İşte Roma’nın nizamından Selçuklu’nun stratejisine, terk edilmişlikten küllerinden doğuşa uzanan o büyüleyici yolculuğun öyküsü…

Akseki yamaçlarında sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yola koyulduğunuzda, taşların arasından süzülen rüzgâr size binlerce yıllık bir belleği anlatır. Adımlarınızın altında ezilen toprak, aslında bu kadim yolun size fısıldadığı küçük bir hoş geldin mesajıdır.

İmparatorlukların nizamı: Roma’dan Selçuklu’ya

Tarihçiler bu yolu sıradan bir geçit değil, bir mühendislik harikası olarak tanımlar. Milattan Sonra 2. yüzyılda, Roma İmparatorluk Çağı’nda Alanya’yı (Coracesium) Konya’ya (Iconium) bağlamak için açılan bu damar, meşhur Via Sebaste ağının bir parçasıydı. Roma’nın nizamı ile şekillenen yol, Selçuklu döneminde onarılıp; Belenalan ve Sarıhacılar üzerinden geçen hayati bir menzil hattına, yani “İpek Yolu”nun Toroslar’daki en canlı damarına dönüşmüş.

3.650 metrelik taş senfonisi

Akseki girişinden başlayıp Büyük Dağ’ın eteklerinden kıvrılarak Ağlayan Boğazı’na uzanan bu yol, tam 3.650 metre uzunluğunda Yöre halkının İpek Yolu adıyla yaşattığı bu güzergâh, amorf taşların kusursuz bir işçilikle birleşmesinden doğmuş. 

Coğrafyanın sertliği karşısında yol bazen zikzaklar çizer, bazen ise sarp yamaçları aşmak için kademeli taş merdiven formuna bürünür.
Başlangıç ve bitiş noktalarındaki su sarnıçları, bu yolun sadece ticaret değil, bir yaşam mücadelesi olduğunun en büyük kanıtıdır.

Sarıhacılar: 800 yıllık sığınak ve yeniden doğuş

Bu antik sınavın sonunda sizi Sarıhacılar köyü karşılar. Selçuklu’dan bugüne tam 800 yıldır bu dağlara tutunan köy, bölgenin mimari imzası olan “Düğmeli Evler”i de barındırır. Sadece taş ve sedir ağacının sadakatiyle yükselen bu yapılar, kervan yolunun sunduğu zenginliğin mirasıdır.

Modern yollarla kervanlar sustuğunda köy bir dönem “hayalet köy” sessizliğine gömülmüştü. Ancak 2011’de sit alanı ilan edilen köy, 2021 yılında başlayan büyük restorasyon hamlesiyle yeniden nefes almaya başladı.

Gezginler için 5 altın öneri

Ayakkabı seçimi: Yolun zemini, binlerce yıldır yerinden oynamamış düzensiz taşlarla kaplıdır. Bu parkuru konforlu hale getirmek için mutlaka bileği saran bir yürüyüş botu tercih etmelisiniz.

Işığın ruhunu yakalayın: Fotoğraf çekmek için sabahın ilk ışıklarını veya gün batımı saatlerini tercih edin. Akseki yamaçlarına vuran o ilk ışıklar, taşlardaki bin yıllık dokuyu en çıplak haliyle ortaya çıkarır.

Tarihi sarnıçları atlamayın: Yol boyunca karşınıza çıkan sarnıçları inceleyin. Her sarnıç, antik çağın yolcuları için bir hayat pınarıydı.

Sarıhacılar’da sessizliği dinleyin: Yürüyüşün sonunda vardığınız köyde, Düğmeli Evler’in arasında kaybolun ve 800 yıllık vakur caminin avlusunda tarihin fısıltısını dinleyin.

Hazırlıklı olun: Toroslar’ın sert coğrafyası sizi bekliyor olacak. Kademeli merdivenler ve sarp yamaçlar için çantanızda yeterli su ve hafif atıştırmalıklar bulundurmayı unutmayın.

Akseki’ye nasıl ulaşılır?

Antalya merkezden yaklaşık 150 km mesafede bulunan Akseki’ye, Antalya-Konya karayolu (D695) üzerinden Manavgat sapağını takip ederek yaklaşık 2 saatte ulaşabilirsiniz. Akseki’nin girişinde tabelalar sizi 3 bin 650 metrelik antik yolun başlangıcına yönlendirecek.

Selahattin NİZAM

Saklı İzler’ YouTube kanalında bu ve benzeri çok sayıda izlence için;

http://www.youtube.com/@sakliizler

Melas’ın çocukluğu: Üzümdere’nin saf suları

Yolculuğumuz, antik dünyanın Melas’ı, bugünün ise Manavgat Irmağı olarak bildiğimiz suyun en çocuksu ve en dürüst olduğu noktada başlıyor. Torosların karstik labirentlerinden, karlı zirvelerin derinliklerinden süzülen sular, Üzümdere’de bir “merhaba” fısıltısıyla gün yüzüne çıkar. Buradaki su, henüz insan eliyle şekillenmemiş, barajlara hapsolmamış en saf halidir.

Bu berrak damarlar, vadiden aşağı süzülürken önce Torosların kucağındaki devasa bir turkuaz aynaya, Oymapınar Barajı’na dolar. Dağların arasına gizlenmiş bu devasa yapı, suyun gücünü dizginlerken ortaya büyüleyici bir fiyort manzarası çıkarır. Buradan taşan coğrafya, nihayetinde hepimizin bildiği o meşhur Manavgat Şelalesi’ne ulaşır. Şelaleden dökülen her damla, aslında Üzümdere’nin sarp kayalıklarından yola çıkan o ilk saflığın görkemli bir finalidir.

Bir imparatorluk hediyesi: Mısır kayıtlarında Toros Sediri

Vadi yamaçlarına başınızı kaldırdığınızda sizi selamlayan o vakur gölgeler, bilimsel adıyla Cedrus Libani (Lübnan Sediri), bu yolculuğun tarihsel şahididir. Bu ağaçlar, tarihin en büyük “aşk rüşvetine” konu olmuştur. Roma’nın en güçlü ismi Marcus Antonius, Nil’in Kraliçesi Kleopatra’ya olan tutkusunu kanıtlamak için bu dağların sedir ormanlarını ona hediye etmiştir.

