Hem tepkilere, hem yeni anlaşmazlıklara, hem de toplumsal kırılma alametlerine.

Komisyon’da yer alan bir çok siyasal partide de yeni iç sorunların kapısı açılıyor sanki.

Karara olumlu ya da olumsuz katkıda bulunmuş siyasi partiler, elbette kendi içlerinden gelen tepkileri nasıl göğüsleyeceklerini hesaplamışlardır!

Örneğin AKP, genel başkan ve Cumhurbaşkanının “karizmasıyla” , Abdullah Öcalan’ın ayağına gidilmesine karşı tepkileri, en azından  yumuşatma şansına sahip!

Her ne kadar, hem liderleri, hem de komisyondaki üyeleri suskun görünse de, İmralı’ya gitme kararı sonuçta partiye ait.

MHP’de ise genel başkan Devlet Bahçeli’nin grup toplantısındaki “Gerekirse yanıma üç arkadaşımı alıp İmralı’ya ben giderim” çıkışı ve bu sözlerin milletvekillerince ayakta alkışlaması gündeme damga vurmuştu.

Pek çok kişi, konuyu AKP ile MHP arasında bir ittifak çatlağı varmış gibi görse de, böyle bir çatlağın büyümesinin oldukça zor olduğu ortada.

 Genel başkanın bu açık tavrının ardından alınan İmralı’ya gitme kararı,  MHP içinde “en azından şimdilik” tepkilerin ön plana çıkmamasını sağladı. 

(Zaten MHP’nin ünlü parti disiplini, bu tür parti içi tartışmalara cevaz vermeyen önemli bir unsur olarak bilinir!)

Komisyon’daki bazı küçük partiler red, bazıları kabul kararı aldı. 

Muhtemelen o partilerde de bazı iç hesaplaşmalar gündeme gelmektedir.

Ancak, CHP’nin  İmralı’ya gitmeme kararı, bir çok çevrede neredeyse şok etkisi yaptı!

Bu karar, parti tabanında ve partili olmayan bir çok kesimde genel kabul görürken, en çok şok’a uğramış görünen kendisini çözüm sürecinin -asli değil yardımcı muhatabı- olarak gördüğü anlaşılan DEM parti idi.

Üye yapısı sınıfsal bir mozaik’i andıran DEM Parti,  sanki bir başka partinin kararlarında söz sahibi olmak en doğal hakkı imişçesine, ne siyasete ne de siyasal nezakete sığmayan sertlikte tepkiler gösterdi.

Bu tepkilerin en göze batanı, kuşkusuz, çok etkili bir muhalefet örneği sergileyen CHP’ni ana muhalefet görevinden azletme ve DEM’i ondan boşalan göreve mesnetsiz atama girişimiydi!

Partinin , İmralı’ya önceden gidip Abdullah Öcalan’la devlet arasında mesaj taşıma ayrıcalığına sahip temsilcisi Pervin Buldan, kim bilir nasıl bir ruh haline girdiyse kendince kesinleştirdiği bombayı patlattı!

“Bundan böyle ana muhalefet partisi DEM partidir. Nokta!”

Gerçi bir süre sonra birileri “hop” demiş olsa gerek, bu paylaşımını kaldırdı.

Ancak, iktidarın kim, ana muhalefetin kim olacağı teknik olarak anayasal ve yasal kurallar ve iç tüzükle belirlenmiş bir ülkede, bu sözler,  ileride mutlaka karşısına çıkacak tarihi bir gaf olarak yerini aldı.

Bunun, DEM’in, silahları bıraktığı öne sürülse de bunun pek işareti henüz görülmeyen PKK’nın, mesaj taşımaktan başka bir işlevleri olup olmadığı belirsiz Buldan ve öteki temsilcilerin işine yarayıp yaramayacağı kuşkulu.

Toplumun çok büyük kesimi tarafından  teröristbaşı olarak tanımlanan Abdullah Öcalan’a yarayıp yaramayacağını da zaman gösterecek!

Ancak DEM Partinin Pervin Buldan’ın paylaşımı ve öteki yöneticilerin demeçleriyle ortaya çıkan tavrı, çok büyük beklentileri olanların hayal kırıklığının parti kademelerine dağıldığının da göstergesi oldu.

Her kafadan bir ses çıkmaya başladı.

Hatta bu konu siyaset üstü olmalıdır diye CHP’ye siyasetin nasıl yapılacağını öğretmek isteyenler çıktı.

