Tartışmaların farklı ülkeler tarafından dönem dönem yeniden gündeme taşınmasına Türk kamuoyu artık alışık.

Bu kez de sahnede Çarlık Rusya’sında olduğu gibi yayılış politikası güden RF (Rusya Federasyonu) Devlet Başkanı Vladimir Putin vardı. 

Bu çıkış, meselenin yalnızca tarihi bir tartışma olmadığını bir kez daha gösterdi. 

RF açıklamalarını yalnızca tarih hassasiyetiyle değerlendirmek saflık olur. 

Ukrayna Savaşı’nda arzuladığı sonucu tam anlamıyla elde edemeyen, Kafkasya’daki etkisi giderek tartışılan Moskova’nın, bölgesel dengeler üzerinden yeni mesajlar verme arayışında olduğu açıktır.

Şüphesiz benzer çıkışları ABD ve diğer ülkelerden de epeyce zaman görmeye devam edeceğiz.

Öte yandan Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan’ın, “Ermenistan’dan başka vatan aramayın. Komşularla iyi geçinmek şart.” sözleri dikkat çekicidir. 

Ermenistan ve Türkiye ilişkilerinin normalleşmeye çalıştırıldığı bu dönem; hem üçüncü ülkelerin hem de diasporanın yıllardır sürdürdüğü katı ve çatışmacı söylemden farklı bir zemine işaret etmektedir. 

Yeter ki; Ermenistan siyasi iradesi yaratılan olumlu havadan geri adım atmama inisiyatifi göstermeye devam edebilsin.

Ortaya atılan iddialara bakıldığında, olayların çoğu zaman tek taraflı bir bakışla ele alındığı görülüyor. Oysa meselenin kökleri, Osmanlı Devleti’nin parçalanmasını hedefleyen Şark Meselesi’ne kadar uzanıyor.

1828–1829 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında yaşanan gelişmeler, Erzurum, Sasun, Zeytun ve Van olayları ile Babıali ve Adana hadiseleri sürecin dönüm noktaları arasında yer aldı.

1970’li ve 1980’li yıllar ise ASALA terörünün Türk diplomatlarını hedef alan kanlı saldırılarıyla hafızalara kazındı.

Osmanlı tebaası içinde uzun yıllar “sadık millet” olarak anılan Ermenilerin bir bölümünün Ruslarla iş birliği yaptığı yönündeki gelişmeler, savaş dönemindeki güvenlik kaygılarını artırdı. Birinci Dünya Savaşı’nın ağır şartları altında yaşanan isyanlar ve çatışmalar, olayların daha da derinleşmesine neden oldu.

Osmanlı Devleti de bu süreçte tehcir uygulamasına başvurdu. Dönemin yönetimi bu kararı, savaş şartları içinde askeri güvenlik ve iç asayiş gerekçeleriyle savundu.

Bugün hala her yıl aynı tartışmaların yeniden gündeme taşınması, tarihi bir yüzleşmeden çok siyasi bir hesaplaşma görüntüsü vermektedir.

Bu çerçevede sıkça referans gösterilen “Mavi Kitap” gibi kaynakların tarafsızlığı da uzun yıllardır tartışma konusudur. Türkiye’nin arşivlerini araştırmacılara açmış olması ise çoğu zaman görmezden gelinmektedir.

Tarihi meseleler siyaset kurumunun günlük hesaplarına teslim edildiğinde, gerçekler geri planda kalır; önyargılar ise daha da büyür.

Bugün Türkiye’de yaşayan Ermeni vatandaşlar, diğer tüm vatandaşlarla eşit hak ve özgürlüklere sahip şekilde hayatlarını sürdürmektedir.

Sonuç olarak…

Tarihi, siyasi hesaplarla yeniden yorumlamak toplumlar arasında barış üretmez; aksine gerilimi diri tutar.

Gerçeklerin ortaya çıkmasının yolu, sloganlardan değil; arşivlerden, akademik çalışmalardan ve sağduyudan geçer.

Son sözse; Tarih, siyasetin diliyle değil, hakikatin diliyle konuştuğunda anlam kazanır.

Nice bayramlara, ¨ Hergünşen Kalınız. ¨

İsmet HERGÜNŞEN

Söz konusu düzenleme, 24 Mayıs 2026 tarihli ve 33263 sayılı Resmî Gazete’de yer aldı.

Kararın ardından üniversitenin faaliyetlerine ilişkin mevcut durumun devam edeceği değerlendirilirken, konuya ilişkin detaylı açıklama yapılması bekleniyor.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın imzasıyla Resmi Gazete’de yayımlanan yeni kararla, İstanbul Bilgi Üniversitesi’nin faaliyet izninin kaldırılmasına ilişkin karar geri çekildi. Böylece üniversitenin eğitim faaliyetlerine devam etmesinin önü açıldı.

