Aliağalı Yazar Anıl Yavuz ile günümüz insan ilişkileri ve  güven duygusunu romanın kahramanları Nevbahar ve Cudi üzerinden  ele aldığı,  Şahmeran Efsanesi’nin de  güven kısmında metafor olarak kendisine yer bulduğu  yeni kitabı  ‘Şahmeran’ın Ölümü’ kitabını konuştum. İyi okumalar. 

Yeni kitabınız “Şahmeran’ın Ölümü” adlı eserinizde Şahmeran mitini bir metafor olarak kullanıyorsunuz. Şahmeran’ın güven ve ihanet temaları üzerinden insan ilişkilerine nasıl bir bakış açısı sunmayı hedeflediniz?

Güven insanın doğduğu andan itibaren ihtiyaç duyduğu en temel duygudur. Bebekken zarar görmediğin bir ortamda büyüme hakkını karşılarken, yaş aldıkça ikili ilişkilerimizdeki bireylerin dürüstlüğüne olan inancımızı besler. Süregelen yıllar boyunca okuduğumuz efsanelerde, sevdiğimiz meselelerde bize insanın doğası gereği gereksinim duyduğu duygular aşılanır. Gerçekleştirdiğimiz yanlış davranışlar neticesinde olacaklar ise öğütsel cümlelerle kulağımıza fısıldanır. Şahmeran’ın Ölümü kitabımda Şahmeran efsanesi üzerinden irdelemeye çalıştığım en temel unsurdur; insanlığın güvenilmez oluşu. Günümüz dünyasında bireylerin insan ilişkilerinde neden daha temkinli olduğunu, bireyselliğin neden ön planda tutulduğunun aynası olabilir anlatmaya çalıştığım.

“Şahmeran’ın Ölümü”nde hem karakterler hem de olay örgüsü bakımından derin bir duygusal yoğunluk var. Bu yoğunluğu oluştururken hangi temalar üzerinde durdunuz?

Kitabımdaki temalar Şahmeran efsanesi ile doğru orantılı olarak okuyucuyla buluşuyor. Efsanenin özünü oluşturan güven, ihanet ve teslimiyet duyguları karakterlerin hamurlarında kendilerine bolca yer buluyor. Ayrıca insanlığın bilinmeze karşı yeşerttiği keşfetme arzusu da kitapta kendini ön plana çıkaran önemli unsurlardan. 

 Kitapta işlediğiniz temalar doğrultusunda, insanlar arasında kaybolan bu güveni yeniden inşa etmek için hangi adımlar atılabilir?

Bunu söylemek çok güç. Zaman değişiyor ve insanlar arasındaki ilişkilerde başka bir boyuta evriliyor. Toplumsal olayların bu denli yaralayıcı olduğu bir yüzyılda, belki de temkinli olmak bireyin kendini koruması adına atacağı ilk adımdır.

 Kitaplarınız “İçimde Bahçeler”de ve “Şahmeran’ın Ölümü”nde ele aldığınız  konular arasında bir bağ kurmak mümkün mü? Her iki kitabın tematik bağlantıları veya farkları hakkında neler söyleyebilirsiniz?

Kadın hikayeleri anlatmayı seviyorum. Yaşanan olaylara, içimizde boğuştuğumuz yoğun duygulara kadınların penceresinden bakmanın kalemim için verimli olduğu kadar zorlayıcı olduğunu düşünüyorum. İki kitabımın da ortak noktası olarak nitelendirebileceğim en temel unsurdur; yaşananları kadınların bakış açısından dinlemek. Tematik bağlamda ise olaylar ve karakterler birbirlerine zıt oluşumlarda. ‘İçimde Bahçeler’ adından anlaşılacağı üzere aşk ve umut hikayesi iken ‘Şahmeran’ın Ölümü’ ihanet ve çaresizliğin öyküsü.

 “Şahmeran’ın Ölümü”  Kitabınızın kapağı ve tasarımının bir öyküsü olduğunu duydum. Kısaca bahseder misiniz?

Şahmeran efsanesini sevdiğim için yıllardır evimde Şahmeran tabloları kullanırım. Mardin seyahatimiz esnasında sosyal medya aracılığı ile takip ettiğim Ebuburak’ı ziyarete gittim. Mükemmel bir cam altı Şahmeran tablosunu koleksiyonuma ekleme şansına eriştim. Sevgili Ebuburak ile gelişen sohbetimiz esnasında ona yeni kitabımdan ve adından bahsettim. O da beni kırmayarak bana çok özel bir Şahmeran resmi hediye etti. Ebuburak resmettiği şahmeranlar ve anlattığı hikayelerle önemli bir sanatçı. Onunla çalışmak, kapağımın onun nakşettiği resim ile can bulması benim için çok kıymetli. 

