Grubun vokalisti Mick Jagger, Keith Richards ve Ronnie Wood, 14 şarkılık albümde rock’tan country’ye, blues’dan punk’a uzanan farklı türlere yer verdiklerini anlattı.

Foreign Tongues albümünde efsane sanatçılar Steve Winwood ve Paul McCartney’nin yanı sıra The Cure’dan Robert Smith ve Red Hot Chili Peppers’tan Chad Smith gibi isimler de yer alıyor.

ALBÜM BİR AYDA KAYDEDİLDİ

Albümün kayıt sürecinin yaklaşık bir ayda tamamlandı. Jagger, “Sadece dört haftamızın olması bize bir aciliyet duygusu verdi. Stüdyoda çoğu zaman eğleniyoruz ama aynı zamanda çok yoğun bir konsantrasyon gerekiyor. Bir şarkının beş dakikasını gerçekten iyi değerlendirmek zorundasınız” dedi.

Hazırlanan lirik video YouTube üzerinden yayınlandı, eser ise 30 Nisan’da tüm dijital müzik platformlarında dinleyiciyle buluşacak.

Tunceli’de, 5 Ocak 2020’den itibaren kendisinden haber alınamayan üniversite öğrencisi Gülistan Doku ile ilgili yürütülen soruşturma dosyası yeniden açılmıştı.

Göç, hafıza ve kimlik gibi derin temaları müziğinde kendine özgü bir dille işleyen Şerivan Tutuş, sesin yalnızca duyulan değil, hissedilen ve hatırlatan bir alan olduğunu ortaya koyan isimlerden biri. Geleneksel ile çağdaş arasında kurduğu köprü, onun müziğini sadece bir anlatı değil, aynı zamanda bir deneyime dönüştürüyor. Bu söyleşide Tutuş ile müziğinin beslendiği kaynakları, üretim sürecini ve sesin hafızayla kurduğu bağı konuştuk.

Son serginiz “Zamanın Döngüsünde: Göç, Kimlik ve Hafıza” temalı kişisel resim sergisi Viyana’da görücüye çıktı. Viyana, tarih boyunca hem yoğun göç almış hem de klasik müziğin kalbi sayılan bir şehir. Bu serginin Viyana’da izleyiciyle buluşuyor olmasının, eserlerin izleyici üzerindeki yankısını nasıl değiştireceğini öngörüyorsunuz?

Bence Viyana’da sergilenmek bu işlerin anlam katmanlarını doğal olarak derinleştiriyor. Çünkü burası sadece estetik bir başkent değil; aynı zamanda göçün, sürgünün ve aidiyet arayışının güçlü bir hafızasını taşıyor. Bu yüzden “göç, kimlik ve hafıza” temaları izleyiciye daha doğrudan temas ediyor. Benim için bu işler sadece kişisel bir hikâye değil, ortak bir hafızaya dokunma çabası. İzleyici kendi deneyimiyle bu kırılmaları ve yeniden kurma hâlini eşleştirebiliyor; işler daha çok hissedilen bir şeye dönüşüyor. Bir yandan da Viyana’nın klasik müzikle kurduğu bağ benim için önemli. Sergide Wolfgang Amadeus Mozart’a da bu yüzden yer verdim. Resimlerimde zaten ritimle ve katmanlarla çalışıyorum; görsel olanla işitsel olan arasında ortak bir dil kurmaya çalışıyorum. Bu yüzden burada sergi, benim için sadece bir mekân değişikliği değil; işlerin başka bir hafıza içinde yeniden yankılanması gibi.

Sergi kataloğunda Fazıl Say’ın önsözünde sizi “genç ressam” olarak üretkenliğiniz, hayal gücünüz ve ritmik derinliğinizle övdü. Bu değerlendirmeyi okuduğunuzda neler hissettiniz? Say’ın kendi müziğinizle kurduğu paralellik size ne kattı?