21 Mayıs tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan kararda üniversitenin faaliyet izninin kaldırıldığı duyurulmuş, karar öğrenciler ve akademik çevrelerde büyük yankı uyandırmıştı. Üniversite öğrencileri sosyal medya üzerinden tepkilerini dile getirirken kampüs içinde de protesto eylemleri düzenlenmişti.

İstanbul Bilgi Üniversitesi, 2019’da Can Holding tarafından devralınmıştı. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın Can Holding’e yönelik yürüttüğü soruşturma kapsamında holding bünyesindeki çok sayıda şirkete el konulmuş, üniversiteye de kayyum atanmıştı.

Gelecek sezon UEFA Şampiyonlar Ligi 2. ön eleme turundan başlama hakkı elde eden Fenerbahçe’nin muhtemel rakipleri belli oldu.

2. ÖN ELEME TURU

-Hearts (İskoçya)

-Gornik Zabrze (Polonya)

3. ÖN ELEME TURU

-Union St. Gilloise (Belçika)

-Sparta Prag (Çekya)

-NEC Nijmegen (Hollanda)

-Sturm Graz / Hearts / Gornik Zabrze

Antonio Conte ayrılığı basın toplantısında duyurdu

Torino-Juventus derbisinde büyük kaos: 1 taraftar ağır yaralandı

PLAY-OFF TURU

-Lyon

-Olympiakos

-Bodo/Glimt

ŞAMPİYONLAR LİGİ TARİHLERİ

2. ÖN ELEME TURU

Kura Tarihi: 17 Haziran

Maç Tarihleri: 21-22 / 28-29 Temmuz

3. ÖN ELEME TURU

Kura Tarihi: 20 Haziran

Maç Tarihleri: 4-5 Ağustos / 11 Ağustos

PLAY-OFF TURU

Kura Tarihi: 3 Ağustos

Maç Tarihleri: 18-19 Ağustos / 25-26 Ağustos

Kaynak: NTV Spor

EuroLeague finalinde Olympiakos, Real Madrid’i 92-85 yenerek şampiyon oldu.

Yunanistan’ın başkenti Atina’da düzenlenen organizasyonun finalinde Olympiakos ile Real Madrid karşı karşıya geldi.

Real Madrid’i 92-85 yenen Olympiakos, EuroLeague 2025-2026 sezonunda şampiyon oldu.

Trendyol 1. Lig play off finalinde Esenler Erokspor ile Arca Çorum FK karşı karşıya geldi.

Çorum FK TRT SPOR’dan canlı yayınlanan karşılaşmayı 2-0 kazanarak Süper Lig’e yükselen son takım oldı.

Çorum FK’nın galibiyet golleri Serdar Gürler ve Mame Thiam’dan geldi.

Erzurumspor FK ile Amed Sportif Faaliyetler’in doğrudan yükselmişti.

Ankara Valiliği’nin Ankara Emniyet Müdürlüğü’ne talimat verildiğini bildirmesinin ardından, genel merkeze polis müdahalesi başladı. CHP Genel Merkezi kapıları polis ekiplerince kırıldı.

Polis ekipleri partililere biber gazı ve plastik mermiyle müdahale etti.

Mutlak butlan davasında mahkemenin genel başkanlık görevine tekrar getirilmesine hükmettiği Kemal Kılıçdaroğlu’nun avukatı Celal Çelik Ankara Emniyeti’ne dilekçe yazarak, CHP Genel Merkezi’nin kendilerine teslimini istemişti.

Genel Merkez binasında bulunan Özgür Özel’den video mesajı yayınladı.

Özel mesajında şunları söyledi:

Özgür Özel’den açıklama: “Sabahın yedisinde hiçbirisi CHP’li olmayan önde yürüyen birkaç milletvekili dışında arkada yürüyenlerin CHP’li olmadığı ve işi gücü kavga etmek olan bir grupla kapımıza dayandılar. Gençler püskürttü tekrar geldiler kalabalık geldiler. Kapılar kapandı direniş başladı şimdi polisle geldiler. Bu binayı tahrip etmek el ele geçirmek istiyorlar buradan çıkmayacağız. Ne kadar dayanabiliriz bilmiyorum. Sonuçta devletin polisine el kaldıracak halimiz yok ama delegenin oturttuğu bu koltuklardan delegeden başkası bizi kaldıramaz dedik. Kaldırabilirler söküp atabilirler sokağa atabilirler ama zaten biz bu binada oturarak partiyi birinci parti yapmadık. Bu binada oturmakla seçim kazanılmıyor bunu en iyi birileri bilir. Biz bundan sonra sonuna kadar burada direnip eğer bize buradan söküp atarlarsa iktidar yürüyüşümüzü meydanlarda sürdüreceğiz Kimse unutmasın bu parti kurulduğunda bir genel merkezi yoktu. Biz sonuna kadar mücadele edeceğiz sonunda da ne olursa olsun bedenimizi teslim alırlar ama mücadelemizi teslim alamayacaklar”