 Edebiyatın, toplumsal sorunlara ışık tutma gücünü nasıl değerlendiriyorsunuz?

Edebiyat doğduğu topraklar üzerinde şekillenen, yazım dili ile ait olduğu coğrafyanın şifresini veren önemli bir güç. Yazar; toplumsal olayları, kaleme aldığı karakterlerin bakış açısını, en önemlisi yıllar içinde insanlığın değişimini yaşadığı dönemle birlikte ele alarak kalemine yön veriyor. Gözlemlerini yaşadığı topraklar üzerinde gerçekleştirerek okuyucuya kendi ile ilgili ipuçlarını, toplumun duygusal açıdan geldiği son durumu deşifre ediyor. İkinci bir göz ile kendimize, ilişkilerimize, yaşadıklarımıza dışarıdan bakma lüksünü bize sunuyor. Kimi zaman bizi silkelerken, kimi zaman farkına varmamızı sağlıyor. Bu sebepten edebiyatın toplum için her daim uyarıcı bir etkiye sahip olduğuna inanıyorum.

 Okurlarınızla etkileşiminiz nasıl? Kitaplarınızın okuyucular üzerinde bıraktığı izlenimler hakkında neler duydunuz? Okuyucuların kitaplarınıza verdikleri tepkiler, yazma sürecinizi nasıl etkiliyor?

İçimde Bahçeler çok güzel bir kitleye ulaştı. Okuyucuların yazdıkları mesajlar, dile getirdikleri güzel duygular ‘Şahmeran’ın Ölümü’ nün yazım sürecini olumlu yönde etkiledi. Çok naif, edebiyata gönül vermiş okuyucularla tanışma fırsatına eriştim. Her birinden teşvik edici, yazdıklarımın yaşamlarının bir dönemine dokunduğunu ifade eden birçok mesaj aldım. İyi ki varlar.

Şahmeran mitini işledikten sonra, benzer mitolojik ya da tarihsel temalar üzerine başka projeleriniz var mı? Gelecek çalışmalarınızda da mitolojik figürlere yer vermeyi planlıyor musunuz?

Şahmeran’ın Ölümü’nün okuyucuyla buluşması çok yeni. Düşüncelerim şu an nadasta. Fakat masamın başına tekrar oturduğumda nasıl bir olay örgüsüyle kuşatılırım onu kestirmek güç. Yazmak her ihtimale açık bir serüven. O yüzden neden olmasın!

Sizin söyleşiye eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Edebiyat iyi ki var!

“Yazmak tam anlamı ile içe dönüş hali. Ve bu süreçte cümleleriniz sadece size kalacakmış gibi bir hissiyata kapılıyorsunuz.”

Yazar Anıl Yavuz ile kitabı  ‘İçimde Bahçeler’i  hedeflerini ve   yeni projelerini  konuştuk. İyi okumalar.

Yazmaya ne zaman başladınız diye söyleşiye başlamak istiyorum. Devamında da şunu sorayım: Yazmayı hayatınızın neresinde konumluyorsunuz?

Yazma eylemine çok küçük yaşta başladığımı söyleyebilirim. Kendimi bildim bileli elinden defter, kalem düşmeyenlerden oldum. Günlük tutmak, düşüncelerimi aktarabileceğim denemeler yazmak zaman içinde kağıda dökülen öykülere evrildi. Yeni karakterler oluşturmak, olay dizileri kurgulamak, çatışmalar yaratmak en önemlisi de yazarken farklı dünyaların içinde kaybolmak bu eylemi yaşamımın tam merkezine konumlandırdı. Benim için yazmak hiçbir zaman kıyıda, köşede kalmış boş zaman değerlendirmesi olmadı. Hayatımın ortasında, her daim vardı.

Yazmasaydınız düşüncelerinizi nasıl ifade ederdiniz?

Sanatın büyüleyici, bireyi sarmalayan her daim kuşatan, dönüştüren, çoğu gün öğreten, düşündüren ve en önemlisi sorgulatan kapsayıcı bir güç olduğuna inanıyorum. Kapısını bir kere araladığınız da geri dönmesi pek mümkün olmayan. Bu yüzden eğer kelimelerim kağıda dökülmeseydi, düşüncelerimi sanatın farklı bir dalı ile aktarmayı isterdim.

Anıl Yavuz kimdir? Neler yapar? Kimleri okur? Örnek aldığınız yazar/ya da yazarlar var mı?

