık vermeli …

Zeynep Nurten UZER

CHP’den ihraç kararlarına ilişkin açıklama yapıldı. Yapılan açıklamada şu ifadeler kullanıldı: 

“Yüksek Disiplin Kurulumuzun 26.09.2025 tarihli toplantısında Gürsel Tekin, Savaş Aras, Erkan Narsap, Zeki Şen, Levent Çelik, Barış Yarkadaş isimli üyelerin Tüzüğümüzün 68/1-b maddesinde belirtilen “partide aldıkları görev ve sorumlulukla ve üyelikle bağdaşmayan tutum ve davranışlarda bulunmak” hükmü uyarınca kesin çıkarma cezasıyla cezalandırılmalarına;

Yusuf Gögerkaya, Berhan Şimşek, Mustafa Yavuz, Zeynel Kızılkaya, Atakan Demirci, Koray Göbel, Ömer Kutlu, Cevher Sönmez isimli üyelerin Merkez Yönetim Kurulu’nun tedbirli olarak kesin çıkarma cezası talebiyle Kurulumuza sevk kararına yaptıkları itirazların reddine, tedbirin devamına karar verilmiştir.”

YSK Başkanı Ahmet Yener, “Başlamış olan kongrenin devamına karar verilmiştir” açıklamasını yaptı.

Başkan vekili kurayla belirlendi. Kurayı CHP’nin adayı İbrahim Kahraman kazandı.

CHP’li Bayrampaşa Belediye Başkanı Hasan Mutlu, hakkında yürütülen ‘yolsuzluk’ soruşturması sürecinde 16 Eylül’de (2025) tutuklanmıştı.