Ekipler merkez binasına plastik mermi ve biber gazlı müdahalede bulunurken, polis ekipleri binanın içine girdi. Özgür Özel, CHP Genel Merkezi’nde bulunuyor.

Ayrıntılar geliyor…

Edebi incelemeleriyle tanıdığımız Huban Seda Aras, ilk öykü kitabı “Kaypak Mavi” ile okuru huzurun sarsıldığı tekinsiz bir zemine davet ediyor. Yazmayı bir rahatlamadan ziyade “yükün şeklini değiştirme” çabası olarak gören Aras ile karakterlerinin o meşhur “tökezleme” anlarını ve eşikte kalan hikâyelerini konuştuk. 

Yük Edebiyat ve Mahal Edebiyat gibi dergilerde daha çok biyografik ve edebi incelemelerinizle tanıdığımız bir isimsiniz. Kendi kurgu dünyanızı inşa etme ve bir öykü kitabı çıkarma fikri nasıl olgunlaştı? 

Kurmaca, hayatımın her evresinde olan bir tür. Gerek okur olarak gerek yazma eylemimde yeri her zaman ayrıdır lakin yazma eylemim önce deneme türüyle başladı. Sonrasında araştırma ve kurmacalar kendini gösterdi. Biyografi yazıları ve edebî incelemeler ise kendi yazın dünyamı anlamaya çalışırken yolda kendini dayattı.

Bir yazarın hayatını, görüşünü, duruşunu ve metnini çözmeye çalışmak, aslında bir nevi kendi içimizdeki karanlıkta kalan yanlara da el feneri tutmak gibi ve tahmin edersiniz ki karanlıkta kalan yanlarımız ne kadar çoksa aslında o kadar biriktiğimizi fark ederiz. Bizden önce yaşamış ya da bizimle aynı dönemde yaşayan insanlarla aynı doğrultuda temas ettiğimiz, karşılarında durduğumuz yerlerde hikâyelerin başladığını anlıyoruz. Bu da aslında kendi hikâyelerimizi ertelediğimizi fark etmemizi sağlıyor. 

“Kaypak Mavi” süreç içerisinde aslında ertelediklerimin toplamı. Önce tekil öyküler olarak çeşitli mecralarda yer aldılar. Karakterlerin bizlerle benzer huzursuzlukları, benzer iç sıkışmaları ve tökezleme halleri ise bir araya toplanmasını sağladı.

Kitabın ismi oldukça dikkat çekici: “Kaypak Mavi”. Mavi genellikle huzuru veya sonsuzluğu temsil ederken, yanına gelen “kaypak” sıfatı bu algıyı sarsıyor. Bu zıtlığın hikâyelerinizdeki karşılığı nedir? 

Mavi genel anlayışta huzuru temsil ederken ben bu renge daha farklı bakıyorum. Maviyi eşleştirdiğimiz gökyüzü, deniz, okyanus, genel anlamda su, aslında farklılıklarla hayatlarımızda var olurlar. Mevsim değiştiğinde içimizi açan gökyüzü mavisi karartabilir, bir sel gelip evimizi yurdumuzu dağıtabilir, bunun yanı sıra ufacık bir bitkiye hayat verebilir. 

Huzur ise aslında birçoğumuzun ulaşmak isteyip tam anlamıyla da erişemediği bir hâl. “Kaypak” ise tam burada devreye giriyor. 

Kitaptaki karakterler de böyle. Tutunmaya çalışıyorlar ama zemin sürekli kayıyor. Bir ilişki, bir kimlik, yüklenilmiş bir vasıf ya da bir hatıra… Aslında huzuru tam yakaladıklarını sandıkları anda ellerinden kayıyor. Bu açıdan baktığımızda da “Kaypak Mavi” adı huzurun bile güvensiz olduğu bir ruh hâlini anlatıyor. Hatta belki de huzurun kendisi bir yanılsamadır. 