DEM’lilerin tepkilerinden, “çözüm” konusunda CHP’ne bel bağladıkları, son durum karşısında “süreç yine başarısızlığa uğradı” düşüncesiyle hayal kırıklığı yaşamaları “kendi açılarından” olağan karşılanabilir!

Olağan  olmayan, “aynı hayal kırıklığını” partinin kurultayda düşürülmüş genel başkanı ve bir takım liberal çevrelerin de yaşıyor görünmeleri.

15 yıl önceki Anayasa referandumunun yetmez ama evet’çileri de bunlar arasında.

“Benim bu sürecin başarıya ulaşacağından umudum yok ama CHP İmralı’ya gitmeliydi” gibi absürt sözlerle CHP’ne rol biçmeye kalkışan liberaller söz konusu.

Ancak, son zamanlarda dünya yıkılsa olup bitenlere ses çıkarmayacağı sanılan CHP’nin kurultay’da düşürülmüş genel başkanı, birden bire kendini ortaya attı.

Biraz rengi soluk ve  formsuz görünse de, yayınladığı iki buçuk dakikalık görüntüyle, “görüşlerini açıkladı.

Dokuz aydır  yolsuzluk davalarından  içerde olan , yüzlerce partilinin bu davalardan aklanarak arınması gerektiğini söylüyor.

Oysa bu tutuklama ve suçlamaların bir çok komplo ve hukuk dışı yöntemlerle yapıldığını söyleyen partisinin genel başkanı. Her hafta yüz binlerce yurttaşın katıldığı mitinglerle hukuk dışılığın giderilmesini, adaletin sağlanmasını istiyor.

Talebi ise suçlananların adil yargılanması, hatta yargılamaların başta TRT olmak üzere TV kanallarından canlı yayınlanması.

Yani bütün toplumun önünde adil şekilde yargılandıktan sonra “arınmaları”.

Eski genel başkan , bunları görmezden gelip , her gün  bir başka çelişkisi ya da tutarsızlığı kendi partisi, başka siyasetçiler, taraflı tarafsız bir çok hukukçu tarafından ortaya konulan iddianameyi “kabullendiğini” ortaya koyuyor.

CHP yönetimi suçlananların “arınmasını istemiyormuş “ gibi bir görünüm yaratıyor.

Bir yandan da, açıkça ifade etmese de, CHP’nin İmralı’ya gitmeme kararını ima yoluyla  eleştiriyor, “siyaset üstü” olması gerektiğini söylüyor. (Bir zamanlar kendisinin de “ne demek İmralı’ya gitmek, sorunların çözüm yolu Meclis’tir” şeklinde sözler söylediği video kayıtları sosyal medyada yeniden dolaşımda)

Peki, CHP İmralı’ya gitme kararı alsa siyaset üstü mü davranmış olacaktı?

Bu tavır, bilinçsiz değilse, yakında toplanacak olan CHP kurultayını karıştırma operasyonudur.

Kemal bey, “meşru yollarla” yeniden CHP’nin başına gelmek istiyorsa, karnından konuşarak partisinin yönetimini yıpratmaya çalışacağına açıkça adaylığını ilan etmeli ve diyeceğini kurultay’da söylemelidir.

Hatta kendisini hala desteklediğini sandığı yüzde 48’in desteğini de arkasına almalıdır.

Siyasal etik bunu gerektirir.

Coşkun KARTAL

CHP tarihine bakacak olursak Bülent Ecevit’in kurtuluş mücadelemizin büyük kahramanları Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü’den sonra partiyi etrafında toplayabilmesi politik fikirleriyle gerçekleşti.

‘Karaoğlan, Halkçı Ecevit’ lakaplarıyla anılan Bülent Ecevit,  cumhuriyetin kurucu ikinci adamı İsmet İnönü’ye rakip çıkarken tabanın büyük desteğini kazanmıştı.

-‘ORTANIN SOLU’ SÖYLEMİ-

İlk kez İnönü’nün ağzından çıkan ve o günkü konjonktürde CHP’nin komünizme uzak olduğunu belli eden ‘ortanın solu’ söylemi sonradan Ecevit’le bir politik harekete dönüşmüştü. 

Ecevit partideki ‘ortanın solu’ grubunun lideri olarak 1966’da genel sekreterliğe geldi.

