Alişan ÖZAYDIN / Müzisyen – Köylü/ SÖYLEŞİ

“Cesur olmamız lazım. Ben bunu yaptım. Şehri bıraktım ve köye yerleştim. Üretim yapıyorum”

Kurumsal yaşamını bir tarafa bırakıp ata toprağı  olan  İzmir’in Karaburun ilçesine  bağlı  Badembükü’nde tarımla uğraşarak müzik yaşamını sürdüren Alişan Özaydın ile yeni çalışması ‘Bulut ve Ayışığı’nı, çiftçiliği ve müzik kariyerini konuştuk. İyi okumalar.

Son çalışman ‘Bulut ve Ayışığı’ ile müzikseverlerle yeniden buluştun. Parçanın tanıtımında oldukça İlginç bir öyküsü olduğundan bahsetmişsin. Bize şarkının hikayesini anlatır mısın?

“Bulut ile Ay Işığı” benim için önemli bir şarkı oldu. Kendisine benim kişisel gelişim şarkım diyorum. Nedeni ise şarkının melodisi ve sözlerinin umutsuz olduğum bir anda akıp gitmesi oldu. Daha önce de vurguladığım gibi 7 yıl önce Karaburun  Parlak Köyü Badembükü Ovasın’a tüm hayatımı değiştirip yerleştim. Bu benim için yeni bir sayfa oldu. Hayatımın ikinci yarısı olarak adlandırdığım kısım diyebiliriz. Çok zor, içinden çıkamayacağımı düşündüğüm durumlarla karşılaştım. Ve bir gün gece yarısı yine umutsuz bir zamanımda dışarıya hava almak için çıktım. Çıkar çıkmaz ilk gözüme çarpan gökyüzünde tek bir bulut ve karşıdan ona çarpan ay ışığıydı. Bulut şekil değiştiriyor, bir şekilde yolunu buluyordu. Yaşamaya devam ediyordu. Sonrasında çıktı “Bulut ve Ay Işığı. Beni iyileştiren bir şarkı oldu. İhtiyacı olanı bulup iyileştirmesi dileğiyle artık herkesin şarkısı oldu.

Kurumsal kimliğini bir kenara bırakıp yaklaşık 7  yıldır  ata toprağı Karaburun’un Badembükü Ovasın’da  çiftçilikle uğraşıyorsun.  Senin bu kararı almana ne sebep oldu?

Öncelikle bu soru için çok teşekkür ederim. Vereceğim cevapla benim gibi düşünen bir sürü kişiye ışık olabilirsem bu beni çok mutlu eder. Hayatımın ilk yarısında herkesin düştüğü gibi bende sistemin içine düşmüştüm. Lojistik sektöründe çok emek verdim yıllarca. Bir makinanın dişlisi gibi diyebiliriz. Makineyi çalıştırma mücadelesi içerisinde durmadan dönüp duruyordum. Lojistik sektörü biraz sert bir sektör. Duygusal bir insan olarak orada çok yıprandığımı gördüm. Çok sevdiğim ortaokuldan itibaren hayalim olan bir işti. Fakat kişiliğimle uyuşmadığını fark ettim. Çocukluğumdan beri içinde olduğum müziği bile unutmuştum o dönemde. Bir an “hayatım da belki bir bu kadar daha süre olmayacak” diyerek koştum ata toprağına ve çiftçilik yapmaya başladım.

Söz tarımdan açılmışken benzer bir-iki soru daha sormak istiyorum. Ne yazık ki toplumun çoğunluğunun tüketime dayalı yaşadığı bir dönemde yaşıyoruz. Çiftçilikle uğraşan, üreten birisi olarak sana sormak istiyorum. Ülkedeki tarım politikası hakkında ne söylemek istersin? Bir çiftçi olarak üretimi ve verimi artırmak adına ne yapmak gerekiyor?

