Neşeli okul dönemlerimiz…
Bir taraftan dersler, sınavlar, ev ödevleri diğer yandan fırsat oldukça arkadaşlarla buluşmalar.
Ama imkânlar bugünküler gibi yok o zamanlarda.
Bir Anadolu şehrinin taşlı yollarında çekirdek çitleyerek yürürdük. Ya da ırmak kenarındaki taşlara sıra sıra otururduk. Eğer tanıdık biri varsa oradan kaçılır, meşhur dondurmacının mütevazı masalarından birine kurulurduk. En fazla bir masa etrafında oturmaktı yaptığımız.
Genç kızlık işte.
Bizim gençliğimizde her kızın hayalindeki erkek, o zamanların en yakışıklı jön’ü Tarık Akan’dı. Bayılırdık filmlerine, filmde sadece onu seyrederdik.

Hatta birkaç arkadaşımıza imzalı resmi bile gelmişti. Onlar ne hava atmışlardı. Kıskanmadık desek yalan olur.

O keyifli buluşmalarda bir de müzik konuşurduk.

-Ferdi Özbeğen’in son kasedini dinledin mi?
-Henüz dinlemedim, hangi şarkıları söylemiş?
-Gündüzüm seninle, gecem seninle!
Çok beğenerek, dinledim.

-Ben Sezen Aksu’nunkini aldım çok güzeldi. Onu da alırım ama kasetçalarım arızalı.

-Aaa ben yeni taş plak çalar aldım. Harika sesi var. En son Ajda Pekkan “Mihrabım diyerek” şarkısını dinledim..
-Hadi biraz mırıldansana lütfen!
-“Mihrabım diyerek sana yüz vurdum
Gönlümün dalında bir yuva kurdum
Yıllardan beridir yalvarıp durdum
Sevgilim demeyi öğretemedim”

Biz kendi arkadaşlarımızla buluşunca güle oynaya ya filmler ya da kasetleri konuşurduk. Kim hangi plağı almış, kimin kaseti çıkmış, hangi şarkı çok dinleniyor? Kaset kaç para oldu, plakların fiyatları uygun mu? Nereden alsak?

Gençliğimiz şarkılarını özellikle 80’li ve 90!’lı yılları öyle sıkı takip ederdik ki.
Mesela Seyyal Taner;
Son verdim kalbimin işine

Yeliz;
Hayalimdeki Adam

Ayla Dikmen
Anlamazdın

Taş plak konusu geçince çok üzülürdüm. Küçük bir memur olan babamın maaşı belliydi. Kısıtlı bir bütçe ile idare ederdik. Böyle masraflar bizim aile için lüks gelirdi. Doğrusu alalım diye teklif bile edemezdim! Ama zengin ailesi olan arkadaşlarımda hepsi bulunurdu. Annemden izin aldıkça onların evlerinde dinlerdik….

Soğuk günlerde sobanın yanında kıvırılan çocukluğumuz aslında düşlerimizle ısınırdı.
Taş plak doğal sesiyle cızırdar, şarkılarla beynimize işlerdi ve şarkıları hiç unutmazdık.
Şarkı sözlerini de, şarkıcıları da..
Çünkü şarkının da, şarkıcının da bir anlamı vardı. Öyle bilirdik.
Dinlerken hislenirdik. Geleceğimiz düşünerek düşlere dalardık. Hepsi güzel hayallerdi.
Plaktaki sesin enerjisiyle, odun ateşinin kımıldayışı birleştiğinde ne düşlerimiz olurdu.
Bazen de bu şarkıcıları taklit ederdik.
Gözümüzde ulaşılmaz olacak kadar büyüklerdi. Ancak sesini duyabilirdik, en fazla da elimizdeki mikrofona benzer bir şey alarak oymuş gibi yapardık. Bir an, bir saat, olsun o da güzeldi.
Saf, temiz bir ışık saçılır, gözleri parlatırdı.
Hislerimiz coşardı. Farklı duyguların varlığını keşfederdik.

Ben hala bu şarkıları dinlerim. Belki de hala o gençliğimdeki anlarda kalmış olabilirim!
Unutmadım, unutamıyorum.
Yenileri ise hiç dinleyemiyorum.
Belki de hissiz ve sahte hiçbir şeyden keyif almadığımdandır.

