Trump’ın Bölgesel Yol Haritasına Tel Aviv Sabotajı

ABD ile İran arasında diplomatik kanalları yeniden canlandırmayı ve bölgede geniş çaplı bir ateşkesi kurumsallaştırmayı amaçlayan tarihi zirve, son anda rafa kaldırıldı. ABD Başkan Yardımcısı JD Vance’in İsviçre’ye yapacağı planlı diplomatik ziyaretin ertelendiğinin duyurulmasıyla birlikte, kalıcı barış umutları bir kez daha belirsizliğe gömüldü. Washington kaynakları, bu ertelemenin arkasındaki ana etkenin, Trump yönetiminin çizdiği uzlaşı vizyonunu görmezden gelerek Lübnan’daki saldırganlığını tırmandıran Netanyahu hükümeti olduğunu belirtiyor. Trump’ın diplomatik prestijini yatırdığı bu stratejik süreç, Tel Aviv’den gelen askeri hamlelerle adeta çıkmaza girdi.

Trump Anlaştı; Netenyahu Anlaşmayı Yok Saydı

Washington ve Tahran yönetimleri arasında yürütülen diplomatik temaslarda, ABD’nin İran’a yönelik deniz ablukasını kaldırması karşılığında çatışmaların durdurulması yönünde kritik bir mutabakata varılmıştı. Bu gizli diplomatik anlaşmanın en temel ve hassas maddelerinden birini ise İsrail’in Lübnan topraklarına yönelik askeri operasyonlarını tamamen durdurması şartı oluşturmuştu.

Ancak bölgesel barışın önünü açacak bu şartın varlığına rağmen, Netanyahu hükümeti Lübnan’a yönelik bombardımanlarını ısrarla sürdürmüştü. İsrail ordusunun Lübnan’ın güneyine gerçekleştirdiği son hava saldırılarında en az 18 sivil hayatını kaybetmiş, bölgedeki çatışmalarda 4 İsrail askeri de öldürülmüştü. Netanyahu’nun bu uzlaşmaz ve saldırgan tutumu, masadaki tüm diplomatik kazanımları dinamitlemiş ve ABD-İran arasındaki güven zeminini bütünüyle ortadan kaldırmıştı.

Diplomatik Krizin Derinleşen ABD’nin İran’a yönelik deniz ablukasını kaldırma hamlesinin hemen ertesi gününde yaşanan bu diplomatik kırılma, uluslararası piyasalarda ve jeopolitik dengelerde yeni bir çalkantıya yol açtı. İptal kararının ardından, Hürmüz Boğazı üzerindeki ticari gemi trafiğinde kısmi bir canlanma gözlense de, kalıcı bir anlaşmanın zemin kaybetmesi petrol fiyatlarındaki istikrarsızlığı ve bölgesel risk primini yeniden tırmandırdı.

Netanyahu Trump’a İç Politikada da Sorun Oldu

Siyasi analistler, Netanyahu’nun Trump’ın iç ve dış siyaset dengelerini zor durumda bıraktığına dikkat çekiyor. Washington, müttefiki İsrail’i kontrol edemeyen bir pozisyona düşerken; ABD içinde yapılan son kamuoyu yoklamalarında Amerikalıların %65’inin Trump’ın İran politikasını reddettiğini ortaya koydu. İran’la ilgili şaşalı iç politika demeçlarına rağmen Trum’ın düşük genel kabul oranı (%37) yerinden kıpırdamadı.                              
Tahran yönetimi, Lübnan sahasındaki saldırılar durdurulmadığı sürece masaya oturmayacağını net bir dille ortaya koydu. Trump yönetiminin, kendi yol haritasını açıkça baltalayan Netanyahu hükümetine karşı önümüzdeki günlerde nasıl bir tavır takınacağı ise uluslararası kamuoyunda merakla bekleniyor.

Güvenlik Gerekçesinden Kalıcı İlhaka. Filistin Senaryosu Tekrarlanıyor

Netanyahu liderliğindeki İsrail’in Lübnan’da yürüttüğü strateji, Batı Şeria ve Gazze’de on yıllardır aşama aşama hayata geçirilen “böl-insansızlaştır-yerleş” doktrini ile birebir örtüşüyor. Sızan bilgilere göre yürütülen plan şu aşamaları içermektedir:

Askeri Koridor Kurulması: İlk etapta sınır güvenliği bahanesiyle bölge yoğun bombardımana tutulmakta ve yerel halk göçe zorlanarak alan insansızlaştırılıyor.