Bu hediye sıradan bir jest değildir; Ptolemaios dönemi Mısır kayıtlarında açıkça geçtiği üzere, Mısır donanmasının gemi kerestesi ihtiyacı, bizzat bu dağlardan sökülüp taşınan sedirlerle karşılanmıştır. Bugün bölgenin mimari imzası olan “Düğmeli Evler“, o günkü imparatorluk ihtirasının ahşap mirasçılarıdır.

Kayaların ve suların sessiz sahipleri

Üzümdere, sadece suyun ve ağaçların değil, Torosların asıl sahiplerinin de yurdudur:

Sarp yamaçların gardiyanları: Giden Gelmez Dağları’nın dik yamaçlarında bir hayalet gibi süzülen Yaban Keçileri ve gökyüzünde süzülen Kaya Kartalları, vadinin asıl koruyucularıdır.

Alabalığın iki yüzü: Suyun içinde ise dramatik bir mücadele gizlidir. Vadinin genetik mirası olan kırmızı benekli Dağ Alabalığı, istilacı Gökkuşağı alabalıklarına karşı kanyonların en derin ve soğuk havuzlarında hayatta kalmaya çalışmaktadır.

Geleceğe bırakılacak miras

Üzümdere ve Manavgat hattı, göründüğünden çok daha kırılgan bir ekosistemdir. Yazın suların yer altına çekilip vadinin “beyaz bir sessizliğe” bürünmesi, doğanın kendini dinlendirme biçimidir. Ancak artan insan baskısı, bilinçsiz avlanma ve çevre kirliliği bu binlerce yıllık döngüyü tehdit ediyor.

Bu tür “saklı izleri” korumak, tarihimize ve geleceğimize olan borcumuz. Dağ alabalığının yok olması, sadece bir balık türünün bitmesi değil, Torosların genetik hafızasının da silinmesi anlamına geliyor. Sedir ormanlarının azalması, Kleopatra’dan kalan o devasa hikâyenin de yarım kalması.

Üzümdere’ye nasıl gidilir?

Bu saklı vahaya ulaşmak, Antalya’nın kalabalığından sıyrılıp doğanın kalbine uzanan yaklaşık 2,5 – 3 saatlik bir serüven:

Rota: Antalya-Konya karayolunu (D695) takip edin. Akseki’ye varmadan İbradı yol ayrımından sapın.
Üzümdere tabelasını takip ederek vadi tabanına inebilirsiniz. Yol dar ve virajlı olsa da, her virajda sizi karşılayan manzara zahmete değer.

İpucu: Eğer Ormana’daki “Düğmeli Evleri” ziyaret ediyorsanız, Üzümdere sadece 15 dakikalık bir sürüş mesafesinde.Selahattin NİZA

‘Saklı İzler’ YouTube kanalında bu ve benzeri çok sayıda izlence için; Tıklayınız…

Jeolojik Bir Dev: Ovanın Doğuşu (Polye)

Eynif, Toroslar’ın kucağında 90 bin dönümlük devasa bir kâse. Antalya’nın İbradı ilçesinde, denizden yaklaşık 1100 metre yükseklikte yer alan bu ova, jeolojik adıyla bir polye.

Milyonlarca yıl boyunca kireçtaşı dağların, yer altı sularının aşındırması ve çökmesiyle oluşan bu karstik yapı, doğanın mühendislik harikası. Kışın yağan karlar ve yağmurlarla dev bir aynaya, yani geçici bir göle dönüşür. Bahar gelince, ovanın dibindeki gizli düdenler (yer altı boşaltım kanalları) suları yutarak Manavgat Çayı’na taşır ve ova milyonlarca sarı çiçekle bezenmiş bir atlasa dönüşür.

Eynif’in Asıl Sahipleri: Yılkı Atları ve Vahşi Hiyerarşi

Eynif’i bir efsaneye dönüştüren, toprağı döven o hür toynaklardır. Ancak bu atların hikâyesi, sanıldığından çok daha katmanlıdır.

İki Çağın Karşılaşması

Eynif’teki sürüler tek bir soydan gelmez. Bir yanda Osmanlı döneminde “Sipahi” ocaklarından ve savaşlardan sonra doğaya bırakılan asil savaşçıların genleri, diğer yanda ise hüzünlü bir modernleşme hikâyesi vardır:

Makineleşmenin Terk Ettikleri: Taktör ve makinelerin devreye girmesiyle, yüzyıllardır insanın yükünü çeken atlar “işlevsiz” kalarak ovaya bırakıldı. Bugün Eynif’te, imparatorluk mirası olan vahşi atlarla, makineleşmeye yenik düşen emekçi atların torunları aynı özgürlük için bir arada yaşıyor.

Sürüdeki Kadim Düzen: Hiyerarşi

Onları izlemek, doğanın sert hiyerarşisine şahitlik etmek demek. Her sürünün başında, ailesini kurtlardan ve diğer rakip erkeklerden koruyan lider bir “Aygır” bulunur. Sürünün güvenliği ondan sorulur. Kışın dondurucu ayazında karı toynaklarıyla kazıyarak ota ulaşan bu canlılar, insan yardımı olmadan hayatta kalmanın en saf halidir. Eğer şanslıysanız, bir tayın sürünün ortasında, koruma çemberi altında attığı o ürkek ilk adımları görebilirsiniz.

Modern Bir Göçebelik: Gökkuşağı Buluşması (Rainbow Gathering)

Eynif’in bu özgür ruhu, 2022 yılında tüm dünyadan gelen bir topluluğa da ev sahipliği yaptı. Rainbow Gathering (Gökkuşağı Buluşması) adı verilen bu topluluk, ilk kez 1972 yılında ABD’de “sevgi, barış ve hiyerarşisiz bir yaşam” hayaliyle ortaya çıktı.

Dünyanın dört bir yanından gelen modern göçebeler, paranın geçmediği, ticaretin yasak olduğu ve tamamen paylaşım üzerine kurulu bir kamp kurdular. Eynif’in seçilme nedeni ise o vahşi, sınır tanımayan karakteriydi. Atların toynak sesleri, kamp ateşinin etrafındaki şarkılara karışırken; kadim doğa ile modern insanın huzur arayışı bu ovada birleşti.

Tarihin Taş Mührü: Tol Han ve Kesikbel Yolu

Ovanın tam kalbinde, zamana direnen bir taş anıt yükselir: Tol Han. Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubat’ın mirası olan bu han, antik Kesikbel Yolu üzerindeki kervanların en önemli sığınağıydı. Bugün tavanı gökyüzü olan bu taş kemerlerin arasından bir yılkı atının süzülüşünü izlemek, tarihin ve doğanın tek bir karede eridiğinin en somut kanıtıdır.