12 Mart 1971 Askeri Muhtırası’ndan sonra kurulan ara rejim hükümetine CHP’nin katılmasına karşı çıkarak genel sekreterlikten istifa eden Ecevit, bir yıl sonra İnönü’ye rakip çıktı.

–İNÖNÜ’NÜN RESTİ-

Ecevit’in genel başkanlığa ilk kez aday olduğu 1972’deki 5. Olağanüstü Kurultayı da tarihe delege savaşıyla geçti. 

Genel Başkan İnönü yerini güçlendirmek için Ecevit’in seçtirmek istediği yeni delegelerin kurultaya kabul edilmemesine çalıştı. Hatta yaşanan sert tartışmalar üzerine İnönü kurultayı iptal ettireceğini söyledi, “bu kurultayı şikayet ederim. (Benim çağırdığım kurultay bu değildir)  diye mahkemelere müracaat ederim” dedi.

5 Mayıs’taki kurultay İnönü’nün kalp spazmı geçirmesi üzerine bir gün sonra başladı. İnönü  ‘Ya ben ya Ecevit’ diye rest çekti. Ancak tabanın Ecevit’e desteğini gören 33 yıllık CHP lideri İsmet  İnönü, 7 Mayıs’ta CHP Genel Başkanlığından istifa ederek yeni liderin önünü açtı.

–BENZER TARTIŞMALAR–

14 Mayıs 1972’deki Seçim Özel Kurultayı’na 51 il başkanının önergesiyle aday olan Zonguldak Milletvekili Bülent Ecevit, CHP’nin 3’üncü genel başkanlığına seçildi. Ecevit, 1416 delegeden 913’ünün katıldığı kurultayda en az 709 oy alması gerekirken 826 oy aldı.

Eski Genel sekreter Kemal Satır, kurultaya  ‘Hukuki değeri olmayan toplantı’ dedi.

–49 YIL SONRA İSTİFA–

Haziran ayında 21. Olağan Kurultayı toplayan Ecevit, 1085 delegeden 1032’sinin oyunu alarak yeniden seçildi.

Bu İsmet İnönü’nün katıldığı son parti kurultayı da oldu. İnönü, “12 Mart şartlarının nazik mahiyetini ciddiyetle muhafaza ettiği bir zamanda parti politikasının memleket için sakıncalı gördüğüm şekil ve istikamette değiştirilmesi” nedeniyle  CHP’den  istifa etti.

İsmet İnönü,  33 yıl genel başkanlık, 14 yıl  genel başkan vekilliği yapmış 49  yıllık CHP üyesiydi.

‘Bozuk düzen, gelir dağılımındaki eşitsizlik, sosyal adaletsizlik, toprak ağalığı’ gibi eleştirilerinin halktan da geniş yankı bulmasıyla Ecevit,  sadece bir yıl sonra CHP’yi iktidara taşıdı.

Zeynep Nurten UZER

CHP’de mevcut yönetimin seçildiği 38. Olağan Kurultay’ın ‘hile yapıldığı’ iddiasıyla iptal edilmesi için açılan davada mahkemenin ret kararı vermesiyle eski genel başkan Kemal Kılıçdaroğlu’na yeniden kapıları açacak mutlak butlan (Kurultayın yok sayılması) tartışması da ortadan kalktı.

Divan Başkanlığını Ekrem İmamoğlu’nun yaptığı ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun kaybettiği 4-5 Kasım 2023’teki bu kurultayda delegelere ‘Özgür Özel’e oy vermeleri için’ para dağıtıldığı, belediye seçimlerinde makam vadedildiği, yakınlarına iş verildiği iddia ediliyordu.

–DAVADA  ‘KONUSUZ’ KARARI-

Ancak Ankara 42. Asliye Hukuk Mahkemesi dün ‘davanın konusuz kaldığı’ gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına hükmetti.  Mahkeme ‘aktif husumet yokluğu’ kararı da verdi.

Davayı ‘ konusuz bırakan’ ise bu süreçte CHP’nin yaptığı doğru hamleler oldu.

–CHP HAMLELERİ- 

Açılan iptal davaları üzerine CHP geçen 6 Nisan’da 21. ve 21 Eylül’de 22. Olağanüstü kurultaylarını toplamıştı.  Partiye kayyum atanması ya da mutlak butlan kararı çıkması olasılığına karşı tekrarlanan bu kurultaylarda Özgür Özel yeniden seçildi, delegeler desteğini yineledi.

