Türk Rock müziğinin arayışlarla dolu yıllarından beri sahnede bir ömür Ünal Vanii. Sadece Erkin Koray’ın bas gitaristi değil; onun zamansız dünyasının da en yakın tanığı. Ünal Vanii ile bir rüya esintisiyle arşivlerden çıkıp gelen ve efsanenin sesini bugüne taşıyan “Gözlerim Her Yerde”nin hikâyesini, Şan Tiyatrosu’nun kokusunu ve rock müziğin o dürüst, ödün vermeyen ruhunu konuştuk.

Ünal Bey, Türkiye’de rock müziğin temellerinin atıldığı, sound’un arandığı yıllardan beri sahnede ve mutfaktasınız. Erkin Koray gibi bir efsaneyle yollarınız ilk nasıl kesişti? Onunla yan yana, omuz omuza bas gitar çalmak bir müzisyen için nasıl bir okuldu?

Kasım 1979’du. Almanya’da bir barda Grup Toprak olarak sahne alıyorduk. Program sırasında Erkin Koray’ın geldiğini söylediler. O an yaşadığımız heyecanı bugün bile unutamam. Konser bittikten sonra bizimle tanışmak istediğini öğrendik ve ilk karşılaşmamız böyle gerçekleşti.Sohbetimizin sonunda bize Grup Toprak olarak birlikte çalışmayı teklif etti. Hiç düşünmeden kabul ettik ve yaklaşık bir buçuk yıl Almanya’da aynı sahneyi paylaştık. Daha sonra Türkiye’ye döndü, biz Almanya’da çalışmalarımıza devam ettik ama dostluğumuz ve bağımız hiç kopmadı. Bir gün telefonum çaldı. “Ünal kardeş, İstanbul Şan Tiyatrosu’nda konserlerim var. Sonra da Türkiye turnesine çıkacağım. Bas gitarda seni düşünüyorum. Var mısın?” dedi. Benim için cevabı zaten belliydi.

Erkin Koray’la çalışmak sadece iyi bir müzisyenle aynı sahneyi paylaşmak değildi. O, her provada, her konserde size yeni bir şey öğreten, müziği yaşayan bir insandı. Ondan disiplin, üretkenlik ve müziğe saygıyı öğrendim. Benim için gerçek anlamda büyük bir okuldu.

Erkin Koray sonrası dönemde kendi kabuğunuza çekilmek yerine üretmeye devam ettiniz. Bu süreçte hazırladığınız ancak yayınlanmayan bir albüm olduğunu biliyoruz. Bu albümün hikâyesi nedir? Neden o dönem dinleyiciyle buluşamadı?

Erkin Abi bana hep aynı şeyi söylerdi:”Sen kendi bestelerini kendin söyle. Bunları mutlaka insanlarla buluştur.” Bu sözleri benim için çok kıymetliydi. Onun desteğiyle önce 2018 yılında Yoruldum, ardından 2021 yılında Haykırdım’ı yayımladım. Bu arada Erkin Koray da benim dört bestem üzerinde çalışıyor, düzenlemelerini hazırlıyordu. Hep birlikte bunları yayımlamayı planlıyorduk. Ne yazık ki ömrü buna yetmedi. Onun vefatıyla o çalışmalar yarım kaldı.Ama üretmeyi hiç bırakmadım. 2024 yılında Özlüyorum ve Kumsalda adlı eserlerimi yayımladım. Çünkü müziğin devam etmesi gerektiğine inanıyorum.

Tribute projesinin provaları sırasında Erkin Koray’ı rüyanızda görüyorsunuz. Bize o rüyayı anlatabilir misiniz? “Do majör ve Si bemolü burada yapıyoruz.” cümlesi sizin için ne ifade etti?

Erkin Koray’ın anısını yaşatmak için tribute grubunu kurmuştuk. Bir gece çok ilginç bir rüya gördüm. Aynı sahnedeydik. Üzerinde daha önce hiç görmediğim bir kıyafet vardı. Çok neşeliydik. Bir ara yanıma geldi, gülümseyerek “Burada Do majör ve Si bemol yapıyoruz.” dedi. Sonra birlikte gülmeye başladık. Uyandığımda bunun sıradan bir rüya olmadığını hissettim. Çünkü yıllarca birlikte çalıştığımız için sahnede birbirimize bakarak bile anlaşırdık. O cümle bende sanki hâlâ müziğin içinde birlikte olduğumuz hissini uyandırdı. Bu rüyayı hem Damla’ya hem de grubumdaki arkadaşlarıma anlattım.