Kitabınızın tanıtım kısmında “insanın kaygılı tökezleyişleri” ifadesi öne çıkıyor. Sizce modern insanın tökezlemesi bir zayıflık mı, yoksa özgün hikâyesinin başladığı yer mi? 

Tökezleme dediğimiz şey bana göre bir kırılma anı. Kesinlikle zayıflık değil. Değişim tam bu anlarda başlıyor. 

Modern insan düz ilerlemek zorunda hissediyor kendini. Oysa dönüştüğümüz yerler tam da o kıvrımlar. Benim ilgimi çeken şey de tam olarak bu. O tökezlemelerde ne yapılacağı. Çünkü oralarda maskeler düşüyor. İnsan tam o anlarda en çok kendine yaklaşıyor. 

“Bozuk Düzen”deki karakterin sürekli başlayıp vazgeçmesi, “Adam İsmail”deki iç monologlar ya da “Diş Sancısı Doğum Ağrısı”ndaki parçalı bilinç hali… Bunların hepsi aslında birer tökezlemenin sonucu ortaya çıkan hikâyeler. Benim bakışımda hikâyeler huzursuzluktan ve tökezlemelerden sonraki aşamada başlar.

Kapısı yıllarca kilitli kalan çocukluk odaları” metaforu, öykülerinizde geçmişin bir yük olarak taşındığını hissettiriyor. Sizin karakterleriniz o odaların kapısını açmaya hazır mı, yoksa o kilitli kapının önünde beklemeyi mi tercih ediyorlar?

Bu metafor benim için geçmişin yükünden çok bir eşik.

Çoğu karakter o kapıyı açmayı istemiyor aslında. Çünkü biliyorlar ki o kapı açıldığında karşılarına sadece hatıraları değil, iyi kötü tüm yüzleşmeleri de gelecek. Ama kurmacalar bir şekilde o kapıları açtırıyor. “Diş Sancısı Doğum Ağrısı”nda olduğu gibi, başkişi istemese de geçmiş geri geliyor. 

Benim başkişilerim cesur değil ama kaçabilecek kadar güçlü de değiller. Bu yüzden o kapıların önünde beklemekle, açmak arasında sıkışıyorlar. Aslında tüm metinlere baktığınızda eşikte kaldıklarını görebilirsiniz. 

Adettendir sorulur. Kimdir Huban Seda Aras? 

Kendimi, hayatın bana kattığı vasıflardan ziyade tanımlayacak olursam, edebiyatla mesafeli bir ilişki kuran, anlamlandırmaya çalışan ve bu anlamı kendine katmaya çalışan biri derim.

Çünkü okumak ya da yazmak sığınılacak bir yer olmaktan ziyade yüzleşilecek bir alan. İçimdeki huzursuzluğun kelimelere bürünmesi. Birçoğumuz gibi okumakla başlayan ilişki, susarak anlatmaya, yazarları ve metinlerini anlamaya, eksilterek nasıl anlatırıma dönüştü. 

Belki de bu yüzden hayatın kenarında köşesinde kalan kişiler, bastırılmış duygular, konuşulmayan meseleler anlatılanlardan daha çok ilgimi çekiyor. 

En doğru tanım şu olacaktır; insanın içindeki kırılgan anları yakalamaya çalışan ve buna kulak veren biri.

Öykülerinizde melankoli oldukça baskın bir his olarak hissediliyor; ancak bu melankoli okuru boğmak yerine bir “anlaşılma” hissi uyandırıyor. Yazarken bu dengeyi nasıl kuruyorsunuz? Hüznün estetiği sizin için ne ifade ediyor? 

Melankoli metinlerimde karanlık bir hüzünden ziyade bu hüznü hem mizahla hem de tanıdık yerlerden bahsettiğim bir tavır. Melankoliyi bir duygu yerine dil olarak görüyorum. Eğer sadece karanlık tarafları yazarsam okurun yorulacağını düşünüyorum. Metinlerin bizler gibi olması gerektiğine inanıyorum. Çünkü bir cenazede gülebilirken, bir düğünde ağlayabilmek de insani. Anlaşılmak da sanırım burada başlıyor. 

Bilgisayar başına metnin bütününü bilerek oturamıyorum. Bu yüzden denge biraz da metnin ilerleyişiyle kuruluyor. Buna sezgisel diyebiliriz.

Hüznün estetiği benim için abartısız, ajitasyonsuz hakikat demek. Ne süslemek ne de bastırmak. Olduğu gibi anlatılan ama ritmi olan. 

Bazı yazarlar karakterlerini bir laboratuvar titizliğiyle kurgular, bazıları ise onları serbest bırakır. Huban Seda Aras, karakterlerinin ne kadarını kontrol ediyor?