Eski Hatay Büyükşehir Belediye Başkanı Lütfü Savaş’ın arasında bulunduğu davacılar bunları ‘hukuka karşı hile’ olduğu iddiasıyla yine şikayet etti ama sonuçta CHP hamleleri davayı konusuz bıraktı. 

Şimdi dava istinafa taşınacak. Mahkeme kararının kesinleşmesi beklenecek.

Bu arada 28-30 Kasım’da CHP 39. Olağan Kurultayı’nı toplayacak.

–EMANETÇİLİKTEN DÖNÜŞÜM-

Belediye operasyonlarına, tutuklamalara,  kurultay davalarına karşı aylardır koşturan, şehir şehir mitingler yapan Özgür Özel, parti genel başkanı olarak yaptığı mücadeleyi başarıya taşımış oldu.

Halen siyasi hayatını sürdüren ya da tarihe karışmış çeşitli partilerin genel başkanlarından ‘lider’ unvanını hak edenler sayılıdır. Çoğu sadece genel başkan olarak kaldı.
Örneğin ‘ANAP’ Anavatan Partisi’nin kurucusu ve lideri Turgut Özal idi ama ondan sonra partinin başına gelenler daha ileriye gidemedi, partiyi yaşatamadı dahi.

CHP tarihine damga vuran liderler şüphesiz kurucuları Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü’den sonra Bülent Ecevit, daha sonra da Deniz Baykal’dır.
Özgür Özel’in CHP’de yaşanan bu kriz ortamında gösterdiği vizyon da lider vasfını sergiliyor.

Özel,  tartışılan bu 38. Kongrede genel başkan seçildiğinde cumhurbaşkanlığı yarışındaki Ekrem İmamoğlu’nun emanetçisi görülüyordu.

Ancak; partisiyle bütünleşebilen, kitleleri yönlendirebilen bir lider, sağlam politikalar üreterek yerini sağlamlaştırabilir,  iktidar yolunu açabilir.

Özgür Özel de artık buna ağırlık vermeli …

Zeynep Nurten UZER

CHP’den ihraç kararlarına ilişkin açıklama yapıldı. Yapılan açıklamada şu ifadeler kullanıldı: 

“Yüksek Disiplin Kurulumuzun 26.09.2025 tarihli toplantısında Gürsel Tekin, Savaş Aras, Erkan Narsap, Zeki Şen, Levent Çelik, Barış Yarkadaş isimli üyelerin Tüzüğümüzün 68/1-b maddesinde belirtilen “partide aldıkları görev ve sorumlulukla ve üyelikle bağdaşmayan tutum ve davranışlarda bulunmak” hükmü uyarınca kesin çıkarma cezasıyla cezalandırılmalarına;

Yusuf Gögerkaya, Berhan Şimşek, Mustafa Yavuz, Zeynel Kızılkaya, Atakan Demirci, Koray Göbel, Ömer Kutlu, Cevher Sönmez isimli üyelerin Merkez Yönetim Kurulu’nun tedbirli olarak kesin çıkarma cezası talebiyle Kurulumuza sevk kararına yaptıkları itirazların reddine, tedbirin devamına karar verilmiştir.”

YSK Başkanı Ahmet Yener, “Başlamış olan kongrenin devamına karar verilmiştir” açıklamasını yaptı.

Başkan vekili kurayla belirlendi. Kurayı CHP’nin adayı İbrahim Kahraman kazandı.

CHP’li Bayrampaşa Belediye Başkanı Hasan Mutlu, hakkında yürütülen ‘yolsuzluk’ soruşturması sürecinde 16 Eylül’de (2025) tutuklanmıştı.

Talebi değerlendiren YSK kararını açıkladı. Buna göre CHP pazar iki yılda dördüncü kurultayını gerçekleştirecek.

YSK, başvuruyu değerlendirmek üzere saat 15.30 sıralarında toplandı. YSK, iptal talebini reddetti. YSK Başkanı Yener, CHP’nin 22. Olağanüstü Kurultayı’nın “tam kanunsuzluk” nedeniyle iptaline yönelik talebin reddedildiğini açıkladı.

Son dakika: CHP‘nin 21 Eylül’de yapılacak 22. Olağanüstü Kurultayı’nın iptali talebiyle ilgili ilçe seçim kurulunun ret kararı vermesi, il seçim kurulunun “karar verilmesine yer olmadığına” hükmetmesi üzerine başvuru “tam kanunsuzluk” iddiasıyla Yüksek Seçim Kuruluna (YSK) taşındı. Kurul, başvuruyu bugün görüştü.