Damla Koray’ın arşivde bulduğu “Gözlerim Her Yerde” vokalini ilk duyduğunuzda neler hissettiniz?

Rüyayı anlattıktan birkaç gün sonra Damla beni aradı. “Ünal Abi, babamın arşivini karıştırırken ‘Gözlerim Her Yerde’nin vokalini buldum.” dedi. İnanamadım. Bu sadece eski bir kayıt değildi. Sanki yıllar sonra Erkin Abi yeniden bana ulaşmıştı. Haberi grubuma anlattığımda hepimiz aynı şeyi söyledik: “Demek ki rüyadaki mesaj buymuş.” O anda bu parçayı yeniden düzenleyip düet olarak yayımlamaya karar verdik.

Bu zamansız düetin hazırlık süreci nasıl geçti?

Bizim için en önemli konu Erkin Koray’ın sesine ve yorumuna en küçük saygısızlığı bile yapmamaktı. Önce vokali merkez aldık. Ardından bütün düzenlemeyi onun etrafında şekillendirdik. Amacımız yeni bir şarkı yapmak değil, Erkin Koray’ın yıllar önce bıraktığı emaneti bugünün teknolojisiyle dinleyiciye ulaştırmaktı. Teknik olarak titiz, duygusal olarak ise tarif edilmesi zor bir süreçti. 17 Mayıs 2026’da “Gözlerim Her Yerde”yi yayımladık. Daha sonra parçanın “Çirkin” dizisinde kullanılması da bizim için çok anlamlı bir gelişme oldu.

Bundan sonra dinleyicileri neler bekliyor?

Üretmeye devam ediyorum. Masamda bekleyen yeni besteler var. Erkin Koray’ın bana en büyük vasiyeti diyebileceğim şey, kendi şarkılarımı söylemeye devam etmemdi.Ben de bunu sürdürüyorum. Yeni projelerle dinleyicilerle buluşmaya ve sahnede olmaya devam edeceğim.

Genç müzisyenlere ne tavsiye edersiniz? Bugünkü Türk rock müziğini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Öncelikle sabırlı olsunlar. Kolay yoldan başarı beklemesinler. Çok çalışsınlar, bol bol sahne alsınlar ve mutlaka kendi kimliklerini oluştursunlar. Moda olanı değil, kendilerini anlatsınlar. Rock müzik ancak samimiyetle yaşar. Gerçek duygu varsa dinleyici onu mutlaka hisseder.

Elinizde sihirli bir değnek olsaydı neyi değiştirmek isterdiniz?

Hiç düşünmeden tek bir şey söylerdim… Erkin Koray’ın yeniden aramızda olmasını isterdim. Onunla yeniden aynı stüdyoya girmek, aynı sahneyi paylaşmak, yarım kalan projelerimizi tamamlamak… Bence bundan daha büyük bir mucize olamazdı.

Kalamış Yaz Festivali bu yıl da akustik müzikten klasik müziğe, rocktan popa, kült filmlerden özel konserlere kadar geniş bir yelpazede program sunacak.

Festival kapsamında 32 farklı etkinlik düzenlenecek.

Aydilge, Ozbi, Evrencan Gündüz, Lalalar, Niyazi Koyuncu, Kerem Görsev ile Gaye Su Akyol & Río Sur gibi isimlerin sahne alacağı festivalde, Drakula İstanbul’da ve Sevmek Zamanı gibi kült filmler de açık havada izlenebilecek.

Festival, 30 Ağustos Zafer Bayramı’nda gerçekleştirilecek özel sürpriz konserle sona erecek.

Passion Türk’ün hedeflerinden biri de Stüdyosunu genç müzisyelere açık tutmak.

Passion Türk,Yarın (27 Temmuz 2026 Pazartesi) saat 12.00’de “Hayatın Ritmi” programıyla
dinleyicisiyle ilk kez buluşacak.

Programı, Tuğba Saraçlar Esendemir sunacak.

PassionTürk’e;

https://youtube.com/@passionturk?si=olcRgr3FnzNFQTFy

Ve

www.passionturk.com

Adreslerinden erişim sağlayabilirsiniz.

Askeri okul disiplininden gelip müziğin en özgür, en sıra dışı tonlarına imza atan bir orkestra şefi o. Barış Manço’nun mirasını geleceğe taşıyan , Metallica ile senfoniyi buluşturan ve Türkiye’nin ilk özgün rock operasına hayat veren Musa Göçmen , sanat hayatında 35 yılı geride bıraktı. Sadece başarılı olmayı değil, insanların hayatında güzel bir iz bırakmayı hedefleyen usta sanatçıyla ; müziğin birleştirici gücünü, çocukların dünyasını ve yeni hayallerini konuştuk.