Yol Notları: Keşif Tutkunlarına Tavsiyeler

Nasıl Gidilir? Antalya merkezden yola çıkıp Akseki-İbradı yolunu takip ederek veya yeni açılan Demirkapı Tüneli ile Akdeniz neminden İç Anadolu serinliğine geçerek ulaşabilirsiniz.

Ne Yapılır? Atları uzaktan, sessizce izleyin. Onların “kişisel alanına” saygı duymak, bu özgürlüğe tanık olmanın ilk kuralıdır. Asla korna çalmayın.

Ne Yenir? Ormana’nın meşhur düğmeli evlerini gezdikten sonra yerel keçi peyniri ve bölgenin özgün bal ve reçellerini tatmadan dönmeyin.

Kameranın Ardındaki Ruh: Saklı İzler

Eynif Ovası bir kaçış, bir uyanış ve doğaya bırakılan hüzünlü bir emanet. Bu satırların ötesine geçmek, rüzgârın o vahşi atların yelelerindeki sesini duymak isterseniz; kadrajımıza sığdırdığımız belgeselimizi Saklı İzler YouTube kanalımızda izleyebilirsiniz.

Unutmayın; bazı yerler sadece gidilerek değil, ruhuyla hissedilerek keşfedilir. Bir sonraki “Saklı İz”de buluşmak üzere…

‘Saklı İzler ‘
Selahattin NİZAM

https://youtube.com/@sakliizler?si=V67E-4Zd5BZd7LG1

Türkiye’nin en büyük, dünyanın üçüncü büyük yer altı gölüne sahip Altınbeşik Mağarası, adını içindeki ilk katının orta kısmında bulunan ve içinde barındırdığı minerallerden dolayı sarı renkte, doğal bir kaya bloğundan oluşan köprünün bir beşiğe benzetilmesinden alıyor.

YouTube’da İzleyin

Buna benzer kültürel miras Gezi videoları için:

Saklı İzler

Kent Ekranı’nın Son Dakika Notu:

(Altınbeşik Mağarası’na ulaşmak isteyen ziyaretçilerin kullandığı yürüyüş yolunun, mağara girişine kadar olan 200 metrelik bölümüne kaya düşme riskine karşı çelik kafes yapılacak.)

Şöyle anlatıyor;

“Zamanın bir ağacın gövdesine sığındığı o kadim coğrafyadayız:

Burası İbradı. Torosların kalbinde her taşın altında bir efsanenin uyuduğu yer.”

NİZAM, orada KADİM bir ağaçla tanıştı;

“1100 yıldır toprağa tutunan dilsiz bir şahit;
Arapasti Kestanesi… Bir Anıt Ağaç…”

İşe o belgeselin tamamı…
YouTube’da İzleyin.

Gitmişken Selahattin NİZAM’In ‘Saklı İzler‘ kanalına abone olun lütfen.

Asfaltın kıvrımlarında biriken rüzgâr,
yolcuyu yavaşça dağların sessizliğine götürür…

Antalya’nın sıcak kıyılarından uzaklaştıkça hava serinler;
orman kokusu derinleşir, zaman ağırlaşır.

Antalya’yı Konya yönüne bağlayan yol, İbradı tabelasından saptıktan sonra kaşifi; zamanın başka türlü aktığı bir dünyaya götürür. 20 dakika sonra kaşifin karşısına 2024 yılında dünyanın en iyi turizm köylerinden biri seçilen Ormana çıkar.

ERYMNA’DAN ORMANA’YA

Ormana’nın tarihi yüzlerce yıl öncesine uzanan bir masal gibidir. Bugünkü köy antik çağda bölgeye hayat veren Erymna’nın izlerini taşır. Adı da zaman içinde bu toprakların dilinden süzülerek Ormana’ya dönüşmüştür.

Ormana, Antalya’nın İbradı ilçesinde Torosların sarp kıvrımları arasında saklanmış bir sığınaktır. Doğa burada hükmetmez; yalnızca insanı insana bırakır.

DÜĞMELİ EVLER

Bu köyde her taş duvar, her kapı tokmağı; ustaların el izini
ve medeniyetlerin gölgesini taşır. Köyün kalbine giden yol düğmeli evlerin arasından geçer..

Taş duvarların arasından dışa uzanan ahşap uçlar… İşte bu “düğmeler” evlere adını verir. Evler ustalığın, geleneğin, sabrın ve zekânın taşlaşmış hâlidir,

Düğmeli evlerin inşasında taş ve ahşap dışında (ne çivi ne de harç) başka hiçbir malzeme kullanılmaz.

 Önce ahşap iskelet kurulur, sonra taşlar bu hatıl (duvar boyunca uzanan ahşap parça) ve peştivandan (hatıla diklemesine yerleştirilen ve kilit görevi gören ahşap parça) oluşan iskeletin etrafına örülür.

Bu inşaat tekniği binayı depreme dayanıklı kılar. Kalın taş duvarlar evin yazın serin, kışın sıcak kalmasını sağlar.

https://youtube.com/clip/Ugkxq13QHCDFXPbEXoVRmk0Giz62nO9Gkjud?si=pp0sziWqgIiICPWO

Fragmanı İzle

ORMANA’DA KONAKLAMAK

Bazı düğmeli evler bugün özenle restore edilerek butik youtu.beotellere dönüştürülmüştür. Bu evlerde konaklayan herkes, geçmişle aynı odada nefes alır. Güne sedir kokusuna ve Toros rüzgârına uyanır.

Ormana’nın lezzetleri doğaya dayanır.

Kahvaltıda keçi peyniri, taze yumurta, yayla balı…
Akşam sofralarında sac böreği, gözleme, Toroslar’dan toplanmış dağ otları ve kuzugöbeği mantarı bulunur.

Ormana, modern dünyanın gürültüsünden uzak, kendi ritminde yaşamayı sürdürür.

Rüzgâr düğmeli evlerin arasında dolaşırken fısıldar:
“Ben Ormana’yım… Dağların sessizliğini, insanların emeğini,
zamanın hikâyesini saklayan köy…”

Ormana’yla ilgili belgeseli YouTube/Saklı İzler (@sakliizler) kanalından izleyebilirsiniz.