Fazıl Say’ın böyle bir metin yazması benim için hem çok değerli hem de içsel olarak sorgulayıcı bir şeydi. Okuduğumda sadece mutlu olmadım; aynı zamanda yaptığım şeyin sorumluluğunu daha derinden hissettim. Onun müziğini dinlediğimde bende hep bir yol hissi açılıyor. Tek bir duyguya ait olmayan, katman katman genişleyen bir alan… sanki renkler çoğalıyor ve ben o çoğalmanın içinde yönümü arıyorum. Resimlerimde de aslında o hâlin izini sürüyorum; bir duyguyu anlatmaktan çok, onun içindeki hareketi yakalamaya çalışıyorum. Beni en çok etkileyen tarafı ise şu: Ürettiği şeyi sadece ortaya koymuyor, onu yaşıyor. Ve o yaşantı, eserin içine siniyor. Burada benim için önemli olan şey teknikten önce etik bir meseleye dönüşüyor: emek, süreklilik ve dürüstlük. Çünkü bir işin gücü bazen ne söylediğinde değil ne kadar sahici olduğunda saklı. Bu paralellik bana şunu hatırlattı: Sanat bir sonuç değil, bir süreç. Ve o süreçte kurduğun ilişki — kendinle, zamanla, emekle — aslında eserin gerçek hafızasını oluşturuyor.

 Eserlerinizde su imgesini “akışkan kimliğin sembolü” olarak kullanıyorsunuz. Suyun şeffaflığı ve tortu bırakma özelliği, hafızanın kırılgan yapısını anlatırken size teknik olarak nasıl bir özgürlük tanıyor?

Ben suyu akışkan kimliğin görsel karşılığı olarak kullanıyorum çünkü göç ve hafıza temalarıyla doğrudan ilişkili. Su gibi akışkan, bazen berrak bazen tortulu… Tıpkı göç sırasında kimliğin, belleğin ve deneyimlerin katman katman birikmesi gibi. Teknik olarak da bana özgürlük veriyor. Su her zaman kontrol edilemez; yayılır, iz bırakır, bazen beklemediğim yolları seçer. Şeffaflığı sayesinde birden çok katmanı aynı anda gösterebiliyorum; tortu bırakması ise kaybolan, geride kalan izleri sembolize ediyor.

 “İnsan bir yerden başka bir yere sadece bedenen gitmez; belleğini, dilini ve sesini de taşır” diyorsunuz. Kendi hayatınızda ve Diyarbakır kökenlerinizde bu cümle nasıl bir yankı buluyor? Bu sorudan hareketle de sizi kısaca tanıyabilir miyiz?

Kısaca kendimden bahsedersem: 1993 Diyarbakır doğumluyum. Çocukluğumdan beri olmak istediğim meslek yönetmenlikti; bu yüzden Akdeniz Üniversitesi’nde iletişim okudum. Sanat tarihi eğitimi aldıktan sonra resme yöneldim ve hikâyelerimi renklerle anlatabildiğimi fark ettim. Böyle başladı resim yolculuğum. Yolda ilerlerken bir arkadaşımın dinlemem için gönderdiği Eleni Karaindrou’nun, Ulysses’ Gaze için yaptığı albümü ilk dinlediğimde adeta kitlendim. Sadece fırça ve tuvali elime alıp ne üreteceğimi bilmeden çalışmaya başladım. Sonrasında ortaya çıkan şey hem şaşırttı hem ürküttü beni. Filmi izlediğimde, aslında filme ait birçok sahneyi yansıttığımı fark ettim; bunu tamamen şarkının bende uyandırdığı duygularla yapmıştım. O gün anladım ki şarkılara artık daha derinden bakmam gerekiyor. O zamandan beri resmettiğim şarkıları özel olarak seçiyorum; bir derdi, bir hikayesi olan ve yolda beraber yürüyebileceğim eserlerle çalışıyorum. Çalışmalarımda göç, kimlik ve hafıza temalarını işliyorum ve resim, müzik, performansı bir araya getiren bir dil kuruyorum. Türkiye’nin yanı sıra İspanya, Portekiz, İsveç ve Viyana’da sergiler açtım, performanslar ve atölyeler gerçekleştirdim. Bütün bunların merkezinde hep insanın kendi hikâyesiyle, geçmişiyle ve kimliğiyle kurduğu ilişki var.