Öykülerimi ya da karakterlerimi kurarak yazabilen tarafta değilim. Daha çok “kervanı yolda düzen” taraftayım. 

Boş bir sayfadan başlayıp nereye varacağını bilmeden ilerlemek meşakkatli bir süreç. Zihnimden akanlar metne girerken aynı ölçüde fazlalıklar da oluşuyor. Bu fazlalıkları ayıklamak ise yazma sürecinin en sevdiğim kısmı.

Sorunuza döncek olursam, yazarken karakterlerimi çok az kontrol ediyorum. Metin bitip düzeltme aşamasına geldiğimdeyse bu kontrol  sertleşiyor. Özellikle karakterlerin statüsel konuşmalarına dikkat ediyorum.

Yazmayı “huzursuzluk” tetikliyor diyorsunuz ve yazının bir rahatlama değil, “yükün şeklini değiştirme” çabası olduğunu belirtiyorsunuz. Bu yük şu anda neye dönüştü?

Yük hâlâ dönüşmeye devam ediyor. 

Önceden daha keskin sandığım, daha ağır gördüğüm şey şu anda farklı bir tonda ilerliyor. Kesinlikle bu konuda derdim yok, bu mevzu dertlenebileceğim, dertlendiğim bir şey değil diye baktığım şeyler ekranda yanıp sönen imleçle kavuştuğunda aslında dertlendiğim ve hayatımın merkezine aldığım bir olgu oluyor.

Sonrası ise biçim değişiyor. Kaygılar, yeni arayışlar ve başka türden huzursuzluklar olarak geri dönüyor.

Bu kitaptan sonra sırada ne var? Yeni öykülerin mi izindesiniz, yoksa bir roman veya farklı bir edebi tür deneme niyetiniz var mı?

Bu soruya birkaç kez aynı cevabı vermiş olmakla birlikte yine, yineleyeceğim. Her gün bizlerin ve fikirlerimizin değiştiğine inanıyorum. Dolayısıyla şu anda ikinci kitap hakkında net bir şey söyleyemem. Hâli hazırda yazdığım, yazmaya devam ettiğim öyküler mevcut. Bunun dışında Yük Edebiyat’ta Ahde Seda köşesiyle ele aldığım etnik kimliği farklı yazarlar hakkında bir dosya oluşturma isteğim de var. Zamanla ne olacağını, bütünün neyi getireceğini göreceğiz.

Elinizde sihirli bir değnek olsaydı dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

İnsanların birbirini görmek, anlamak için bu kadar dolambaçlı yollar seçmediği bir yer isterdim ama o zaman da edebiyat olmazdı. O yüzden belki de hiçbir şeyi değiştirmezdim. Çünkü aslında gördüğümüz bütün bu eksiklikler, kırıklar, gecikmeler, huzur arayışları, huzursuzluklar yazının kendisini mümkün kılıyor. 

Diyabet, kandaki şeker oranının normal seviyenin üzerine çıkmasıyla ortaya çıkar. Bunun temel nedeni ise vücudun insülin hormonunu yeterince üretememesi ya da etkili kullanamamasıdır. Özellikle düzensiz beslenme, aşırı şeker tüketimi, hareketsiz yaşam ve stres diyabetin ortaya çıkmasında büyük rol oynar.

Hastalığın belirtileri başlangıçta basit gibi görünür. Sürekli susama hissi, sık idrara çıkma, halsizlik, ani kilo kaybı ve geç iyileşen yaralar en sık görülen işaretler arasındadır. Ancak birçok insan bu belirtileri önemsemediği için hastalık ilerler ve zamanla ciddi sorunlara neden olur. Kontrol altına alınmayan diyabet; kalp hastalıkları, böbrek yetmezliği, görme kaybı ve sinir hasarına kadar uzanan ağır sonuçlar doğurabilir.

Diyabetten korunmanın en etkili yolu sağlıklı yaşam alışkanlıkları kazanmaktır. Dengeli beslenmek, düzenli egzersiz yapmak, aşırı şekerli gıdalardan uzak durmak ve düzenli sağlık kontrolleri yaptırmak büyük önem taşır. Çünkü sağlık, kaybedildiğinde değeri anlaşılan bir nimettir.

İnsan çoğu zaman bedeninin kıymetini ancak hastalandığında fark eder. Oysa sağlıklı bir yaşam, yalnızca ilaçlarla değil; bilinçli tercihlerle mümkündür. Unutulmamalıdır ki geleceğin en güçlü insanı, bedenine bugün iyi bakandır.

Derya YAĞMUR