Selahattin NİZAM

Önceki Bölüm

TOROS DAĞLARI’NIN GİZLEDİĞİ GÜZELLİKLER (1)

ALTINBEŞİK MAĞARASI

Rotamız bu kez Antalya… Denizini, çok yıldızlı otellerini, çok bilindik ilçelerini, plajlarını, şelalelerini ve ören yerlerini bir yana bırakıp görkemli Toros Dağlarına tırmanacağız. Yolculuğumuz Antalya merkeze yaklaşık 2.5 saat uzaklıktaki İbradı ilçesi ve çevresini kapsayacak. Akseki, İbradı, Ormana’nın tarihi dokusunu elbette ki irdeleyeceğiz, tarihi kervan yolunu elbette ki birlikte kat edeceğiz ama önce dünyanın en büyük üçüncü yer altı gölünü barındıran Altınbeşik Mağarasını keşfedeceğiz.

Bir sonraki yazımızın konusu olacak düğmeli evleri ile ünlü İbradı’nın Ürünlü Köyü sınırları içinde yer alıyor, 1994 yılında milli park ilan edilen Altınbeşik Mağarası. Antalya merkeze uzak ve ulaşılması zor olduğu için hak ettiği ilgiyi pek göremeyen, turist turlarından mahrum kalan Altınbeşik, kısmen aktif bir mağara sistemi.

Türkiye’nin en büyük, dünyanın üçüncü büyük yer altı gölüne sahip Altınbeşik Mağarası, adını içindeki ilk katının orta kısmında bulunan ve içinde barındırdığı minerallerden dolayı sarı renkte, doğal bir kaya bloğundan oluşan köprünün bir beşiğe benzetilmesinden alıyor.

ÜÇ KATLI BİR MAĞARA SİSTEMİ

Altınbeşik üç katlı bir mağara sistemi aslında. Ziyarete kapalı ve oluşumunu tamamlamış yani artık aktif olmayan üst katında sarkıt ve dikitler bulunuyor. Oluşumu devam eden orta seviyenin tabanı daha çok dere yatakları özelliğini taşıyor… Bu kısım da ziyarete kapalı. Girişinden itibaren ilk 200 metre mağaranın alt seviyesini oluşturuyor ve burası sandalla da dolaşılabilen bir göl. Gölün derinliği yer yer 15 metreye kadar ulaşabiliyor. Damlataş oluşumları bakımından en zengin ve en güzel bölge de burası. Sonbahar mevsiminde mağaraya girilirse eğer, gölün suyu iyice azaldığı için bir yeraltı akarsuyunun izleri rahatlıkla görülebiliyor. Gölün orta kısmında doğal bir kaya bloğundan oluşmuş köprü bulunuyor. Gölün sonunda 44 metre yüksekliğinde tüm salonu kaplayan dikeye yakın traverten bulunuyor. Bu travertenin ardından üç kol halinde devam eden mağarada aktif kol sekiz metre yükseklikteki bir dereye kadar araştırılabilmiş.

Bu oluşumun üzerinden ancak özel ekipmanlar ile mağaranın devamı olan ikinci katına çıkılabiliyor. İkinci katta 130 metre uzunluğunda ince uzun sığ bir göl ve devamında küçük gölcükler bulunuyor. Kısmen fosil durumuna geçmiş ikinci katta Anadolu Speleoloji Grubu Derneği ve Çek Geo Speleos’un incelemeleri devam ediyor. Mağaranın içinde 20 tane gölcük bulunuyor. Oluşumun devam ettiği ilk iki katın aksine en üst seviyedeki katta ise büyük kaya blokları bulunuyor.

Mağara, artık aktif olmayan fosil kolun dışında, tamamen travertenler ve yarıklarla kaplı. Mağaranın asıl su kaynağının, giriş gölünün sonundaki travertenin dibinde olduğu sanılıyor. Ancak Konya’nın Beyşehir İlçesinde bulunan Beyşehir gölünün, bir yer altı akar suyu ile mağarayı beslediği de iddia ediliyor.

Altınbeşik Mağarası deniz seviyesinden 450 metre yükseklikte yer alıyor. İlk olarak bölge halkı tarafından keşfedilmiş. Türkiye Speleoloji Derneği kurucusu ve onursal başkanı Dr. Temuçin Aygen 1966’da mağarayı kayda geçirmiş. 1966-1967 yıllarında İngiliz ve Fransız mağaracıların ilk çalışmaları sonrasında kamuoyuna tanıtılan Altınbeşik’in iç yapısı, 1985 yılında Japon uzmanlar, 1995 yılında da bir Çek ekibin incelemeleri sonrasında büyük ölçüde ortaya çıkarılmış.

Mağara sadece yaz ve sonbahar aylarında girişe uygun. Kış ve ilkbahar aylarında çok büyük su boşalımları oluyor ve mağaranın girişi neredeyse tamamen su altında kalıyor. Çıkan su Manavgat Çayını besliyor. 

ULAŞIM

Antalya’nın İbradı İlçesi ile mağarayı sınırlarında barındıran Ürünlü köyü arasındaki mesafe yedi kilometre. Yol asfalt. Altınbeşik Mağarası ile Ürünlü Köyü arası ise beş kilometre ve ulaşım kıvrıla kıvrıla ilerleyen asfalt yoldan sağlanıyor.

Ancak macerayı ve keşfetmeyi sevenler için ikinci bir rota daha var. Mağaraya Manavgat Şelalesinden çıkarak, “Yayla Alan” (Avasun yolu) takip edilerek de gidebiliyor. Çok virajlı, dik ve ürkütücü olan bu güzergah 55 kilometre uzunluğunda.

Selahattin NİZAM/Gazeteci-Fotoğraf Sanatçısı

Selahattin NİZAM/kentekrani

Youtube Kanalına Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 23 Aralık 2022

Yazarın Tüm Yazıları

Endonezya’nın dünyaca ünlü turizm merkezi Bali’yi konu alan ikinci yazımıza adanın bir başka ilginç yönünü anlatarak başlamak yerinde olur.

Bali’de herkes kendi inanışına göre yaşamakta özgür. Putperestler, Hindular, Hıristiyan ve Müslümanlar bir arada uyum içinde yaşıyor. Adada sadece yedi kişilik bir ailenin kullandığı bir Katolik kilisesi de var, Protestan kiliseler de.

Elbette ki Hindu, Budist tapınaklar ve camiler… Hatta bir Hindu, bir Budist tapınağı ile bir kilise ve camiyi bir arada görebilirsiniz. Bedugul Tapınağı’na gittiğinizde karşılaşacağınız manzara az önce anlattığım fotoğrafın tam karşılığı olacaktır.