Kendimi özgeçmiş bilgisi ile tanımlamayı arzu etmem. Her birey gibi yaşamı anlamlı kılmak için uğraşan, akışın ne geçmişte ne de gelecekte olmadığını algılamış, bu yüzden içinde bulunduğumuz anın değerli olduğuna inanan birisiyim. Yazma ve okuma eyleminin birbiri ile paralel yol aldığını düşünüyorum. İyi bir okuyucuyumdur. Takip ettiğim, kitaplarını severek okuduğum yazarlar elbette var. Ama örnek alma kısmına gelirsek her kalemin kendi yolunu bulduğunu düşünenlerdenim. Kalemini beğendiğim yazarlar arasında; Zülfü Livaneli, Şebnem İşigüzel, Elif Şafak, Vedat Türkali, Murathan Mungan benim için ayrı konumlandırılabilir.

İlk kitabınızı yayınlandığında neler hissettiniz? ‘İçimde Bahçeler’de sizden izler taşıyan bir karakter var mı?

Yazmak tam anlamı ile içe dönüş hali. Ve bu süreçte cümleleriniz sadece size kalacakmış gibi bir hissiyata kapılıyorsunuz. İçimde bahçeler okuyucu ile buluştuğunda bana ait olmaktan çıktı. Okuyucunun yaşanmışlıkları, duygu durumu ile şekillendi. Kitap yayınlandığı andan itibaren yazar için boyut değişiyor, sabırsız bir bekleyiş başlıyor. Kitabınızı okuyucunun elinde görmek, cümlelerinizin yorumlanması yazma sürecinin en kıymetli yönlerinden biri. Bu sebeple hissedilen en belirgin duygu sanırım heyecan oluyor.

‘İçimde Bahçeler’i aslında yıllar önce yazılmış bir öykümden esinlenerek roman haline dönüştürdüm. İçine birçok karakter dahil oldu ve uzun bir çalışma sonucunda son haline büründü. Yazarken karakterin zorlayıcı olmasını, beni de düşündürmesini seviyorum. Kendimden izler taşıyan karakterler yerine bana yeni şeyler öğretecek karakterler kurgulamayı tercih ediyorum.

Mutlu sonları sever misiniz? Yazdıklarınızı mutlu son ile bitirmeye dikkat eder misiniz?

Mutlu sonları severim. Fakat yazdıklarımda mutlu son yerine akılda kalıcı sonlar yazmayı tercih ederim. Okuyucu kitabın kapağını kapattıktan sonra kitap üzerine düşünebilmeli, etkisi devam etmeli. Büyük bir rahatlama ile kapatılan kapaklar pek bana göre değil sanırım. Hem yazar hem okuyucu olarak kitabın sonunun etkileyici olması benim için mutlu sonlardan çok daha önceliklidir

Gelişen teknoloji ile birlikte hatırı sayılır oranda bir okuyucu kitlesi, elektronik kitap ve sesli kitap gibi uygulamalardan kitap okumayı/dinlemeyi seçiyor. Hem bir okur hem de bir yazar olarak bu konu hakkındaki düşüncenizi merak ediyorum. Bu konu hakkında ne söylersiniz?

Bilginin her daim kolay ulaşılabilir olması gerektiğini düşünürüm. Bilgi her yere eşit şekilde dağılım sağlayabilmeli. Günümüzde artan kitap fiyatlarını düşündüğümüzde birçok kişi elektronik ortamda kitap dinlemeyi tercih ediyor. Ve yazılan her şey okuyucu ile buluştuğunda değerli hale geliyor. Zaman değiştikçe alışkanlıklar da boyut değiştiriyor. Bunun önüne geçmemiz imkansız. Ama kendimi düşündüğümde ben okuyucu olarak daha gelenekselciyim. Kitabı elimle tutabilmeli, sevdiğim yerlerin altını çizebilmeli, içine küçük notlar iliştirebilmeliyim. Çünkü kitaplarla yaşamak diye bir gerçek var. Ve bu benim için vazgeçilmez bir olgu.

 Yeni projelerinizden bahseder misiniz? Yazar olarak hedefiniz ne?

İkinci kitabımın yazım aşaması devam ediyor. Yazdıklarımı mayalandırıyorum diyelim. Yazar olarak tek hedefim ise üretmeye devam etmek. Yazarın kalemini sağlamlaştırmasının tek yolu budur diyebilirim.

Röportajlarımdaki klasik sorumu size de sormak isterim. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı ne yapmak isterdiniz?

Elimde sihirli bir değnek olsaydı tüm çocukların, gençlerin eğitimde fırsat eşitliğine sahip olabilmelerini isterdim. Geleceğimizi şekillendirecek en güzel dilek bu olurdu sanırım.