İlk önce köylerimizi doldurmalıyız. Köylerimizdi bizi ayakta tutan,  besleyen üreten, kaliteli ürüne ulaşmamızı sağlayan. Köylerimiz maalesef boşaltıldı. Gençler şehirlere göç etti ve asgari ücrete, kira ödemeye mahkum edildi. Boşalan köylerde birkaç kişinin yaptığı tarım ve tarıma verilen destek azaldı. Ülkemize bu konuda kıtlık çekmeye başlayınca dışarı bağımlılığımız başladı. Lafı daha fazla bu şekilde uzatmadan “ cesur” olmamız lazım. Ben bunu yaptım. Şehri bıraktım ve köye yerleştim. Üretim yapıyorum. Çalıştığım kadar kazanıyorum. Köyüme katma değer katarak  ve kolektif bilinç ile iş yapmayı göstermek istiyorum. Gençlere örnek olmak ve onlarında aynı yoldan gelmesini sağlayabilirsem en büyük başarı bu olacak benim için.  Artık sosyal medya gibi çok büyük bir imkan var elimizde kendi markamızı, kendi dünyamızı kurarak bir çok kişiye bunu gösterebilir, insanlarımızı teşvik edebiliriz. Ve tüketmeye değil de üretmeye önem verdiğimiz an bu işi çözmüş oluruz.

Tarımla uğraşmanın müzik yaşantına ne gibi artıları/eksileri oldu?

Tarım ile uğraşırken beden yoruluyor, beynimiz özgür kalıyor. Böyle olunca üretim ve yaratıcılık kaçınılmaz oluyor. Eksileri olduğunu düşünmüyorum. Belki de hiçbir eksi yanı olmayabilir. Eğer popüler olma kaygınız olmadan kendinizi iyileştirmek için müzik yapıyorsanız. İstediğinizi anlatıyor, mevcut akıma kapılmıyorsanız. Artıları buradan başlıyor. Daha önceki röportajlarımda belirttiğim gibi ben şarkılarımı, kendi hayatımı anlatmayı seviyorum. İhtiyacı olanlara ulaşıyor ve aynı duyguları paylaştığım insanlarla beni buluşturuyorsa bu bana yetiyor.

Alişan Özaydın’ın müzik kariyerindeki en büyük ilham kaynağı nedir diye sorayım ve devam edeyim müzik kariyerindeki en unutulmaz anın nedir?

Benim müzik kariyerimdeki en büyük ilham kaynağım yalnızlık belki bu klasik gelecek ama. Ben belli bir yaşa kadar yalnızlığı hep fobi olarak gördüm. Meğerse yalnızlık benim hobimmiş.

En unutulmaz anım 1.si geçen yıl altın kelebek ödülleri aday listesinde adımı görmek oldu. 2. Ve bence en değerli anım ise “Baykuş” şarkısını bestelerken bir kuşa tercüman olmam oldu. O anki hissi hiçbir zaman unutamayacağım. Anlatabileceğim bir şey değildi.

Sosyal medyayı etkin bir şekilde kullanıyorsun.  Dinleyicilerinle aranda nasıl bir etkileşim sağlıyor sosyal medya? Ülkemizdeki sosyal medya kullanımı hakkında ne söylemek istersin?

Sosyal medya bence çok kuvvetli bir araç, ve bilinçli kullanılırsa dünyayı değiştirebileceğini düşünüyorum. Biraz önce de söylediğim gibi sosyal medya sizinle aynı hisleri paylaşan insanlara ulaşmanızı kolaylaştırıyor. Bu müzisyen kimliğim için de çiftçi ve köylü kimliğim için de geçerli. Ülkemizde maalesef sosyal medya da içerik üreten insanları  şahsi  filtremizden geçirmemiz gerekiyor.

Müzikal hedeflerin ve hayallerin neler? Ulaşmak istediğin nokta nedir?