Adada üç milyonu aşkın nüfus yaşıyor. Üç milyon kişinin barındığı evlerin toplamından fazla tapınak olması ilk anda şaşırtıcı gelebilir. Ancak basit bir açıklaması var. Adada inşa edilen her binanın bir de tapınağı olmak zorunda.

Yani Bali’de ister Hıristiyan olsun ister Müslüman, yada Budist, Hinduist, Putperest ya da Çinli, Japon, Avrupalı, Balines (Bali’nin yerli halkı), Hindu farketmez; yani din ya da köken ayırmaksızın herkesin evinde bir tapınak olmak zorunda. Hatta her binanın demek daha doğru olur. Okullar, oteller, devlet binaları da tapınak yapmak zorunda.

Köylerin, ilçelerin, illerin ortak kullandıkları tapınaklar ile adadaki çok büyük ana tapınakları da eklerseniz, üç milyon nüfusun yaşadığı binaların sayısından fazla tapınağın açıklaması kendiliğinden ortaya çıkıyor.

TANAH LOT

Bu tapınakların büyük bölümü ziyarete açık. Tanah Lot Temple en ünlülerinden biri. Bu tapınağa düzenlenen turlar özellikle gün batımına yakın yapılıyor.

Çok geniş bir alana kurulu Tanah Lot, maymunlarıyla da ilgi çekiyor. Tapınak arazisindeki her şey kutsal sayıldığı için maymunlar diledikleri gibi davranabiliyor. Size de fotoğraf çekmek için müthiş fırsatlar veriyorlar. Gün batımında ise sizi başka bir sürpriz bekliyor.

Tanah Lot, daha önce bu köşede ayrıntılarıyla okuduğunuz Bali’nin dünyaca ünlü Kecak (Ateş) Dansı’nın en iyi icra edildiği mekanlardan biri. Gösteri alanında yerinizi aldıktan kısa bir süre sonra, tam da güneş Hint Okyanusu’nun serin sularına gömülmek üzereyken, kalabalık bir grup erkeğin sahneyi doldurmasıyla başlıyor gösteri. Müzik aleti kullanılmadan, sadece sahneyi dolduran erkeklerin trans halinde çıkardıkları seslerle yapılıyor Kecak Dansı. Finali muhteşem. Dans maymun kılığına bürünmüş ana karakter dansçının gerçek alevler içinde kalmasıyla sona eriyor.

TAPINMAK BİR HAYAT TARZI

Bali’de yaşayanlar günde en az iki kez tapınıyor. Hem iyi ruhlara hem de kötü rahlara üstelik.

İnanışlarına göre kötü olmadan iyi de olmaz. Her sabah güne başlarken evlerdeki sunaklarda iyi ruhlara taze meyve, yeni pişirilmiş pirinç ve yeni koparılmış çiçekler sunuluyor. Her akşam da kötü ruhlara bozulmuş gıda, çürümüş meyve ve solmuş çiçekler… İyi ruhlara boydan biraz daha yukarıya, kötü ruhlara ise yere konuluyor sunular.

ADA VE SANAT

Zengin Bali kültürünün bir parçası olan ağaç oymacılığının ulaştığı nokta sizleri kendine hayran bırakacaktır. Ağaç oyma eserler, gerçekten de anlatılamaz güzellikte. Elbette ki, fiyatları da ona göre çok yüksek. Bir heykelin yapımının iki yıl sürebildiğini öğrenince emin olun o fiyatlar artık o kadar da yüksek gelmeyecektir.

Bu arada Türkiye’de bir dünya paraya satılan ağaç işleme masa ve dolapların fiyatının orada ne kadar düşük olduğunu da hayretle göreceksiniz. Resim ve dans, ada kültürünün ayrılmaz bir parçası. Tapınaklarda izleyeceğiniz danslar uzunluğuyla belki sizi sıkacak ama anlatacağınız önemli bir anı olacak.

YA EĞLENCE

Eğlenmek için de elbet çok seçeceğiniz olacak. Özellikle Kuta bölgesinde kurulu bar ve gece kulüplerinde… Siz sadece çılgınlık düzeyine karar verin. Uzakdoğu turizm anlayışı, Kuta’da tam karşılığını buluyor. Uzun uzun anlatmaya gerek yok, bir önceki cümle sanırım her şeyi anlatmaya yetiyor. Kuta’da eğlence anlayışı gerçekten de hayal sınırlarını zorluyor.

VE YEMEK

Bali’de muhtemelen tek zorluk yaşayacağınız şey yemek olacak. Uzakdoğu mutfağının bol baharatlı yemeklerine alışmak gerçekten de zor. Bereket ki, adada hizmet veren restoranlar, İtalyan mutfağından Japon mutfağına kadar uzanan sayısız seçenek sunuyor. Bugüne kadar en iyi suşiyi Bali’de yediğimi söylemem inanın abartı değil. Hatta Bali’de dönerci bile var. Ubud’ta sahibi Türk olan döner restoranında bildiğimiz döner de yiyebilirsiniz. Ya da eğlencesiyle ünlü Kuta’nın sakin bir köşesine kurulmuş, lüks Türk restoranında, biraz pahalı da olsa tanıdığınız yemekleri. Üstüne bir sütlaç iyi giderdi derseniz, merak etmeyin var…

VE DE ALIŞVERİŞ

Eğer niyetiniz biraz da alışveriş yapmaksa, seçeceğiniz fazla değil. Bali Collection alışveriş merkezinde dünya markalarını bulabilirsiniz. Servisleri sizi otelinizden alıp, geri getirecektir. Fiyatlar çok da uygun sayılmaz. Aynı fiyata Türkiye’de de o markayı alabiliyorsunuz zaten. Ancak Eylül ayında Bali’ye giderseniz indirim zamanı olacaktır. O zaman uygun fiyata bavulunuzu doldurabilirsiniz.

TAVSİYELER

 Bali adasını deneyimleyen şanslı insanlardan biri olarak söyleyeceğim şudur ki; boşverin deniz, kum, güneş üçlüsünü. O üçlüyü yaşayacağınız otellerin Antalya’dakilerinden hiç farkı yok. Ben beş gün öyle bir otelde kalmama rağmen okyanusta yüzmek için sadece bir gün ayırdım. Gel-git de çok etkili. Akşam kumsalda ayaklarınızı ıslatan okyanus, sabah uyandığınızda yüzlerce metre uzaklaşmış olabilir.