Cumhuriyet gazetesindeki habere göre, komisyonun adına “demokrasi” sözcüğü CHP’nin ısrarı üzerine eklenmiş.

Muhtemelen, Milli Dayanışma Cumhur ittifakının, Kardeşlik ise DEM partinin önerileriyle komisyonun ismindeki yerlerini almıştır!

Tabii, bu isimde eksik olan “terörsüz Türkiye” ve “barış” sözcükleri. 

Komisyon kurulma aşamasında kimlerin çok sık kullandığına bakılırsa, ikisinden de “anlaşmayla” vaz geçilmiş gibi görünüyor.

CHP’nin kabul edilen önerileri ise, kimsenin bu partiyi kırmak istemiyor olduğunu gösteriyor gibi.

Aslında CHP’nin “kendi kendini kırma potansiyeli” çoktan ortaya çıkmış durumda. Onun için komisyon’da kimsenin özel bir tavrına ihtiyaç yok gibi sanki.

Neyse, bu konuya gene döneriz.

Komisyon toplandığında, kamuoyu oluşturucu kimi analistlere göre tarihi bir gün yaşadık!

Baştan belirledikleri görüşlerinden asla vazgeçmeyecekleri anlaşılan bazı arkadaşlar, komisyonun çalışmaya başlamasıyla , Abdullah Öcalan’ın terör örgütüne yaptığı silah bırakma çağrısından sonra Kürt sorununun çözümünde yeni bir eşiğin açıldığını söylediler.

(Bu arada, bilmem farkında mısınız, aylardır devam eden süreçten ismi en az yıpranarak çıkan isim Abdullah Öcalan. Çağrısını yaptı, kenara çekildi. PKK’nın silah yakma şovu sözünün dinlendiği algısına yol açtı. 26 yıldır örgütünün yönetiminin dışında olmasına rağmen, bir nevi örgüt üzerindeki etkisinin “aynen” devam ettiğine inanıldı. Şimdi, gelişmeleri bekliyor.)

Bazıları da, komisyona üye veren partiler arasında “derin güven sorunları” yaşandığını, bu yüzden komisyon sürecinin bir yere varmayacağını savundular.

İlk toplantıya katılanların biraz da karşı tarafı ürkütmemeye çalışan diplomatik mesajlarda, değişik biçimlerde de olsa barış, milli dayanışma, kardeşlik, demokrasi kavramlarına değinildi.

Aslında bu dört kavram da, kırk yılı aşkın zamandır çok çeşitli çevrelerde, genel anlamda geçerli “iyi niyet” gösterisi olarak dile getirilmeye çalışılan ifadelerdi.

Oysa, komisyonun  adındaki üç tanımlamadan yalnızca biri,   “demokrasi” olanı, ele alınan konuda somut önlemlerin yürürlüğe konulmasını,  ileri adımlar atılmasını sağlayabilecek en büyük ihtiyaçtı sanırım.

Belki de komisyon çalışmalarının katılımcı hiçbir kesimde “beklenen” coşkuyu ve umudu yaratamayışı, kimsenin kimseye güvenmemesinin yanı sıra, demokrasinin tanımı konusundaki çelişkilerden kaynaklanıyordu..

Yani, kim, nasıl, ne kadar demokrattı?

Sokaktaki rastgele çevireceğiniz on kişiye demokrasi nedir diye sorsanız, çoğu birbiriyle taban tabana zıt on ayrı yanıt alacağınızdan eminim.

Gerçi kimse “milli dayanışma ve kardeşlik ” kavramlarına komisyona katılan her bir partinin “başka gözle” baktığını da pek aklına getirmedi.

Örneğin, AKP, MHP, DEM Parti’nin siyasal anlayışlarındaki “stratejik” yaklaşımlardaki açık ve net farklılıklar nedeniyle kimin  hangi kavramı nasıl gördüğü pek düşünülmedi.

Demokrasi, hedefe varmak için binilen ve istenildiğinde inilecek bir tramvay mıydı anlaşılmadı!

Demokrasiden önce “vatan savunmasının düşünülmesi ve bu uğurda silahlanmak bile gerektiği” yolundaki geçmişte binlerce cana da mal olmuş otoriter hedefler anımsanmadı.