Hep adım adım gittiğim için uzun vadeli hedeflerim elbette oluyor fakat kısa vadede konser planlarım var. Ama daha net olan bir durum yok. Kafamda netleştirince bunu herkesle de paylaşabilirim.

Genç müzisyenlere ne gibi tavsiyede bulunmak istersin?

Çok müzik dinlemelerini tavsiye ederim. Ben hala öyleyim. İnsanın yaratıcılığa katkısı çok büyük. Ve belli bir gruba, tarza bağlı kalmaksızın dinlemek bence çok önemli

Söyleşiyi şu soruyla noktalamak istiyorum. ‘Bulut ve Ayışığı’ daha yeni piyasaya çıktı ama sen üretken bir müzisyensin. Ufukta yeni bir çalışma, müzikal bir çalışma ya da konser planın var mı?

Bir sürü şarkım şu an nadasta bekliyor. Zamanı gelince beni rahatsız etmeye başlıyorlar. Ve kaydedip herkese teslim ediyorum. Konser çok istiyorum ama hayırlısı diyelim.

“Liseden mezun olduğum yıl TRT stajyer radyo sanatçılığı sınavına girip kazandım orada 1 sene kaldım fakat bana çok güzel bir bakış açısı kazandırdı”

Kurumsal yaşamı bir kenara bırakıp müzik ve çiftçilikle uğraşan Alişan Özaydın’la yeni single çalışması ‘İyileşir mi Kalbim’i, müzik yaşantısını ve projelerini konuştuk. İyi okumalar.

Şarkı: Birkan Nasıhoğlu

Karaburun’da bir köy evinde yaşayıp, 3 senedir de çiftçilikle uğraşıyorsunuz. Sizi bu yaşama yönlendiren ne oldu? Bu ortamda müzik çalışmalarınızı nasıl sürdürüyorsunuz?

Aslında bu yaşama çok uzak değildim. Ata toprağıma dönüş yaptım diyebiliriz. Sanırım biraz genlerin de etkisi oldu. Soyağacımıza baktığımda maksimum 6 kuşak öncesine kadar atalarımın hepsi Karaburun’da yaşamışlar. Yaklaşık 10 yıl kurumsal hayatı tecrübe ettikten sonra düzenin beni değiştirdiğini görmeye başladım. İnsanlarla kurduğum ilişkiler bana sahte gelmeye başladı. O anda bi şeylerin değişmesi gerektiğini düşündüm çünkü bu ortam beni çok mutsuz ediyordu.

İnsanlarla konuşurken hep bir hayalleri vardı. “Emekli olacağız, sonra gidip kırsal bi yerde çiftçilik yapacağız.” Ben hep küçüklüğümden beri köy yaşamının içerisinde olduğum için başta o kadar cazip gelmiyordu bana. Ama aslında çıkış yolu gözümün önündeydi ve ben onu yıllarca görememiştim. İnsanların yıllar sonrası için hayal ettikleri benim avucumdaydı ve bir anlık kararla her şeyi bırakıp Karaburun Badembükü’ne yerleşmeye karar verdim.

Buraya yerleşmemle nerdeyse hayatımın büyük bir kısmını kaplayan ve çalışma hayatım boyunca ara verdiğim müzik beni yine çalışma hayatım boyunca bürünmek zorunda kaldığım kişilikten yine eski bene çağırdı.

Bir yer düşünün sadece doğayla baş başasınız. Sessizlikte her sesi duyuyor ve her şeyi daha parlak görmeye başlıyorsunuz. İşte bu noktada bunları anlatabilecek bir araç arıyorsunuz. O da benim için müzik oldu. Bu sayede gayet verimli bir öze dönüş yaşıyorum. Bahçeden arta kalan zamanda eve kapanıp sürekli müzik yapıyorum.

Alişan Özaydın kendini nasıl anlatır? Müziğe ne zaman başladı,  örnek aldığı müzisyen/ya da müzisyenler kimler.  Hayalleri  neler?