Sanatsal manifestonuzda “sanat, kolektif hafızada silinmiş veya bastırılmış olanın yankısıdır” diyorsunuz. Bu sergiyle izleyiciyi “göçü yalnızca kayıp değil, zaman içinde yeniden yazılan bir varoluş biçimi” olarak düşünmeye davet ediyorsunuz. Sanatın “hatırlama ve iyileşme” işlevine olan inancınız bugün hâlâ aynı mı?

Evet, inancım hâlâ aynı. Sanat benim için sadece bir ifade aracı değil; kaybolanları hatırlamak, unutulanla yüzleşmek ve bir şekilde iyileşmek için bir yol. Göç ve kimlik temalarını işlerken izleyiciyi de kendi hafızasıyla, kayıpları ve yeniden kurma süreçleriyle buluşturmaya çalışıyorum.

Müzik sizin için “eşlik eden unsur değil, zamanı büken düşünsel bir alan”. Bir şarkıyı tuvale aktarırken teknik olarak nasıl ilerliyorsunuz? Renk, kompozisyon ve katmanlaşma kararlarınızı ne belirliyor?

Benim için müzik, sadece eşlik eden bir unsur değil; zamanı büken, düşünsel bir alan. Bir şarkıyı tuvale aktarırken önce renkleri görüyorum, sonra o renkleri tuvale taşırken şarkının beni götürdüğü yolda ilerliyorum. Kompozisyon ve katmanlar, müziğin ritmi ve duygusuna göre şekilleniyor. Müzisyenler enstrümanlarıyla çalarken, benim enstrümanım paletim; müziğin enerjisini ve duygusunu tuvale aktarıyorum. Sahne performanslarımda—çocuklarla yaptığım interaktif projeler, senfoni orkestraları veya özel konserlerde—bu ilişki canlı bir deneyime dönüşüyor ve her resme performansın ritmini taşıyor.

Türkiye, İspanya, Portekiz ve İsveç gibi farklı coğrafyalarda sergiler açtınız. Bu farklı kültürlerin “göç” ve “aidiyet” kavramlarına bakışı, sizin sanatsal dilinizi yıllar içinde nasıl evriltti?

Farklı coğrafyalarda, Türkiye’den İspanya’ya, Portekiz’den İsveç’e uzanan sergiler bana tek bir bakış açısı öğretmedi; her kültürün göç ve aidiyete verdiği karşılık, kendi sanatsal dilimi zenginleştirdi. Bir ülkede göç bir hafıza yarasıdır, bir diğerinde bir kimlik devinimi… Her izleyici farklı bir hikâyeyle geliyor ve bu bana, göçün sadece tek bir anlatısı olmadığını gösterdi. Bu çeşitlilik, resimlerimin ritmini, renk paletini ve boş alanlarla dolu hâllerini etkiledi; çünkü her kültür göçü farklı bir duyguyla hissediyor ve buna göre resimlerimde yeni bir “nefes” buluyorum.

Bu sergiyle “zamanın döngüsünde” göçü “kayıp değil, sürekli yeniden yazılan varoluş” olarak yeniden tanımladınız. Bir sonraki projelerinizde bu döngüyü nasıl devam ettirmeyi düşünüyorsunuz?

Bir sonraki projelerde de göçün, kimlik ve hafızanın döngüsünü görsel olarak keşfetmeye devam edeceğim. Ama bu kez mekânın hafızasına daha derinlemesine eğilmek istiyorum: her yerin kendi geçmişi, izleri ve sessiz anlatıları var. Amacım, izleyiciyi sadece renk ve ritim aracılığıyla zamanın sürekli tekrar eden akışına taşımak değil; aynı zamanda mekânın kendi hafızasıyla buluşturmak ve döngüyü onunla birlikte çoğaltmak. Böylece her iş hem zamana hem mekâna dokunan bir deneyim hâline geliyor.