Geri kalan dört günde ise Bali’yi keşfetmeyi tercih ettim. Bali’deki diğer günlerimi ise yağmur ormanı içine, doğayı bozmadan kurulmuş, lüks ve konforda sınır tanımayan,  Ubud’daki bir otelde geçirdim. Bali’ye gideceklere; okyanusa uzak Ubud’da kalmalarını önerebilirim.

Haa bir de uyarı. Bali’ye giderseniz, kutsal sayılan maymunlara dikkat edin. Ziynet eşyası çalmaya bayılıyorlar ve bir avuç fıstık almadan asla geri vermiyorlar.

Selahattin NİZAM/Gazeteci-Fotoğraf Sanatçısı

Selahattin NİZAM/kentekrani

Youtube Kanalına Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 23 Eylül 2021

Yazarın Tüm Yazıları

Endonezya’nın 17 bin 508 adasından biri de Bali. Yıldızı giderek parlıyor. Dünyanın sayılı tatil yerlerinden biri olmasına şaşmamalı…
Ada, misafirlerine sayısız olanaklar ve yaşanacak hayaller sunuyor çünkü.

Yeşil, turkuaz ve yüzlerce çeşit çiçeğin yarattığı renk cümbüşü içinde buluyorsunuz; adaya adım atar atmaz kendinizi. Hissettiğiniz ilk duygu huzur oluyor. Bali’yi tanıdıkça, huzura mutluluk da ekleniyor.

Çok da uzun olmayan tatil için Bali’yi seçerken itiraf etmeliyim ki, kum, güneş üçlemesi, Hint Okyanusu’nun uçsuz bucaksız sularında yüzmek gibi seçenekler hayli cazip gelmişti. Hele ki böyle bir deneyimin fiyatının, Türkiye’nin güneyinde lüks bir tatil yapmaktan daha hesaplı geleceği gerçeği, Bali kararını vermekte hayli etkili olmuştu.

Vize gibi önemli bir ayrıntıyla uğraşmak zorunda olmamak da cabası. (Türk vatandaşlarına Endonezya’ya girişte 90 günlük vize veriliyor.)
Nitekim ne kadar iyi bir karar verdiğim daha adaya ayak basar basmaz ortaya çıktı. Kişiye özel turu ayarlayan turizm şirketinin Bali’deki temsilcisinin görevlendirdiği rehber, frangipani çiçeğinden oluşan demeti boynuma taktığında, o harika koku, yaşacağım deneyimin de ilk işaretiydi aslında.

Ancak;

İLK ŞOK
Bali’nin başkenti Denpasar’ın havaalanından ayrılır ayrılmaz ilk şokumu yaşadım: trafik! Eyvah dedim… Huzurdu aradığımı; trafik beni zaten yeterince bunlatıyordu Istanbul’da.
Yollar İstanbul’u aratmayacak kadar yoğundu. Ve yine İstanbul’u aratamayacak kadar karmaşık işliyordu trafik.

Kurallara uyan yoktu ve her an biri, ani bir hareketle önünüze direksiyon kırabilirdi. Ve bir de motosikletler. Yüz metre içerisinde onlarcasının bir arada hareket halinde olduğunun söylemek kesinlikle abartı değil. Tam bir kargaşa. Ancak İstanbul trafiğine göre önemli bir fark vardı. Kimse sinirlenmiyordu.

GÜLEN İNSANLAR

O kargaşaya rağmen herkesin gülümsüyor olması, ilk anda garip gelebilir. En azından bana garip geldi. Ancak rehberim Stephano’nun açıklamasından sonra nedenini kavrayabildim. Bali, Müslüman Endonezya’nın bir parçası olmasına rağmen Hinduizm etkisi altındaydı. (Bali dünyanın en kalabalık Müslüman nüfusunu barındırıyor. Ancak Bali’nin demografik yapısı ülkenin genelinden çok farklı.) Hinduizm inanışı da gülümsemeyi emrediyordu. Stephano da bir Hinduydu ve şu açıklaması hayli anlamlıydı: ‘’Ben akşam yatağıma yattığımda, gün içerisinde kaç kişiye gülümsediğimin muhasebesin yaparım.

Bir gün öncekinden az ise kendimi sorgularım. Bu, bizim yaşam tarzımız.’’

TURİZM CENNETİ

Bali tam bir turizm cenneti. Tropikal iklime sahip olması ve sıcaklık yıl boyunca 25-35 derece arası değişiyor. Altı ay kesintisiz güneşli mevsim. Güneşli mevsim dediysek bu, yağmur yağmadığı anlamına gelmiyor. Yolda yürürken üzerinizde belirecek bir bulut, sizi kısa sürede tepeden aşağı ıslatabilir. Beş dakika sonra ise hiç bir olmamış gibi güneş yine parlayıverir.
Nisan ile Kası ayları arasınsa ada turist kaynıyor. Halkın yüzde doksana tarımla uğraşıyor. Ana ürün pirinç; her tarladan yılda üç kez ürün alınabiliyor. Çeşitli tropikal meyveler, kakao, kahve ve baharatlar de yetiştiriliyor. Bali adası, konu olarak gelenlere inanılmaz güzellikler sunuyor.

Elbette ki ne istediğiniz çok önemli. Eğer herhangi bir çok yıldızlı otelde kum, güneş ve okyanus isterseniz, vaktinizin tamamını adanın güneyindeki Musa Dua ile Uluwatu’da yoğu ulaşmış lüks otellerde geçirebilirsiniz. Hint Okyanusu’nun pırıl pırıl suları sizi rahatlatmaya hazır. Üstüne bir de Bali masajı yaptırırsanız, keyfinize diyecek olmaz.

Ancak adanın kültürünü ya da yaşam tarzını merak ediyorsanız o zaman kuzey size muhteşem deneyimler sunuyor. Çok ucuz fiyatlara sadece size özel günlük turlara katılıp, zengin Bali kültüründe doyumsuz bir keşfe çıkabilirsiniz. Pirinç teraslarında gezintiler yapabilir, kahve planktonlarında yerel kahvelerin tadını yudumlayabilirsiniz. ‘’Ne çekiyorsun kardeşim’’ çıkışını duymadan rahatlıkla fotoğraf çekebilirsiniz. Hatta kızmak bir yana, fotoğraflarını çektiğiniz için insanların mutlu olduğunu hayretle göreceksiniz.
Konaklamak için adanın kuzeyinde ve ortalarında yer alan Ubud’u seçerseniz ki naçizane tavsiyem o yöndedir, ultra lüks otellerin size sunacakları sınırsız romantizmin doyumsuz keyfini yaşayabilirsiniz.