Dedem “Kaya Bekat” İzmir Devlet Korosu kurucu müdürlerindendi. Küçüklüğümden beri müzikli ev dediğim bir evde büyüdüm. Her sabah uyandığımda müzik sesi hiç eksik olmazdı ve sürekli müzisyen arkadaşları gelip ev de ya müzik dinler ya da müzik yaparlardı. Sanırım o müzikli evden ben de nasibimi aldım. Sonrasında hiçbir zaman müzikten kopamadım.  Bir çok Türk sanat müziği enstrümanını daha çok küçük yaşlarda elime aldım, duydum ve tanıdım. Enstrüman olarak ilk org çalmaya başladım sonrasında gitarın bana daha iyi bir dost olabileceğini düşündüm. Çok komik bestelerde olsa 7. sınıfta şarkı yazmaya başladım ve 8. sınıf yazında canlı müzik yapmaya başladım. Ama istediğim bu değildi ben kendimi anlatmak istiyordum. Liseden mezun olduğum yıl TRT stajyer radyo sanatçılığı sınavına girip kazandım orada 1 sene kaldım fakat bana çok güzel bir bakış açısı kazandırdı. Sonrasında üniversiteyle beraber Kıbrıs’ta 5 sene boyunca grup müziği yaparak festivaller ve barlarda sahne aldım.

Bazen geriye dönüp baktığımda neden başka alanlara yönelmişim diye şaşırıyorum. Aslında müzik yapmam için çok işaret varmış.

Ben bu süreçte şarkı söyleme değil de şarkı anlatmayı çok sevdim. Bütün tarz ve müzikleri dinlesem de Bülent Ortaçgil, Fikret Kızılok’un ben de yeri çok özeldi.

Aslında kurduğum hayallerin genelini yaşıyorum. Sırada beni anlayan, bir kalıba koymadan dinleyen, beraber aynı duygularla şarkı söyleyebileceğim insanlarla güzel bir ortamda müzik yapmak var. Ve onlara da şarkılarımı anlatmak. Burada inanın sayı ve ün önemli değil. Yavaş yavaş bu hedefime doğru da ilerliyorum

Griiyyy grubundan  ayrıldıktan sonra müzik kariyerinize solo olarak devam ediyorsunuz. İleride yine bir müzik grubuyla yollarınız kesişebilir mi?

Griiyyy’den aslında ayrılma durumu olmadı. Pandemi döneminde kardeşimle birlikte müzik yapmamıza vesile olan bir oluşumdu. Bizi belli bir seviyeye taşıdı.Hala biz bir araya geldik mi Griiyyy devam ediyor.

Şu an için kesişir veya kesişmez diyemiyorum. Fakat grup müziği yapmak bana çok keyif veren bir şey.  Evrenin bir bildiği vardır elbet. Doğru zaman ve doğru bir projeyle neden olmasın.

Yeni single çalışmanız “İyileşir mi Kalbim”  3 sene önce yazdığınız bir nakaratla, Yazar Gülşah Elikbank’ın “İyileşir mi” şiirinin sözlerinden oluşuyor. Bu düşünce nasıl gerçekleşti?

3 sene önce yazdığım bir nakarat vardı. Nakaratta kalbim kırık dökük hayallerim.. diye devam ediyordu. Biraz önce bahsetmiş olduğum evrenin elbet bir bildiği vardır sözü bana yazdığım nakarata dokunmamam gerektiğini söylemiş olmalı ki. 3 sene bekledi. Sonrasında çok değişik bir şekilde Gülşah ile yollarımız kesişti ve bir akşam otururken bir şiir geldi önüme, şiiri okuduktan sonra bir anda yazmış olduğum nakaratla uyuştu. Nakarat ve şiirin duygusu inanılmaz bir şekilde birleşti. Sanki o nakarat 3 yıl boyunca bu şiiri bekliyormuş. Şiir de “iyileşir mi artık kalbim” diyor ve benim kalbim ile başlayan nakaratımla bir birine sarıldı.