Klasikleşen bir sorum var onu size de sormak istiyorum. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

Elimde sihirli bir değnek olsaydı, insanların kendi geçmişlerini, kayıplarını ve unutulan dillerini, renklerini bir nebze olsun yeniden görebileceği bir yol açardım. Sadece hafifletmek değil; yaşadıklarının izlerini fark etmelerini, onlarla yüzleşip yollarına devam etmelerini sağlamak isterdim. Tıpkı bir resimdeki katmanlar gibi, hayatın kırılmaları da okunabilir, hissedilebilir olmalı; o zaman hem kendi hikâyeleri hem de birlikte yaşadığımız dünya biraz daha anlaşılır bir hâl alır.

1970’li yıllarda şarkılarıyla pop müziğe damgasını vuran Tülay Özer şarkıcı Zerrin Özer’in de ablasıydı.

Özer’in cenazesi yarın öğleyin Zincirlikuyu Mezarlığı Camii’nde yapılacak törenin ardından aynı yerde toprağa verilecek.

Muhasebecilik yaparken müzik kariyerine başlayan ve 1974 yılında ‘Gel Artık / Niye Çattın Kaşlarını’  adlı ilk 45’lik plağını çıkaran Tülay Özer 1975 ‘te ‘İkimiz Bir Fidanız’  şarkısıyla büyük çıkış yakalamıştı.

Ardınsan kardeşi Zerrin Özer de  müzik  dünyasına adım attı. Abla Özer kardeşinin destekçisiydi.

Haber;Zeynep Nurten UZER

O “bağzıları” kim olduklarını iyi bilirler doğrusu !

Kimin adına hareket ettiklerini de iyi bilirler!

1 Mayıslar bütün dünyada işçi bayramı olarak kutlanırken , bizdeki “azılı komünistler” zinhar kutlayamasın diye asırlık bayramın adını bahar bayramı yapmışlar, o günlerde işçilerin toplu halde çalıştığı fabrikaları, üniversiteden ilk okula tüm okulları baharı kutlasınlar diye tatil etmişlerdi.

Üstelik, poliste kaydı olan o azılı komünistlerin pikniğe gidip baharı kutlayacaklarından emin olamadıkları için, kendilerine  “tedbir amaçlı gözaltı” uygulanırdı.

“Tedbir”, güzelim baharın kıymetini bilmeyen okumuş yazmış aydınların ve sömürüye karşı gözünü açan işçilerin 30 Nisan akşamından 2 Mayıs sabahına kadar göz altında tutulmalarından ibaretti.

Tanıdığım bir terzi Muhsin abi vardı; her “tevkifat”ta içeriye alınan “azılı” yurttaşlarımızdan!

O da  “tedbir amaçlı göz altı” olayını birkaç kez yaşamıştı.Sonra yaşlanınca, artık bu azılı komünistlik falan yapamaz diye fazla ilgilenmez olmuşlardı.

Kimi zaman küçük, salaş dükkanına takılır, çay içip  muhabbet ederdik.

Arkadaşlarıyla 1 Mayıslarda iki gün emniyette konuk edilmelerinden söz ederken, burnunun üzerine indirdiği yakın gözlüğüyle bir yandan dikişini diker, ara sıra gözlerini bize doğru devirerek,

“Bütün bunlar sınıfsal çocuklar, sınıfsal!” derdi.

Işıklar içinde uyusun terzi Muhsin abi; kendisine kutlamayı çok gördükleri tüm işçi bayramlarını kutlanmış saysın yıldızlardaki yoldaşlarıyla birlikte!

Mesele, tam da onun dediği gibi,1 Mayıs’ın ortaya çıktığı 150 yıldan beri, her zaman, her yerde sınıfsalmış gerçekten.

İşçinin emekçinin bayramını, “pikniğe gidip eğlensinler” bahanesiyle bahar bayramına çevirip sahteleştirmeleri de sınıfsalmış.

Fabrikaları, kalabalık kadrolu iş yerlerini sahte bahar bayramında tatil edip, o günün yevmiyesini ödemeyecek kadar aç gözlülük yapmaları da Z kuşağının ifade biçimiyle “sınıfsallığın” dibiymiş !