Doç. Dr. Arzu BALOĞLU

DOÇ Dr. ArzuBALOĞLU/kentekrani

Youtube Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 21 Şubat 2022

Yazarın Tüm Yazıları

Cehennem sıcağı gibi bir yazdı. Bunaldık, zor nefes aldık, sıcaktan bayılır gibi olduk, uyuyamadık geceleri. Yaktı bizi bu yaz.

Kaçacaktık dağlara, yaylalara ki; ah keşke biraz serinleyebilsek, bir ufak rüzgar esintisi ya da bir dere akıntısı görmekti amacımız.
Sıcak ve nemli tatil köyleri yerine soğuk ve temiz doğa kokusu, küçük yayla evleri biraz serinletebildi bizi çok şükür.

Böylece etraftaki ter kokusunun yerine mis gibi doğa kokusu aldı götürdü bizi ve hiç dönmek istemedik geriye.
Sıcak şehrimize dönerken eteklerdeki kalmış doğa kokusunun ve ferahlığın etkisi farkedilmeyecek gibi değildi.
Ohh, biraz nefes almıştık ama ya bundan sonra ne olacaktı?
“Küresel Isınma” nın etkisi denilen bu cehennem sıcakları daha ne kadar sürecekti? Daha ne kadar dayanabilecektik?

Vee nihayet Eylüüül geldi. Nasıl fark etmedim bu güzelliği, Eylül’ün büyüleyici cazibesini.

Oh be Tanrım. Nefes almak ne güzelmiş, doyasıya havayı içine çekebilmek, ince bir kıyafetle serin serin dolaşmak, terlemeden yürümek yani keyifle yaşadığını hissetmek….

Sokaklar, yollar, parklar, bahçeler daha mı farklı ben mi daha hoş görüyorum.
Gözüm mü bozuldu acaba.

Bu ne güzel renkler. O yapraklar, dallar, ağaçlar bu kadar mı güzel renklenir?
Hiç uçan bir kuşu takip ettiniz mi?
Ya şarkı söylemesini; peki rüzgarın kuşlara eşlik ettiğini hiç hissettiniz mi?
Sanırım en az bir kez parkta oturmuşsunuzdur. Orada hiçbir Eylül esintisini fark ettiniz mi?

Hafifçe esen rüzgar, farklı sesteki kuş cıvıltıları, çeşitli renkte dizilmiş yapraklar, onların hafifçe kımıldayışı, ve yavaşça yere dökülüşü sanki bir orkestra uyumu ile müzik yapıldığı izlenimi verir. Hele o Pazar sabahları yok mu…
Bir yandan orkestra müzik çalarken diğer yandan çeşit çeşit seyirci kaplar parkları.

Bazıları hiç hissetmez bu çok sesli müziği. Ama bazıları vardır ki, dalıp giderler bir bankta. İşte onlar ya gerçekten yalnızdır, ya da kalabalık içinde yalnızdır.
Yani “Eylül yalnızları”. Onlar için Eylül demek romantizm’dir.
Keyiftir.
Yaşam’dır.
Onlar büyük bir açıkhava konserinin bedava girişli sürekli seyircileridir.
Çünkü onlar “Eylül yalnızları”dır.

Aslında park epey kalabalık. Çoluk çocuk, anneler, dedeler ve aşıklar var elbette. Biraz fazla esti mi rüzgar, toparlanıp giderler. Üşümüşlerdir. Veya çocuklar istemiştir. Eh, aşıklardan biri üşüse bile diğeri ceketini vermez mi? Hoş zaten orada herkes kendi derdinde.

Oysa ki ıslak banklarda dalgın oturanlara bakınız bir daha. Hele bir de sohbet etseniz kimbilir anlatacak ne çok şeyleri vardır. Ne anıları vardır o ağacın altında yine bir sonbahar akşamı.
Ama zaman işte acımasız. Şimdi şu ıslak bankta daha önce kaç kez oturulmuştu. Yine aynı ağacın altında, bu güzel Eylül esintisini kaç kez biriyle dinlemişti. Ve her seferinde farklı çalmıştı müzik, ne enterasan!.

Sanki o zaman kuşlar daha da romantik söylemişlerdi?
Şimdi nasıl?
Eh, yine romantik sayılır ama bir fark var. Bu kez yalnız. Ve kıpırdamaksızın bekleniyor. Taa ki, müziğin sonuna kadar.
Ne zaman ki müzik bitiyor.
Bir kıpırdanma.
Yine bir Eylül romantiği evine dönmekte.
Yarın yine gelmek üzere….

“Ülkemin tüm yaşsız ve üretken kadınlarına”

Yine bir 27 Ekim geliyor.