Müziğe çok erken yaşta, Askeri Mızıka Okulu’nda başladınız. Çocuk yaşta alınan o yoğun askeri müzik geleneğinin ve hiyerarşik disiplinin, bugünkü çok sesli, özgür ruhlu ve kitleleri peşinden sürükleyen bir orkestra şefinin karakterindeki rolü nedir?

İnsanlar bana hep “Askeri okuldan çıkıp bu kadar özgür bir müzik nasıl yapıyorsunuz?” diye soruyor. 

Ben de hep aynı cevabı veriyorum. Özgürlük, disiplinin ödülüdür. Küçük yaşta öğrendiğim en büyük şey buydu. Sabahın köründe kalkıyorsunuz, saatlerce çalışıyorsunuz, aynı eseri yüzlerce kez tekrar ediyorsunuz… O günlerde bazen “Niye?” diye soruyorsunuz. Yıllar sonra sahnede cevabını alıyorsunuz. Çünkü bugün orkestrayı yönetirken kafam müziği düşünmüyor. 

Müziği hissediyor. O disiplin artık refleks olmuş durumda. Ve o sayede sahnede tamamen özgür olabiliyorum.

Barış Manço’nun Mirası ve “3. Yolculuk”: Nisan 2026’da AKM Türk Telekom Opera Salonu’nda gerçekleştirdiğiniz “Musa Göçmen Senforock – Barış Manço 3. Yolculuk” konseri büyük bir ilgiyle karşılandı. Barış Manço’nun müzikal vizyonunu senfonik bir disiplinle yeniden yorumlarken, onun o meşhur “doğu-batı sentezi” mirasını korumakla yepyeni bir sound inşa etmek arasındaki o hassas dengeyi nasıl kurdunuz?

Barış Manço benim için nostalji değil. Gelecek.  Çünkü onun yaptığı müziğe dikkat edin… Anadolu var… Rock var… Progressive var… Senfoni var… Halk müziği var… Benim yıllardır peşinden koştuğum müzikal düsturumla bire bir örtüşüyor. Ben onun şarkılarını düzenlerken sürekli şunu düşündüm: 

“Barış Abi bugün burada olsaydı bana ne derdi?” Sanırım “Devam et…” derdi. Çünkü o hiçbir zaman müziğini yerinde saydırmadı. Sürekli büyüttü. Ben de aynısını yapmaya çalıştım. Özüne sadık kalarak büyütmek. 

Yetişkinler kadar çocukların da çok sesli müzikle tanışmasına büyük önem veriyorsunuz; çocuklara özel senfonik konserler ve projeler yapıyorsunuz. Bir çocuğun kulağına klasik müziği ve çok sesliliği doğru aşılamanın metodu nedir?

Çocuklara eğlenirken öğretmeyi seviyorum. Çünkü çocuklar sahnede ders değil, macera ister. 

Konserde ışıklar sönüyor… ve unutamayacakları interaktif içinde oldukları bir macera başlıyor. 

Bir anda bütün salon ritim tutmaya başlıyor. Eserlere eşlik ediyor şakalar ve oyunlarla senfonik müziği deneyimliyor. Eğlenirken öğrenmenin tadına varıyor. Çocuk eve gidince Beethoven’ın adını unutabilir. 

Hiç önemli değil. Ama o duyguyu unutmayacak. Yıllar sonra bir senfoni duyduğunda “Ben bunu seviyorum.” diyecek. İşte bütün mesele bu. 

Musa Göçmen  kendisini  en iyi hangi 3 kelime ile ifade eder?

Merak…  İnat… Neşe… Çünkü merak etmeyen üretemez. İnat etmeyen hayalini gerçekleştiremez. 

Neşesi olmayan da sanat yapamaz. Ben sahnede eğlenmiyorsam seyircinin eğlenme ihtimali yok. 

Bir tane daha ekleme şansım olsa “cesaret” olurdu. Her zaman yoluma cesur sıra dışı adımlar atarak devam ettim. Tabi beni eleştirilerin odağına çektiği çok oldu. Ama bu sayede şimdi senfonik müzik hakkında bambaşka şeyler konuşulabiliyor.