PKK komisyonda doğrudan yer almasa da, onun görüşünü aktarmakla açıkça yükümlü olanların, haklarını savunduklarını iddia ettikleri Kürtler üzerinde de uygulanan  örgütün yığınsal terörü lanetlemek akıllarına gelmedi. 

“Milli dayanışma” derken, millilik kavramının bu ülkede epeydir çok taraflı olarak anlaşıldığı üzerinde durulmadı.

Komisyon, ilk gününü “kazasız belasız” herkesin görüşlerini ifade edebildiği bir kurul olarak tamamladı.

Bundan sonra neler olacağı görülecek.

Ancak, parti içinden ve dışından tepkilere, karşı çıkmalara rağmen CHP’nin komisyonda ne işi olduğu tartışması giderek alevlenecek gibi.

Bu tartışmaların orta yerinde de, partinin komisyona katılması için kimseyi dinlemez bir tavır takınan ve bu tavrını  gergin-öfkeli tartışmalarla savunan genel başkan Özgür Özel var.

Bazı çevreler, şimdi olmasa da, Özel’in genel başkanlığını tartışmaya başlamak için fırsat kolluyorlar, bu görülüyor.

Özgür Özel ise meselenin ciddiyetinin fena halde farkında.

Konuyu, kendisi açısından “olmak ya da olmamak” durumuna getirdi sayılır.

Bilmem farkında mısınız, İmamoğlu göz altına alınmamış olsaydı, CHP’deki “liderlik sorunsalı” ne durumda olurdu?

Özel’in genel başkan seçildiği kurultay’da teşekkür konuşması ve kutlamaları kabulü sırasında, İmamoğlu’nun sanki arkasındaki gerçek güç havası veren fotoğrafları  enteresandı!

 Ancak, İmamoğlu’nun göz altına alındıktan sonra  partili partisiz 15 milyon kişinin desteğiyle CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı ilan edilmesi ve sonrasında Özgür Özel’in enerjik tavrı, bir yanıyla da parti içinde güçler ayrılığını sağlamış görünüyor.

Yani, genel başkan ayrı, Cumhurbaşkanı ayrı. 

Özgür bey, partinin 13 yıllık genel başkanını yenerek göreve geldiğinden beri, bir çok bilinçli ya da bilinçsiz yaklaşım sorunuyla boğuştu.

Bir yandan görevden düşürülen eski genel başkanın ofis açıp anlaşılamaz şekilde bireysel siyaset yapmaya devam etmesi vardı.

O konu, Kılıçdaroğlu’nun hırstan kaynaklanan katkılarıyla çoktan aşıldı.

Bir yandan Ekrem İmamoğlu’nun aslında “kurultayı kazandıran güç” olduğu konuşuluyordu.

Kendini siyasetin üstadı sayan bazı partililerin, sen bu işlerden anlamazsın tavrıyla öğütler vermesi de cabası!

Her bireyi kendini CHP için en yetkin uzman olarak gören tv’lerdeki analizcilerin üstten bakan halleri de bir başka sorundu.

Bunlar, Özel’in aktivitelerinin toplumda karşılık bulması nedeniyle zaman zaman frene basmış görünseler de, üyelerin önemli kısmının karşı olduğu bilinen komisyona katılma kararından büyük coşku ve heyecan duydular. 

Kimilerine göre, Özgür Özel’in siyasal anlamda ipinin çekileceği saatti.

Tabii, genel başkanın da bu olacakları tahmin etmemesi olanaksızdı.

Anlaşılan, liderliğini tescil için bir çok engeli aşar görünmesi  yetersiz kalmıştı.

Son bir vuruşa ihtiyacı vardı.

Olmak ya da olmamak vuruşu ya da ya herro ya merro.

Onun için tüm gözü kara’lığıyla komisyon meselesinin içine daldı.

Eğer orada doğru inisiyatiflerle başarılı olursa, yalnızca parti içi iktidarını sağlamlaştırmakla kalmayacak, Türkiye’nin siyasal yaşamındaki yerini de sarsılmaz hale getirecek.

Tersi, siyasal yaşamının sonu olacak.

Lakin, unutmamak lazım ki, siyasette büyük başarılar, bir yerde gözü kara insanların işidir.

 COŞKUN KARTAL

Ayrıca Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının talimatı doğrultusunda Büyükşehir Belediye Başkanı Muhittin Böcek ve beraberindeki 2 kişi gözaltına alındı. Toplamda 18 kişi gözaltına alınmış oldu.