Bilmem kaç senedir bu tarih yaklaşırken çok enteresan duygularla doluyorum.

Coşkuyla, o gün arzu ettiğim her rolde oynuyor oluyorum.

Ama hiç büyümden, eskimeden gidilen macera dolu bir otoban gibi.

İşte aylardan yine Ekim…

Ekim, benim sadece doğduğu ay değil ama yaşamdan en fazla zevk aldığım ay!

İnanılmaz bunaldığım, gitsin diye gün saydığım sıcak ve nemli yaz günleri bitmiş, yerini doğanın her rengini yansıtan bir ayna parıltısı ile romantik bir meltem esintisine bırakmış!

Ağaçlardan dökülen sarı yapraklara basarken duyulan hışırtı dalgın insanlar için reklam arası gibidir. Aniden kendine getirir. Üzerinize nazikçe düşen yaprakları silkelersiniz.  Bir yandan da havanın değişen iklimi düşlerinizi bozabilir. Çiselemeye başlayan yağmurun hızı arttığında sakın endişelenmemeli. Bir yerde bekleyip bitişi görülmeden kaçmamalı. Neden mi? Ya gökkuşağı çıkarsa. Nasıl kaçırırsınız bu enfes doğa olayını. Ya çiçek kokusunu?

Gökkuşağına dalmışken bir yandan da doğadaki toprak kokusu gelir kulağa en tazesinden.

Sulanan bitkilerin ıslanmış parıltısı göz kırparken içinize doğa kokusunu derinden çekin. Bir daha yaşanmayacak gibi. Kulaklarda yavaşça çalınan melodi eşliğinde yaşamın tadını çıkartmak en doğrusu.

Sorunlar hiç mi yok hayatınızda. Hem de çok fazla. Ama ya zevkler, fırsatlar. Atlamamalı önümüze gelen güzelliklerin enerjisini. Görmekten kaçınmamalı ki aslında ne çok güzelliklere sahibiz.

Keşke 27 yaşına girseydim diye imreniyor muyum? Hayır, asla. Sanki o yıllardan daha iyi hissediyorum kendimi. Hayat daha mı keyifli, bana mı öyle geliyor, bilemiyorum. Sadece hayatın yükünü almış sırt çantam her geçen gün biraz daha ağır. Ben biraz daha yorgunum, umudumun azaldığı zamanlar da olmuyor değil ama daha sakin ve huzurluyum. Enerjim, yaşam hedeflerim hatta düşlerim daha da yoğun. Hayal dünyam öyle genişledi ki, kontrol edemiyorum.

Yapacak çok işler birikti, tek eksiğim zaman!

Yaşadığımız çağ hızla giderken o kadar kısa bir sürede yaş günü geliyor ki anlayamıyorum. Ne zaman bu kadar büyüdüm, acaba büyüdüm mü o da meçhul ama yaşadığımı hissediyorum.

İşte Ekim geldi. Bu sene yine ne kadar hızlı geldi. Onu yaptım bunu yapacağım derken zaman su gibi akarak koca bir yıl daha geçti. Sorulduğunda doğum yılım bir yıl daha eskiyecek gibi. Ama aslında hiç öyle değil. Eskiyen bir şey yok, aksine her sene daha fazla yenileniyorum. Yaşama daha fazla sarılıyorum. Bakıyorum oluyor o halde bir sonrakini hedefliyorum. Başlangıçta zorlanmak doğal, engellenmek ise çok normal. Üzerine bir de baskılar geliyor. Ne gerek Var’lardan. Daha da çok motive oluyorum. Yok, bu yaşta olur mu ki gibi sorulara bakışım da değişiyor. Bu ifade ile bakan yüzlere dönüyorum.  Asıl ben hayret ediyorum onlara. Hiç konuşasım gelmiyor. Bazen çılgın ya da çatlak buluyor olabilirler. Hiç aldırmıyorum. Ya ben doğruysam diyorum. Devam ediyorum çılgınlıklara. Her seferinde daha da çılgın hedefler koyuyorum.

Ben çılgın değilim aslın siz ruhsuzsunuz demek istiyorum, diyemiyorum.

Çıtayı her seferinde yükseltmek hoşuma gidiyor. Gençlikte yapamadığım şeyleri yapma arzum bir kat daha artıyor. Evet, kabul ediyorum bedenim bazen itiraz ediyor. Onu çoğunlukla dinliyorum ama bazen de karşı gelmek, denemek istiyorum. Eskisi gibi olmuyacak belki ama yapabilirim hala.