Yağmur ormanının içine gizlenmiş, doğayla ustalıkla birleştirilmiş otellerde, konforun nasıl bir şey olduğunu yeniden keşfedebilirsiniz. (Dünyanın en iyi 100 oteli arasında Bali’den tam 25 otel var.)
Ve yapılaşma için önemli bir not…
Bali’de 3,5 milyondan fazla nüfus yaşıyor. Bir dünya turisti de ekleyin, eder en beş milyon. Ancak görebildiniz bina sayısı çok az. Nedeni basit. Binalar ağaçların altında gizli. Bali’de bir binanın bir Hindistan cevizi ağacından yüksek yapılmasına izin verilmiyor.

BALİ MASAJI

Satır arasında öylesine değindiğim dünyaca ünlü Bali masajından ayrıca bahsetmeden Bali’yi yeterince anlatmış olmayız. Kaldığınız otel zaten size masaj hizmeti veriyordur. Ancak özel masaj salonlarında da daha uygun fiyatlarla çeşit çeşit masaj türlerinden birini seçebilir ve günün yorgunluğunu buralarda giderebilirsiniz. Her adım başında bir masaj salonu göreceksiniz zaten. Ancak dikkat! Rehberinizden hangi masaj salonunu seçmeniz gerektiği konusunda mutlaka tavsiye almalısınız, hijyen açısından bu çok önemli. Ayrıca lüks otellerin hemen karşısına kurulmuş pek çok masaj salonunda farklı hizmetler de önerilecektir size.

Selahattin NİZAM/Gazeteci-Fotoğraf Sanatçısı

Selahattin NİZAM/kentekrani

Youtube Kanalına Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 11 Eylül 2021

Yazarın Tüm Yazıları

Tahmin ediyorum, başlık size pek bir şey çağrıştırmadı.
Haklısınız; bir antik Yunan tanrısının en önemli silahı olan üç dişli yaba (Trident) ile tatilin ne ilgisi olabilir ki?
Oysaki var; söz konusu eğer Yunanistan Rivierası olarak anılan Halkidiki ise…

Nasıl mı?

Halkidiki, Yunanistan’nın kuzeyindeki bir yarımada. Aslında Ege Denizi’nin kuzeyinde, üç parmaklı ele ya da Poseidon’un Trident’ine benzetilebilecek bir görünüme sahip üç yarımadanın birleşiminden oluşur. Aynı zamanda Orta Makedonya coğrafi bölgesine dahil bir il.

Halkidiki ili, yarımadanın merkezinde bulunan Polygyros kentinden yönetiliyor. Üç parmaktan biri; sadece kadınların değil, dişi hayvanların bile girişinin yasak olduğu özerk bir yönetim biçimine sahip Aynoroz (Mouth Athos) bölgesi. Diğer iki parmak, Kassandra ile Sithonia ise turizme alabildiğine açık.

Tanıdık kent isimleri
Yarımada’da üç büyük kent bulunuyor. Bunlar sırasıyla Nea Moudania, Nea Kallikrateia ve Polygyros. Dikkatinizi hemen çekmiştir; Nea Moudania, mübadele sırasında Bursa’nın Mudanya ilçesinden göç edenlerin yerleştikleri kentin adı. Keza yarımadanın en önemli tatil beldeleri olan Yerakini, Neos Marmaras, Ouranoupolis ve Nikiti dörtlüsünden, Neos Marmaras da hemen size Marmara adasını çağrıştıracaktır. Bu kentler yarımadanın üç parmağının kıyılarında yer alır ve yaz boyunca turistlerle dolup taşar.

Bölgedeki ilk yerleşimler Eğriboz adasından gelen Yunanlar tarafından MÖ 8. yüzyılda oluşturulmuş.

Stageira antik kenti büyük filozof Aristoteles’nin doğduğu kent olarak da bilinir. Bu arada Avrupa siyasi tarihi açısından Neos Marmaras’a özel bir atıfta bulunmak gerekir. Avrupa Birliği anayasasının ilk taslağı 2003 yılında burada toplanan AB ülkelerinin liderleri tarafından oluşturuldu.

Doğa tahrip edilmemiş.
Halkidiki, aslında Ege’yi andırıyor. Yollarına, yerleşim yerlerine varana kadar üstelik. Kendinizi Çeşme, Bodrum kıyılarında otomobil kullanıyormuş hissini engelleyemiyorsunuz. Önünüzde ve arkanızda sizinle birlikte aynı yöne giden ya da yolun karşı şeridinden gelen araçların bir kısmının Türkiye plakalı olması bu hissi iyice güçlendiriyor. Hani Yunanca ve İngilizce tabelalar olmasa başka bir ülkede olduğunuzu unutmanız içten bile değil. Ancak, bizim kıyılarımıza göre çok önemli bir fark var. Dağ taş yazlık evlerle bezenmemiş. Her yer yemyeşil çam ormanı. Altın kumlu plajlar işgal atında değil. Dilediğiniz plaja sorgusuz-sualsiz ve ‘’ücretsiz’’ girebiliyorsunuz. Eğer plajda bulunan tesisin şezlonglarını ya da masalarını kullanırsanız, o zaman yanınıza sipariş almak üzere bir garson geliyor. Siparişlerinizi verdikten sonra siz çağırmadıkça bir daha da uğramıyor. En lüks plajından en salaş olanına kadar yiyecek-içecek fiyatları neredeyse hiç değişmiyor. Türkiye’deki benzerleri ile karşılaştırmaya kalkmayın; fiyatlar, ’’hadi canım, yok artık’’ dedirtecek kadar uygun. (Lütfen Euro-TL hesabına girişmeyin, işin içinden çıkamazsınız. 1 TL eşittir 1 Euro olarak düşünmenizi tavsiye ederim)

İki ‘’farklı’’ beach!

Bu arada ‘’farklı’’ olanın peşinde koşanlar için bir sır verelim: Sithonia’daki Orange Beach ve Ethnic Beach’i görmeden dönmeyin. İkisi de alabildiğine salaş ancak; Orange Beach’in turkuaz sularında 1-2 kiloluluk çipuralarla birlikte yüzmek, onların ayaklarınızın altında ve sizden ürkmeden dolaştığını görmek anlatılmaz bir deneyim.