Bir önceki soruya bağlantılı olarak devam edeyim. Türkiye’de ilk kez müzik ve edebiyatı buluşturan Yazar Gülşah Elikbank’ın “Âşıklar Gece Ölür” kitabından hareketle ortaya konan sekiz şarkılık albüm, ‘novel soundtrack’ projesinde yer aldınız. Nasıl bir duyguydu?

Bana belki de seviye atlatan muhteşem bir projeydi bu. Düşünsenize Türkiye’de ilk Dünya’da belki de çok nadir rastlayacağımız bir olay 7 müzisyen bir kitap için hepsi ayrı duygularla besteler yapıyor ve kitabı okuyanlar bu şarkıların hangi bölümler için yazıldığını çok net anlayabiliyor. Burada Gülşah’ın da inanılmaz başarısı sayesinde oldu.Kitap o kadar akıcı ve güzeldi inanın kitap bitince üzüldüm. Aşıklar Gece Ölür için kendi adıma 1 değil belki 10 tane beste yapabilirim. Kitabın içi bir duygu hazinesi.

Pandemi süreci hepimiz için  zor bir  süreçti.  Bu süreçten en çok etkilenen kesimlerden biri de müzisyenlerdi.  Pandemi süreci tam bitti her şey normale dönüyor dediğimiz anda ise milletçe çok sarsıldığımız bir deprem felaketi yaşadık; hiçbir şeyin hiçbirimiz için eskisi gibi olamayacağı günlerden geçiyoruz. Ve müzik dünyası bu acılara yine her zaman olduğu gibi mesleki imkânsızlıklarını da eklemeyi ihmal etmedi. Bu konuda ne söylemek istersiniz?

Gerçekten çok zor dönemler geçirdik. Depremden dolayı yaşananları, gördüklerimizi nesillerce unutamayacağız ve bunun psikolojik etkileri bizim yakamızı bırakmayacak. Çok zor. Anlatmaya kelimeler yetersiz kalıyor. Yaramız büyük ama ayağa kalkmamız ve insanlarımıza destek olmamız için 2 belki de 3 kişilik mücadele etmeliyiz. Bir olmalıyız.

Müzik burada aslında iyileştirici bir araçtır. Sadece müzik değil tüm kültür sanat etkinlikleri bu yaraları azıcıkta olsa sarmanın en etkin ve hızlı yolu olduğunu düşünüyorum. Biz sanat ile uğraşan kişilere burada çok büyük görev düşüyor. Dediğiniz gibi ülkemizde maalesef müziği eğlence aracı gören çok büyük bir kısım var. Müzisyen bu nedenle işine gidemiyor. İşini utanarak yapıyor ve işini yaparken de bir sürü açıklama yapmak zorunda hissediyor. Müzisyen duygu işçisidir ve duygu işçisi olmak ta çok ağırdır. Değişmesi gereken bir çok şey gibi müzisyenlerin ve müzik sektörüne çok hassas yaklaşılması gerekmektedir.

Yeni projelerinizden bahsetmeniz mümkün mü?

Tabi ki yarımlarla hesaplarsak yaklaşık 8-9 tane anlatmış olduğum hikaye zamanını bekliyor. Gülşah Elikbank ile duygularımız inanılmaz bir şekilde kesişti. Bir kaç tane ortak çalışmamız bulunmakta onları da yeri ve zamanı  geldiğinde sizlere sunacağız.

Röportajlarımdaki klasik sorumdur. Size de sormalıyım  elinizde sihirli bir değnek olsaydı ne yapmak isterdiniz?

Şu an için bu soru sorulduğunda bir çok kişinin de böyle düşündüğünü düşünerek. Kaybettiğimiz herkesi geri getirebilseydim. Hala kendime gelebilmiş durumda değilim.