Zaten ben bir kişinin bile diğerine “bahar bayramın kutlu olsun” dediğine tanık olmadım doğrusu.

Ancak bugün her medya platformu 1 Mayıs işçi bayramıyla, soldan, sağdan kutlamalarla dolup taşıyor!

Bayramın adını yasaklamalar, yargısız, suçsuz iki günlük tutukluluklar , sınıfsal askeri darbeler yetmedi insanları zapt-ü rapt altına almaya.

                        *         *          *

Ülkemizde işçi bayramı henüz insanlara bahar bayramı diye yutturulmaya çalışıyorken, Ankara Sanat Tiyatrosu küçük salonunda Maksim Gorki’nin “Ana” adlı oyununu sahneye koymuştu.

Yıl 1974’tü.

Oyunun bir sahnesinde, işçilerin yürüyüş yaparken söylediği marşı o gün birkaç yüz izleyici dışında bilen yoktu!

Beste Sarper Özsan’a aitti.

Söyleyen Jale Aylanç, Meral Niron, Rana Cabbar gibi bir kısmıyla sonradan arkadaş olacağım oyunculardı.

Oyun çok tutmuş, izleyen çoğu üniversite gençlerinin diline bu marş takılmaya başlamıştı.

Ana oyunu, turnelerde de bir çok yerde sahnelenmiş, marş gittiği her yerde insanların diline yerleşmişti.

“Günlerin bugün getirdiği, baskı zulüm ve kandır,

Ancak bu böyle gitmez,

Sömürü devam etmez” diye akıp giden sözler, müziğin ritmi, zamanın devrimci ruhuna uygun biçimde yığınları coşturuyordu.

Aslında, AST’ın , o günlerde sahnede bu sözleri haykıran  kahraman oyuncuları, bu marşı yayarak bahar bayramı sahteciliğini ortadan kaldırıp gerçeği tüm “sınıflara” haykırmışlardı:

“1 Mayıs, 1 Mayıs, işçinin emekçinin bayramı

Devrimin şanlı yolunda

İlerleyen halkın bayramı!”

Evet, 1974 yılında , küçük bir tiyatro salonunda Bahar bayramı kandırmacasına son verilip işçi bayramı halk nezdinde yerli yerine kondu.

Lakin, ondan sonra 1 Mayıs’ı meydanlarda yığınsal olarak kutlayanlara yönelik kanlı saldırılar başladı.

Soğuk savaş sona erip komünizm serbest bırakıldıktan sonra bile, 1 Mayıs düşmanlığı kimi çevrelerde bitmek bilmedi.

Hala, işçi bayramını isteyen istediği yerde, kimseye zarar vermeden, yalnızca iyi bir yaşam taleplerini dile getirerek kutlayamıyor!

AST’ın destanlaşan marşının sonraki dizeleri ise geçerliliğini koruyor.

“Ancak bu böyle gitmez,

Sömürü devam etmez,

Yepyeni bir hayat filizlenir

Bizde ve ülkelerde!”

COŞKUN KARTAL

Moda ve müziği iç içe geçiren bir ifade alanı kuran Zeliha Uraltaş, ilk teklisi “Akar Duygular” ile dinleyiciyi gösterişten uzak, içsel bir yolculuğa davet ediyor. Yıllardır farklı disiplinlerde beslenen yaratım sürecini bu kez müzikte görünür kılan Uraltaş, duygunun en sade ve en çıplak haliyle akışına izin veriyor. Uraltaş ile üretim pratiğinin köklerinden müziğe uzanan serüvenini ve “Akar Duygular”ı konuştuk.

“Akar Duygular” sizin müzik kariyerinizdeki ilk resmi çıkış single’ınız. Bu şarkıyla müzik dünyasına adım atmaya karar verme süreciniz nasıl gelişti?