İşte Ekim Ayı’nın tam ortasında yazdan kalma bir gün. Güneş tepede parlasa da ısıtmıyor ama gülümsüyor. Tatlı bir esintinin dokunduğu ılık bir Pazar günü.

Yumuşak bir caz müziği eşliğinde kurulan düşler beni yine mahvetti. Şimdiden heyecanlandığım yeni planları yaparken kuşlar yalnız bırakmıyor. Acaba düşlerimdekiler kuş şeklinde belirdi de ben mi fark etmedim. Veya bana “hadi hemen bitir de dışarı da bisiklete binelim mi” diyorlar. Aslında kapalı mekânda film izlemek isterdim ama bu havada kuşlarla birlikte yürümek daha iyi bir fikir.

Zaten Ekim’den sonra gelecek aylarda hava soğuyacak rengi griye dönecek. Aniden çıkan soğuk hava ve yağmurla evlere kapatmak gerekecek. En iyisi bu havada kendimizi doğaya bırakmak yine. Günün tadını çıkarmalı önce, sonra işlere geçmeli. Ben nasıl olsa bir oturdum mu bilgisayar başına saatlerce çalışırım hiç kalkmadan. Her kalkışımda da yeni bir proje ya başlatmışım ya da bitirmişim. İşte o zaman kitap okumaya zaman ayırmayı hak etmişimdir.

Ve yine o çok sevdiğim ay geldi ve yaş günüm birkaç gün sonra yaklaşıyor. Ama ben yaşlanmıyorum, aksine her sene daha da fazla gençleşiyorum. Biraz kırışıklarım oluyor ama aldırmıyorum. Sırtım ağrıyor bazen, ama umursamıyorum. Birine katkım olduğunda tüm ağrılarım geçiyor. Küçük bir jest yapılırsa sanki dünyanın en mutlusu oluyorum. Yeni bir fikri hayata geçirirsem hele yüzümden gülümseme gitmiyor. Ve tabii ki bol bol geziyor ve insanlarla tanışıyorum. Çocukları anlamaya çalışıyor, bebek kokusunu ta içime çekiyorum.

Sevgiye emek veriyorum. Olduğu kadarıyla..

Ben hakikaten yıllar sağlıkla geçtikçe şükrediyorum her şeye ama her şeye.

Sonra ne mi oluyor, yaş günümü tabii ki çok önemsiyorum ama yaşa asla!

Beni bu özel günümde en hissettirenleri de önemsiyor ve saygı duyuyorum.

Nice yıllara sevenlerimizle,

Doç. Dr. Arzu BALOĞLU

DOÇ Dr. ArzuBALOĞLU/kentekrani

Youtube Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 15 Kasım 2020

 Dijital Mühendislik Eğitimi

 “Bundan sonra minimum eleman maksimum teknolojik bir üretim ortamı göreceğiz.”

Sevgili Mühendis Adayı Gençler; ülkemizin nadide mühendislik fakültelerine birine girdiniz ve böylece hem kendiniz hem aileniz için şimdilik rahatlatıcı bir neticeye geldiniz. İyi bir puan almanın ve bir bölüme yerleşmenin mutluluğu ve tatmini içerisindesiniz. Çok güzel…

Öncelikle ne diyebiliriz. Bu başarınızı elbette alkışlıyoruz. Kocaman bir “Tebrikler”. Hem de 2020 yılının başımıza getirdiği Covid’19 sıkıntısının tüm stresi ve moralsizliğine rağmen bunu başardınız. Bir yandan talihsizlik yaşadınız bir yandan da belki geleceğin geldiği bir ortama hızlı bir geçiş yapmak durumunda kalarak şanslısınız; kim bilir? Bunu şimdilik bilmiyoruz ama birtakım tahminlerimiz var.

Olumlu bakış açısını koruyarak her yaşadığımızdan ders alarak önümüze bakacağız. Mühendislik eğitimi korona öncesinde de önemliydi şimdi ise, açık ara ileriye fırladı. Beklenen geleceğin hazırlıksız hızla önümüze konması bizlere yeni dönüşümler getirdi. Hiç kimsenin hayatı şu an eskisi gibi değil ve olmayacak. Doğru bildiklerinizin çoğu yanılsanacak ve yeni dönem size bambaşka bir yaşam sunacak. İşte bu açıdan bakılırsa bir bakıma şanslısınız. Peki, burada şans nerede diyebilirsiniz?