“Symphonic Metal Day” ve Ağır Melodiler: Metallica, Iron Maiden, Megadeth ve Slayer gibi grupların şarkılarını Senforock çatısı altında dev bir ses duvarına dönüştürüyorsunuz. Metal müziğin hırçın, sert ve distorsiyonlu yapısını, senfoni orkestrasının akustik ve görkemli disipliniyle bir araya getirirken teknik ve ruhsal olarak en çok zorlandığınız ve en çok keyif aldığınız noktalar neler oluyor? 

Metal müziğin özü güçtür. Senfoni orkestrasının özü ise renktir. Ben bu ikisini birbirine rakip değil, birbirini tamamlayan iki dünya olarak görüyorum. En zor tarafı şu… Distorsiyonun arkasında inanılmaz güzel armoniler vardır. Onları duyabilmek gerekir. Orkestrayı sadece gitarın arkasına fon olarak koyarsanız büyü bozulur. Ama orkestraya gerçek bir karakter verirseniz, işte o zaman Metallica bile bambaşka bir boyuta geçiyor. En keyif aldığım an ise seyircinin yüzü. Bir tarafta yıllarca klasik müzik dinlemiş insanlar… Diğer tarafta siyah tişörtüyle metalciler… Konser bitiyor… İkisi de ayakta alkışlıyor. 

İşte müzik tam da bunun için var.

 “ü

Çünkü Frankenstein aslında bir canavar hikâyesi değil. Bir yalnızlık hikâyesi. Bir vicdan hikâyesi. 

Bir sorumluluk hikâyesi. İnsanlığın bugün yapay zekâdan genetik bilime kadar yaşadığı bütün etik tartışmaların temelinde aynı soru var: “Yapabiliyor olmak, yapmak zorunda olmak mıdır?” Ben de bu ü bugünün insanına yeniden anlatmak istedim. Rock müzik öfkeyi taşıyor. Senfoni ise duyguyu büyütüyor. Bu iki dil birleşince “Frankenstein Son Günü” yalnızca izlenen değil, hissedilen bir hikâyeye dönüşüyor. Düntadaki örneklerini aratmayacak tam bir rock opera. Bizde de var diyebileceğiz.

Sanat hayatınızda koca bir 35 yılı geride bıraktınız. Sahneye ilk adım attığınız günkü heyecanınız ile bugünkü 35. yıl olgunluğu arasında, Musa Göçmen’in müziğe ve dünyaya bakışında neler değişti? 

Eskiden başarılı olmak istiyordum. Bugün ise faydalı olmak istiyorum. Bu benim için çok büyük bir değişim. Bugün konser çıkışında bir çocuğun annesine dönüp “Anne ben keman çalmak istiyorum.” demesi beni daha çok mutlu ediyor. Çünkü gerçek başarı sahnede değil… İnsanların hayatında bıraktığınız izde saklı. İnsanlar salondan çıkarken birbirlerine sarılsınlar evlerine yüzlerinde kocaman bir gülümseme ile gitsinler istiyorum. Çünkü yıllar bana şunu öğretti. En büyük başarı… Ayakta alkışlanmak değil. İnsanların hayatında küçük de olsa güzel bir iz bırakabilmek. 

Dünyayı gezen, uluslararası turnelere imza atan sıra dışı bir şef olarak; Musa Göçmen Senfoni Orkestrası’nın önümüzdeki dönemde sınırları daha da zorlayacak, “bunu da mı senfonik yaptılar?” dedirtecek yeni bir sürprizi veya hayali var mı? Sırada hangi efsaneler ya da konseptler var?

Benim en büyük problemim şu… Bir fikrim hayata geçer geçmez hemen diğeri onun peşinden koşuyor. Bitmek bilmez bir enerji ile üretme sevdası bu. Şu an kafamda öyle projeler var ki bazen kendim bile “Bunu da mı yapacağız?” diyorum. Rock operalar… Deneyim tiyatroları… Yapay zekâyla birlikte çalışan konserler… Dünyanın farklı ülkelerinden müzisyenlerin aynı anda aynı sahnede olduğu gösteriler… Benim hayalim sadece konser yapmak değil. İnsanların yıllarca unutamayacağı anılar üretmek. Şaşırtıcı sıra dışı… 

Klasikleşen bir sorum var onu size de sormak istiyorum. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

İnsanların birbirini dinlemeyi yeniden öğrenmesini isterdim. Bugün herkes konuşuyor. Çok az kişi gerçekten dinliyor. Oysa müzik bize bunun tersini öğretiyor. Bir senfoni orkestrasında yüz kişi aynı anda çalıyor ama aslında herkes birbirini dinliyor. Belki de dünya biraz daha orkestraya benzese…

Birbirimizin sesini bastırmaya çalışmak yerine birbirimizi tamamlamaya çalışsak… İnanıyorum ki savaşların da, önyargıların da, ayrılıkların da büyük kısmı kendiliğinden ortadan kalkar. Çünkü müzik bana otuz beş yıldır tek bir şey öğretti: İnsanlar aynı melodiyi paylaşabildikleri sürece umut hep vardır. 