Ethnic Beach için söyleceğimiz şey ise şu: Uçsuz bucaksız bir kumsal ve kumların üzerinde 1960’lardaki hippi kültürünü yaşayıp giden insanlar. Çalan müziklerden, insanların davranışlarına kadar tam bir hippi kurtarılmış bölgesi gibi Ethnic Beach. Ve bir tek burada Türkçe konuşan insan sayısı yok denecek kadar az. Hatta giderseniz, belki de sadece siz! Ethnic Beach’te duş almak isterseniz, istemeyin. ‘’Duş 1 euro, izlemek 1.5 euro’’ tabelasını görürsünüz ama orada aslında bir duş yok! Keza ‘’Orange Beach’’te de duş bulunmuyor.

Kadınlara yasak!
Halkidiki’nin üç parmaklı yapısından ikisi alabildiğince turizme kucak açmışken birine ise giriş neredeyse tamamen yasak. Aslında kadınların yanı sıra dişi hayvanların girişinin bile mümkün olmadığı Athos’a girebilmenin tek yolu (sadece erkekler için) önceden izin almak. Günde en fazla 100 erkeğin girebildiği bölgede manastırda konaklıyorsunuz ve konaklama ücreti ya da yiyecek içecek bedeli ödemiyorsunuz. Athos, Yunanistan içinde özerk bir yönetim biçimine sahip. Bölge Aynoroz özerk bölgesi olarak biliniyor ve Avrupa Birliği içinde sık sık tartışmalara konu ediliyor.
Athos politik açıdan Yunanistan Dış İşleri Bakanlığı’na, dini açıdan İstanbul’daki Fener Rum Patrikhanesi’ne bağlı. “Keşişler Diyarı” olarak da bilinen bu bölgede 20 manastır bulunuyor. Nüfusu 2,500 kişi civarında. Bu manastırlarda yaşayanlar ortak bir yaşam sürdürüyorlar. Herkes sorumlu olduğu işi bir karşılık beklemeden yapıyor. Bölge, her manastırdan bir temsilcinin oluşturduğu 20 kişilik bir meclis tarafından yönetiliyor.
Athos dağı UNESCO Dünya Mirası Listesinde yer alıyor ve Ortodoksların en kutsal bölgesi olarak kabul ediliyor. Bölgenin turizme açık olan tek bölgesi ise Ouranoupolis ki, bu da Athos’un üçte birlik bölümü demek.

Tabii ki deniz ürünleri
Yunanistan denince aklan hemen deniz ürünlerinden yapılan yemekler geliyor. Nitekim Halkidiki’de irili ufaklı pek çok restoran var. Ve hepsinde menü, ağırlıklı olarak tabii ki deniz ürünlerinden oluşuyor. Dilediğiniz yerde yemeğinizi gönül rahatlığıyla yiyin; lezzetleri garanti. Porsiyonlar hayli cömert, bu nedenle siparişlerinizi dikkatli verin. Izgara ya da tava kalamar istediniz diyelim, kalamarın tamamı geliyor önünüze. Şunu ya da bunu mutlaka tadın demeye hacet yok; keşif duygunuzu yemeklerle de tatmin edin; yani keşfedin. Fakat cacikiyi (cacık) es geçmeyin.

Bu arada restoranlarıyla ünlü yerler de var Halkidiki’de. Bunlardan biri Kasandra’daki Afitos köyü. Tarihi dokusunu olduğu gibi korumuş bu köy, gece hayatıyla da ünlü. Köyde pek çok bar bulunuyor. Bu arada uçurumun kıyısında trafiğe kapalı bir sokakta bölgenin en önemli restoranları diziliyor. Muhteşem bir manzara eşliğinde gün batımında yemeğinizi yerken ev yapımı şaraplardan da yudumlamak isterseniz, unutmayın: rezervasyon şart. Yoksa masaya oturabilmek için sıra beklemek zorunda kalabilirsiniz.

Sithonia’daki Neos Marmaras da plajlarıyla, otelleriyle olduğu kadar, restoranlarıyla da ünlü bir kent. Deniz kıyısında kumsalın üstüne dizilmiş masaları, tatlı esintisiyle muhteşem bir ortam sunuyor Neos Marmaras. Gece manzarası müthiş, büyülenmemek mümkün değil.

Agios Nikolaos

Fakat bir köy var ki; ona ayrı bir parantez açmak gerekir. Agios Nikolaos köyü, bir köyün turizm ile kalkınmasının en önemli örneklerinden biri. Sımsıcak, tertemiz, pırıl pırıl, tarihi dokusunu koruyan huzurlu bir yer Agios Nikolaos.

Ancak Cuma geceleri her şey değişiyor. Köyün meydanı hınca hınç doluyor.

Manzarayı gözünüzde şöyle canlandırın: Köy meydanının ortasında bir şadırvan. Meydan, restoranlar ve kafelerle çevrelenmiş. Cuma geceleri tüm restoranların ortak tuttuğu müzik grubu geliyor ve tam saat 21.00’de eğlence başlıyor. Meydan şenleniyor, köyün papazı da eğlenceye dahil oluyor. Gece ilerledikçe hünerlerini sergilemek isteyenler çıkıyor meydana ve coşku iyice artıyor.

Peki ya konaklama?
Konaklamak için pek çok seçenek var Halkidiki’de. Lüks oteller ya da kiralık villalar; tercih size kalmış. Bu kez tercihimizi Gerakini yakınlarındaki Trikorfo Beach’ten yana kullandık. Burada kiraladığımız lüks villada bir hafta boyunca keyifle kaldık. Konaklama seçenekleri, her isteği karşılayabilecek kadar geniş.

Malum Yunanistan sınır komşumuz. İstanbul’da yaşayanlar için otomobille Halkidiki’ye gitmek 7 saat yolculuğu göze aldıktan sonra iyi bir seçenek. İpsala üzerinden Yunanistan’a geçtikten sonra bomboş bir otobanda keyifle yolculuk yapabilirsiniz. Bir başka seçenek ise Selanik’e uçakla gidip oradan otomobil kiralamak. Sonrası gidilecek bölgeye göre 45 dakika ile 1.5 saat arası bir yolculuk.

Aşılarınızı olduysanız ve maceraya hazırsanız, gidip en az bir 10 gün kalmanızı ve yöreye keşfetmenizi şiddetle tavsiye ederim. Sonra tekrar gitmek isteyeceğinizi garanti edebilirim.

Selahattin NİZAM/Gazeteci-Fotoğraf Sanatçısı

Editing: Oğuz HAKSEVER

Selahattin NİZAM/kentekrani

Youtube Kanalına Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 02 Haziran 2021

Yazarın Tüm Yazıları