Öncelikle mühendislik demek, fikir üretimi, tasarımı, uygulama, devreye alma, sorun çözme, karar verme, bakım kontrol faaliyetleri ve daha birçoğu. Üniversite mühendislik eğitimi genel bir çerçeve çizerek her birinden bir parça vermeye çalışmaktadır. Bu döneme kadar İster ürün ister hizmet ne olursa olsun karşınıza ne çıkarsa çıksın verimli bir üretime dönüştürmek sizin göreviniz olacaktı.  Bu dönemde ise çok daha zor değil ama farklı ve başka yetkinlikler isteyeceğine şimdiden hazır olunuz.

Yeni normalde sizi büyük oranda dijital hayat, kariyer, görev, sorumluluk ve işler bekliyor. Eskisi gibi ne bir yönetim ne üretim modeli kalacak. Mezun olduğunuzda işler şu anki gibi olmayacak ve size kimse iş tayin etmeyecek. Peki, neden? Belki de işi siz geliştireceksiniz? Projeyi başlatan da bitiren de siz olacaksınız? Tabii ki mentor gibi danışma kavramları olacak ama belki de dijital ilişki içinde iletişim kuracaksınız.

Ürün tasarımı şimdi nasıl yapılmaktadır? Günümüzde mühendis ve mimarlar güncel yazılım ürünleri kullanarak ürün tasarımları yapmaktaydı Ya gelecekte? Zaten yapay zekâ ürünleri size örnek modeller çıkarmaktadır. Yeniden çizmeden siz sadece düzeltme ve kurumsallaşma yapıyor olabilirsiniz bu da değişecek ve nasıl olacak? Belki de kafanızdaki tasarım modellenecek ve siz sadece hazırlanmış ön tasarımı isteğe uygun küçük düzeltmelerle projeyi tamamlayacaksınız. Düşünmek yetecek mi?

Ya, üretim nasıl olacak. Derslerde okuyacağınız Yöneylem Araştırması, Üretim Yönetimi, Dinamik, Statik vb değerli teknik bilgiler elbette kıymetli olacak ama yeterli mi; -Hayır!. Neler gerekecek? Bu pandemi ortamı ve daha sonrasında mesafe ve maske kuralıyla çalışacak bir avuç insan teknoloji kullanımıyla işleri idare edecek. Sanayiye uzaktan kontrol edilen bilgisayar destekli üretim yönetim sistemi hâkim olacak. Bu durumda mühendis ne yapacak? Eskisi gibi üretimin içinde gezinecek mi? -Hayır! Belki kısıtlı zamanlarda ve duruma göre? Bizim zamanımızda fabrikaya saha mühendisleri işe alınırdı ve sürekli sahada imalat kontrolü yapılırdı. Şu an var mı, sanmıyorum. Hele bundan sonra minimum eleman maksimum teknolojik bir üretim ortamı göreceğiz.

 “Öncelikle hayatın dijital olacağını ve mesleklerin değişeceğini çok iyi kavrayınız.”

Yapay Zekâ ürünlerinin yoğunca kullanıldığı bir dünya bizi bekliyor hatta farkında olduğunuz gibi hızla geçişteyiz.  Günlük yaşamda, sağlıkta, seyahatte, eğitimde, müşteri ilişiklerinde, ticarette, kariyerde, tedarikte, eğlencede, sporda bazen gerçek bazen de gerçek olmayan insansı cihazlarla yaşıyoruz.  Zaten hayatımızın içinde olan zeki cihazlar çok daha fazla olacak. Hızla geliyorlar. Filmlerde izledikleriniz şimdi gerçek hayatta hemen karşınızda olacak. Peki, bu durumda biz böyle bir dünyaya geçiyorken mühendislik öğrencisi ne yapmalı? Asla eskisi gibi bir eğitim ve uygulama olmayacak. Üniversiteler de ders ve programlarını yenileseler de bu hız geçişler hızla gerçekleşmeyebilir. Okul ve Üniversitelerin dönüşüm süreci çok ama çok gerekli ama maalesef bürokratik engellerden ötürü hızla olamayacağı beklenmekte. Öğrenci kendini bugünden itibaren yetiştirmek zorunda!

Öncelikle hayatın dijital olacağını ve mesleklerin değişeceğini çok iyi kavrayınız. Siz üretimin içinde gezmeyeceksiniz ama robotlar kanalıyla takip edip yöneteceksiniz. O halde dijital araç ve yazılım kullanmayı, yönetmeyi, çözmeyi ve dönüştürmeyi bilmeniz lazım. Hatta kod geliştirmek zorunda kalacaksınız, şimdiden öğrenmeye ve değişimlere hızlıca adapte olmaya başlayın !