“Pembe Panter” çizgi filmindeki saksofon performansıyla tanınan Plas Johnson hayatını kaybetti.

94 yaşındaki usta ismin ölüm haberi, Louisiana’daki Donaldsonville Chief gazetesi tarafından duyuruldu. Ölüm tarihi 15 Temmuz olarak belirtilirken, ölüm nedeni açıklanmadı.

Louisiana doğumlu olan Johnson, müzik kariyeri boyunca aralarında Frank Sinatra ve B.B. King gibi isimlerin de olduğu birçok önemli sanatçıyla çalıştı.

Johnson, özellikle 1963 yılında besteci Henry Mancini ile birlikte kaydettiği “The Pink Panther Theme” ile tanındı. Blake Edwards’ın yönettiği komedi filmi “Pembe Panter’in müzikleri arasında yer alan eser, üç Grammy Ödülü kazandı ve 37. Akademi Ödülleri’nde En İyi Özgün Müzik dalında Oscar adaylığı aldı.

Anayasa Mahkemesi (AYM), “Sivas Madımak Oteli’nde 37 kişinin ölümüyle sonuçlanan olaylar üzerine başlatılan yargısal sürecin etkili biçimde yürütülmemesi” nedeniyle ölenlerin yakınlarının yaptığı bireysel başvuruda, oy birliğiyle “yaşam hakkının usul boyutunun ihlal edildiğine” karar verdi. Başvuruculara manevi tazminat ödenecek.

Siyah Tavşan , İstanbul çıkışlı alternatif/progresif rock grubu Siyah Tavşan; müziklerinde alternatif rock ögelerini sunuyor.

Doğaçlama tabanlı bir alternatif rock Dedikodu Gitar, davul ve bas müziğinin eski tınıları ve yeni soundlarını harmanlayıp, yolculuklarını hikayesel bir biçimde müziklerinde buluşturacak.

Thebes , Elektronik beatler üzerindeki ambient sound’u (Zülfikar Karasu) ve melodik vokal/ gitar cümlelerini (Eriç Karasu , Ali Sinan Çulhaloğlu) bir araya getiren Thebes, ilk albümü ‘’Nocturnal Ceremonies’in kayıtlarına bu yaz başlıyor.

19:00 Etkinlik alanı açılış
19:45 Eriç (Akustik açılış)
20:15 Thebes
21:15 Dedikodu
22:30 Siyah Tavşan

ABD Merkez Komutanlığı (Centcom) , İran hava saldırılarını püskürtürken Ürdün’de iki ABD askerinin çatışmada hayatını kaybettiğini açıkladı .

Açıklamada şu ifadeler yer aldı: “Ayrıca, bir askerimiz şu anda kayıp durumda.Dört Amerikalı asker tıbbi tahliye ile Ürdün hastanelerine götürüldü.”

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ünlü isimlere yönelik yürütülen uyuşturucu soruşturması kapsamında gözaltına alınan şüphelilerin adliyedeki işlemleri tamamlandı. Buna göre; şüphelilerden 5’i tutuklama talebiyle, 11’i adli kontrol talebiyle sulh ceza hakimliğine sevk edildi. Üç şüpheli de emniyet ifadelerinin ardından salıverildi.

Savcılıkta ifadeleri alınan İlyas Yalçıntaş, Ayşe Nur Balcı, Orhan Yıldız, Öner Faruk Işık ve Şefik Ömer Dolman tutuklama talebiyle sulh ceza hakimliğine sevk edildi. Aybüke Albere, Feyza Cihan, İrem Haznedar, Ateş İnce, Sıla Gençoğlu, Gökhan Şafak, Asude Mercan, Buğra Balkaya, Hilal Zeynep Hedbe, Volkan Büyükhanlı ve Büşra Tatar ise adli kontrol talebiyle mahkemeye sevk edildi.

Mehmet Fatih Aksoy, Burak Çelik ve Eylem İpek Şafak ise serbest bırakıldı.

Hakimlik kararıyla şarkıcı İlyas Yalçıntaş, Ayşe Nur Balcı, Orhan Yıldız ve Şefik Ömer Dolman tutuklandı.