IMDb’de 6,7 puana sahip olan film, yüzeyde dini bir hikâye anlatıyor gibi görünse de özünde yalnızlık, suçluluk, aidiyet arayışı ve zihinsel çözülme üzerine kurulu güçlü bir karakter çalışması sunuyor.

Film, geçmişinde yaşadığı travmatik bir olayın ardından dine yönelen genç bakıcı Maud’un hikâyesini takip ediyor. Ölümcül bir hastalığa yakalanan Amanda’nın bakımını üstlenen Maud, zamanla onu kurtarmanın kendi görevi olduğuna inanmaya başlıyor. Ancak bu noktadan sonra film, bir insanın başkasını kurtarma çabasından çok kendi içindeki boşluğu doldurma mücadelesine dönüşüyor.

Saint Maud‘un en dikkat çekici yanı, klasik korku sinemasının alışkanlıklarını büyük ölçüde reddetmesi. Filmde seyirciyi koltuğundan sıçratacak sahneler yok denecek kadar az. Kamera sürekli olarak Maud’un dünyasına odaklanıyor ve korku, dışarıdaki bir tehditten değil, karakterin zihninde büyüyen düşüncelerden doğuyor. Bu nedenle film izlenirken hissedilen duygu korkudan çok huzursuzluk. Seyirci, Maud’un yaşadıklarının ne kadarının gerçek, ne kadarının kendi zihninin ürünü olduğunu sorgulamaya başlıyor.

Bu noktada filmin başarısında en büyük paylardan biri başrol oyuncusu Morfydd Clark’a ait. Clark, Maud karakterine yalnızca bir performans vermiyor; adeta karakterin içine yerleşiyor. Sessizliklerde, bakışlarda ve en küçük mimiklerde bile karakterin iç dünyasını hissettirebiliyor. Özellikle inancı ile gerçeklik arasındaki çizginin giderek bulanıklaştığı anlarda sergilediği oyunculuk, filmi sıradan bir psikolojik gerilim olmaktan çıkarıyor. Film boyunca yaşanan gerilimin önemli bir kısmı, Clark’ın seyirciyi karakterin zihnine ikna edebilmesinden kaynaklanıyor.

Rose Glass’ın yönetmenliği de ilk film için dikkat çekici bir olgunluk taşıyor. Dar mekânlar, yalnız kadrajlar ve kontrollü kamera kullanımı sayesinde film, Maud’un iç dünyasını görsel olarak da hissettiriyor. Yönetmen, korkuyu göstermek yerine ima etmeyi tercih ediyor. Bu tercih filmin temposunu zaman zaman ağırlaştırsa da atmosferini güçlendiriyor.

Elbette Saint Maud herkese hitap eden bir korku filmi değil. Hızlı ilerleyen hikâyelerden veya sürekli gerilim bekleyen seyirciler için fazla yavaş bulunabilir. Ancak karakter odaklı anlatıları sevenler için film oldukça doyurucu bir deneyim sunuyor. Çünkü burada korkunun kaynağı bir canavar ya da lanet değil; insan zihninin karanlıkta bıraktığı düşünceler.

Filmin finali ise uzun süre hafızadan silinmeyecek kadar etkili. Rose Glass, bütün film boyunca kurduğu gerilimi yalnızca birkaç saniyelik bir görüntüyle zirveye taşıyor ve seyirciyi film bittikten sonra da düşünmeye devam etmeye zorluyor.

Sonuç olarak Saint Maud, son yılların en dikkat çekici psikolojik korku filmlerinden biri. Klasik korku kalıplarını reddeden yapısı, güçlü atmosferi ve özellikle Morfydd Clark’ın olağanüstü performansı sayesinde türün öne çıkan örnekleri arasında yer alıyor. Korkunun bazen karanlık bir koridorda değil, insanın kendi zihninde saklandığını hatırlatan rahatsız edici ve etkileyici bir film.

İlker DUMAN

Filmi izlerken Stanley Kubrick’in başyapıtı A Clockwork Orange (Otomatik Portakal) akla geliyor. Hatta bazı sahnelerde bu etki bir ilhamın ötesine geçerek doğrudan bir akrabalık hissi yaratıyor. Her iki film de bireyin dönüştürülmesi, kontrol edilmesi ve toplumsal normlara uygun hale getirilmesi fikrini merkezine alıyor. İkisi de şu soruyu soruyor: Bir insanın özgürlüğü elinden alınarak onu “iyi” biri yapmak mümkün müdür?

Kubrick bu soruyu sert, alaycı ve kışkırtıcı bir dille sorarken, Komasa daha karanlık ve psikolojik bir yol izliyor. Otomatik Portakal seyirciyi şok ederek düşünmeye zorlar. Good Boy ise huzursuz eden bir atmosfer kurarak aynı sorgulamayı farklı bir tonda yapmaya çalışıyor.

Filmin en güçlü taraflarından biri oyuncu kadrosu. Stephen Graham, karakterine hem tehditkâr hem de kırılgan bir boyut kazandırmayı başarıyor. Kariyeri boyunca birçok güçlü performansa imza atan oyuncu, burada da filmin omurgasını taşıyan isimlerden biri. Andrea Riseborough ise karakterinin iç çatışmalarını büyük bir doğallıkla yansıtıyor. İki oyuncunun karşılıklı sahneleri, filmin gerilimini yükselten en önemli unsurlar arasında yer alıyor.

Komasa’nın yönetmenliği de filmin dikkat çeken yönlerinden biri. Görsel dil, kadraj tercihleri ve atmosfer yaratma becerisi sayesinde film boyunca rahatsız edici bir gerginlik hissi korunuyor. Yönetmen, karakterlerini yargılamak yerine onları seyircinin önüne bırakıyor ve ahlaki değerlendirmeyi izleyiciye bırakmayı tercih ediyor. Bu yönüyle de Kubrick’in yaklaşımına yaklaşıyor.

Ancak tam da burada filmin en büyük sorunu ortaya çıkıyor. Good Boy, kurduğu fikir dünyasında oldukça cesur olsa da zaman zaman gerçeklik duygusundan uzaklaşıyor. Bazı karakter kararları ve hikâyenin belirli dönemeçleri, filmin başlarda oluşturduğu inandırıcılığı zayıflatabiliyor. Özellikle finale giden sekanslarda bu durum daha belirgin hale geliyor. Film metaforik anlatımı güçlendirmek isterken yer yer kendi gerçekliğini ikinci plana atıyor.

Buna rağmen Good Boy, günümüz sinemasında sık rastlanmayan türden bir risk alma cesareti gösteriyor. Her sahnesi kusursuz değil; hatta bazı bölümleri tartışmaya açık. Ancak seyirciyi rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve ahlaki açıdan zor sorular sormayı başarıyor.

Sonuç olarak, Good Boy izlenmeye değer bir film. Stanley Kubrick’in Otomatik Portakalı kadar etkili veya sinema tarihinde aynı ölçüde iz bırakacak bir yapım olduğunu söylemek zor. Ancak onun açtığı tartışmaları günümüz seyircisi için yeniden yorumlamaya çalışan cesur bir çalışma olduğu kesin. Ben filmi beğendim. Oyunculukları, atmosferi ve sorduğu sorular güçlüydü. Yine de daha sağlam bir gerçeklik zemini üzerine kurulmuş olsaydı çok daha etkileyici bir film olabilirdi.

Hüseyin İlker DUMAN