Yeni beceri ve yetkinlikler edinmeniz lazım. Örneğin fikir üretimi ve hayata geçirme gibi. Veya robot psikolojisini öğrenme gibi belki onlarla arkadaşlık etmeniz gerekecek ve en iyi ilişki kuran en başarılı mühendis olacak? Hangi mühendislik alanı olursa olsun mutlaka dijital tarafı yoğun olacak. Dersler eski dönem kalmış olabilir siz kendinizi araştırmaya vermek durumundasınız. Ve yenilik önererek iyi öğrenci statüsüne geçeceksiniz. En yüksek notu en yenilikçi fikre ve planına sahip öğrenci alacak. Yapay Zekâ çağı rutin işleri sizin için yapacak ve karar verme, sezgi, deneyim gibi özellikleri için siz devreye gireceksiniz. Bu yüzden daha çok uygulama izleme, okuma, öğrenme ve deneyimleme gerekecek.

Mühendislik güç veya kuvvet tabanlı olmayacağından eskiden olduğu gibi erkek mesleği olarak bakılmayacak zira çoğunlukla teknolojiler kanalıyla yönetim olacak. Bu durumda inşaat olsun, elektronik olsun bulunduğunuz yerden inovasyon, yeniden tasarımlama ve uygulama ile çözüm neden olmasın?

Eskiden bir makine mühendisi araba firması imalatında ya montajda ya kalite kontrol ya da testte çalışırdı. Şimdi otomasyon ile üretim yapılmakta ve otonom araçlar devrine gelindi. Elektronik kontroller ile bu süreçlerin yönetimi yaygınlaşacak.

Pandemi dönemi birçok şirket ücretli uygulama ve eğitimlerini ücretsiz sunmaya başladı. İşte Mühendislik adayları için kendini geliştirme yollarından birisi daha! Yapabildiğiniz kadar çok izleyin, katılın ve deneyimleyin. Evde kalınan süre boyunca küçük montajlar ve yeni beceriler kazanmaya çalışalım. Bunu kurulan küçük beceri grupları ile de yapabilirsiniz. Mezuniyet sonrası işiniz sadece mühendislik olmayacak ama özel bir alanda iş verilecek. Hatta belki tam zamanlı değil proje veya saat bazında çalışacaksınız. Kim bilir belki de evden fabrika yönetimi yapacaksınız. Eskisi gibi bir ofis ve plaza hayatı olmayacak bunlar da evrim geçirecek.

Bu dönem fikir veya beceri bazlı grup çalışmaları için son derece uygun. Ders aralarında sizi geliştirecek gruplarla vakit geçirmeye ne dersiniz? Entegrasyon şart ve çok değerli ama doğru kişilerle buna dikkat ediniz. Hep sizi yukarı taşıyacak ve teşvik edecek gruplar seçiniz. Amaç vakti değerlendirmektir, öldürmek değil. Zira buna vakit yok!

Rekabet çok olacağı için, kendi farklılıklarınızı keşfetmeniz iyi olacak.  Bu da ücretsiz kütüphane, seminer(webinar) gibi hizmetleri alarak değerlendirmek ile olur. Buna izin verin ve daha çok sosyal medya kullanın derken eğitim ve öğrenme amaçlı olsun. Öğrenme hızınızı ölçün ve bu parametreye önem veriniz. Devir hızla öğrenip uygulayanların dönemi olacak. Uyuşukluk ve yavaşlık varsa bununla acilen başa çıkınız. Farklı bilgi ve yeteneğe sahip sanal arkadaşlar dahi bu dönemde çok faydalı. Ancak son karar sizin buna kimse mani olamaz…

Özetle her mühendis adayı gelecekte bilgisayar bazlı üretiminden sorumluluk alacağından şimdiden kolay yazılım kodlama ve araçlarından öğrenmeye başlaması çok önemli. Buna bugünün teknolojik imkânları ve z kuşağının yetenekleri öyle yardımcı ki inanamazsınız.

Gelecekte her şey daha güzel olacak !

Doç. Dr. Arzu BALOĞLU

DOÇ Dr. ArzuBALOĞLU/kentekrani

Abone Olmak İçin Tıklayınız

www.kentekrani.com 2 Ekim 2020