Müzik dünyasına adım atmak olarak bakmıyorum aslında. O benim dünyam. Yazarken, söylerken  içinde zamanı unuttuğum… Bu sefer başka insanlarda yankılanmak  nasıl olurdu sorusu  böyle bir akışa neden oldu sanırım. Yoksa yine kendime saklardım:)

Okuyucularımız için kısaca kendinizi ve sanat yolculuğunuzu anlatabilir misiniz?

Kendim için sanat yolcusu diyebilirim kısaca. ilkokulda şiir, resim ve  hikaye defterlerime  baktığımda, şarkılar kaydettiğim  kasetlere baktığımda bu yolculuk erken başlamış. Babaanneme terzilik, babamla mobilya resimlemek derken; İstanbul Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi’nin resim  ve müzik bölümlerini 90 ve 95 puanlarla kazandım.  Seçimim resim  bölümünden yana oldu. Sonrasında  İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Tekstil Bölümü’ne  birinci olarak girip Moda tasarım okudum ama kazandığım yarışmalar İstanbul’daki iş hayatımı da erken başlatmış oldu.

Moda tasarımıyla uzun yıllardır paralel yürüttüğünüz yaratıcı hayatınızda müzik nasıl bir yer tutuyor? 

Moda tasarımı tüm sanat dallarıyla etkileşim içinde olan bir yaratım alanı. Müzik her aşamada var benim için. Defile ve koleksiyonları hazırlarken bir yandan amatör ya da profesyonel gruplarda solist olarak yer aldım. Ladies and  Gentlemen ve Music Box gibi. Fırsat buldukça da amatör müzisyen ve gruplarla devam ettim.  Müzik  hep oldu hayatımda.

“Akar Duygular”da gösterişten uzak, duygunun akışına yaslanan bir yapı dikkat çekiyor. Günümüzün yüksek prodüksiyonlu müzik dünyasında bu kadar sade bir başlangıç yapmak bilinçli bir tercih miydi?

Akar Duygular bilinçli bir tercihten çok duygusal bir ihtiyaçtı. Hep böyle oluyordu ama bu sefer paylaşmak istedim.. Benim gibi hisseden birileriyle bağ kurma ihtiyacı belki de:)

Parçadaki “Konuşulamayanların yansıması” tanımı çok etkileyici. Sizin için müzik, kelimelerin yetmediği yerde bir kaçış mı yoksa bir yüzleşme aracı mı?

Kelimelerin yetmediği yerde duygular renklerle formlarla ifade buluyor ve müzik hepsini kapsıyor. Evren müzikten oluşmuş. Her şeyin sesi var yüzleşirsen  duyarsın  belki. Çünkü herkesin içinde müzik var.

Bağımsız müziği destekleyen On Air Music Co. ile çalışmak nasıl bir deneyim? İlk single sonrası müzik dünyasını ve işlerliği nasıl bulduğunuzu öğrenebilir miyim?

On Air Music Co.’yu zaten biliyor ve takip ediyordum. Bağımsız müziği desteklemesi ve geniş bakış açısını her zaman takdir ettim. Olması gerektiği gibi. Müzik dünyasının işlerliğini nasıl buluyorum;  şu an kaos var ve bir süre sonra yeni bir düzen oluşur diye düşünüyorum.  Her alanda olduğu gibi.

Kısa vadede yeni bir single veya bir EP çalışması planınız var mı? Dinleyicileri önümüzdeki dönemde nasıl bir Zeliha Uraltaş bekliyor?

Çok söz ve melodi var içimde başıboş dolanan. Hangi mıknatıs duygunun etrafında toplanır, nasıl açığa çıkar bilemiyorum..:)

Klasikleşen bir sorum var onu size de sormak istiyorum. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

Elimde sihirli bir değnek olduğunu biliyorum, hepimizde olduğu gibi. Ama ben hiçbir şeyi değiştirmezdim.O değnekle neler yapabildiğime heyecanla eşlik ederdim. Akardım sadece..

Gotik ve senfonik metal sahnesinin önde gelen gruplarından Norveçli Sirenia, 25’inci yıl dünya turnesi kapsamında ilk kez İstanbul’da müzikseverlerle buluşacak. Diken’de yer alan habere göre grup, 10 Mayıs’ta IF Performance Hall Beşiktaş’ta sahne alacak. Konserde açılışı Ankara çıkışlı epik metal grubu Dragonborn yapacak.

Sirenia, bugüne kadar yayımladığı 10 stüdyo albümü, EP ve çok sayıda single ile uluslararası listelerde yer alarak geniş bir dinleyici kitlesine ulaştı. Avrupa’dan Amerika’ya, Asya’dan Avustralya’ya uzanan turneleriyle bilinen grup; kariyeri boyunca Ozzy Osbourne, Iron Maiden, Aerosmith ve Korn gibi dünya devleriyle aynı sahneyi paylaşarak dikkat çekti.

Rusya Taganrog’daki konserde, Kubilay Kan’ın Besteleri Rus Genç Yeteneklerin tarafından icra edildi.

Türk müziğini uluslararası platformlarda başarıyla temsil eden besteci ve piyanist Kubilay Kan, Rusya’nın tarihi ve kültürel liman şehri Taganrog’da özel bir projenin konusunu oluşturdu.

Kan’ın piyano için bestelediği eserler, Besteci Pyotr İlyiç Çaykovski’nin anısını yaşatan Tchaikovsky Music School (Çaykovski Müzik Okulu) bünyesinde Rus Piyanist – Besteci Zhanna Janna direktörlüğünde düzenlenen özel bir konserle dinleyiciyle buluştu.

Bestelerinde newage, caz, popüler ve klasik öğeleri ustalıkla harmanlayarak çıkardığı albümleriyle de tanınan Kubilay Kan, Kent Ekranı’na konuştu:

“Eserlerimin, Çaykovski’nin ruhunun dolaştığı bu topraklarda ve geleceğin Rus piyanistleri tarafından icra edilmesi benim için tarif edilemez bir onur. Rus piyano ekolünün disipliniyle yetişen gençlerin, benim bestelerimdeki Anadolu ruhuna kattıkları yorum, müziğin hiçbir pasaporta ihtiyaç duymadığının en büyük kanıtıdır.”

2000’li yılların başında Türkiye’nin en çok izlenen müzik yarışmalarından biri olan Popstar’a katılan Rıza Tamer, dün akşam saatlerine menajerinin Bodrum Konacık Mahallesi’ndeki evinde rahatsızlandı.

Uykusunda tıkanan Tamer, ambulansla hastaneye kaldırıldı. Beynine oksijen gitmediği tespit edilen Tamer, yapılan tüm müdahalelere rağmen hayatını kaybetti.

Tamer’in ölümünün şüpheli bulunması üzerine Cumhuriyet savcısı tarafından inceleme yapıldı. Tamer’in cenazesi, kesin ölüm nedeninin belirlenmesi amacıyla otopsi yapılmak üzere Muğla Adli Tıp Kurumu morguna kaldırıldı. Olayla ilgili soruşturma sürüyor.

‘Yeldeğirmeni Bahar Şenliği’  ile tiyatrodan müziğe, söyleşilerden atölyelere uzanan disiplinlerarası bir programla baharı karşılanacak .

Kadıköy Rasimpaşa Mahallesi’nde yeni açılan sahne, kolektif bir bilinçle hareket ederek sanatın farklı alanlarında üretmek isteyenleri bir araya getirmeyi hedefliyor.

Kot1 Kolektif’in üretimi olan Hitler’in Bıyığı yapımı prömiyeriyle öne çıkarken, Bahar Buluşması’nın ilk haftasında İmge Tiyatrosu’na giriş atölyesi Jale Karabekir ve Aylin Vartanyan kolaylaştırıcılığında gerçekleşecek; Kadıköy İmpro doğaçlama tiyatrosu, Yeni Nesil Komedyen Kadınlar stand-up gösterisi ve Tiyatro Füg’ün Yaşam Anksiyetesi ve Şükür oyunu ilk haftanın öne çıkan etkinlikleri arasında yer alıyor.