Kalıcı Üslenme: Boşaltılan Lübnan köylerine askeri tahkimatlar kurularak, geçici operasyonel varlık kalıcı bir sınır revizyonuna dönüştürülmektedir.

Diplomatik Kalkan Arayışı: İsrail’in bu hukuksuz yayılmacılığını uluslararası arenada yasallaştırmak ve tepkileri hafifletmek adına Washington yönetimiyle ortak bir zemin pazarlığı yürütülüyor..

İdeolojik Temel “Büyük İsrail” ve Siyonist Emeller

Bugün Lübnan sınırında yaşananlar, anlık bir savunma refleksinin değil, Siyonizm ideolojisinin temel taşı olan “Büyük İsrail Projesi” (Arz-ı Mev’ud / Vaat Edilmiş Topraklar) idealinin bir sonucu.

Teokratik temellere dayandırılan bu yayılmacı ülküye göre, Nil Nehri’nden Fırat Nehri’ne kadar uzanan geniş coğrafya üzerindeki yerel egemenlikler yok sayılmakta ve bu topraklar hedef tahtasına oturtulmaktadır. Lübnan’ın güneyi ve Litani Nehri havzası, gerek su kaynakları gerekse jeopolitik konumu sebebiyle ilk Siyonist kongrelerden bu yana bu haritanın ayrılmaz bir parçası olarak tasarlanmıştır. Filistin’in ardından namlunun Lübnan’a çevrilmesi, asırlık ideolojik ajandanın askeri güç yoluyla sahada realize edilme hırsını açıkça kanıtlamaktadır.

Bölgesel Güvenlik Fay Hatlarının Tetiklenmesi

İsrail’in Lübnan’da kalıcı bir askeri rejim kurma arayışı, Orta Doğu’daki direniş eksenini ve çevre devletleri topyekûn bir bölgesel savaş sarmalına sürükleme riski taşımakta. Lübnan devletinin egemenliğinin bu derece ağır bir ihlale uğraması, bölgedeki asimetrik güçlerin ve düzenli orduların reaksiyonunu büyüterek çatışmaları daha geniş bir coğrafyaya yayma potansiyeline sahiptir.

Uluslararası Hukukun Çöküşü ve Washington’ın Suç Ortaklığı

Birleşmiş Milletler’in (BM) Lübnan’ın toprak bütünlüğünü savunan 1701 sayılı kararı başta olmak üzere tüm uluslararası hukuk normları, Tel Aviv ve Washington arasında yürütülen bu müzakerelerle boşa çıkarılmakta. ABD’nin bu işgal planına diplomatik ve askeri lojistik destek sağlama eğilimi, küresel adalet sisteminin tarafsızlığını yitirdiğini ve güçlü devletlerin çıkarlarına göre sınırların yeniden çizilmek istendiğini bir kez daha gözler önüne sermekte.

Fed beklentiler doğrultusunda haziranda faiz aralığını %3,50-%3,75 bandında tutmaya devam etti.

Vaatler Boşa Çıktı: İsrail Halkı ve Muhalefet Ayakta      

Haber ajanslarına ve İsrail yerel basınına yansıyan ayrıntılar, ülkede Netanyahu’ya karşı biriken öfkenin boyutunu gözler önüne seriyor. İsrail kamuoyu ve siyasi liderler, söz konusu  anlaşmayı ülke tarihinin “en büyük dış politika ve güvenlik felaketlerinden biri” olarak nitelendiriyor.                               

Halktaki temel öfke kaynağı, Netanyahu’nun ABD Başkanı Donald Trump’ı uzun soluklu bir savaşa çekebileceğini zannetmesi ve buna karşılık Trump’ın savaş iştahını tamamen yanlış hesaplamış olmasıdır. İsrailliler, hükümetin bölgedeki diğer büyük aktörler tarafından tamamen devre dışı bırakıldığını ve masada yalnız kaldığını görerek adeta bir uyanış yaşıyor.

Ehud Barak (Eski Başbakan): Netanyahu’nun en sert rakiplerinden biri olan Barak, devlet televizyonuna verdiği demeçte halkın duygularına tercüman oldu: “İsrail, Netanyahu’nun kibiri, körlüğü ve Donald Trump’a oynamaya çalıştığı manipülasyonların bedelini ödüyor. Günün sonunda İran daha da güçlendi, İsrail ise zayıfladı. Bu stratejik başarısızlığın tek sorumlusu Netanyahu’dur, tamamen çökmüştür”.                                          
Yair Lapid (Muhalefet Lideri): Önümüzdeki seçimlerde Netanyahu’ya rakip olması beklenen Lapid, sosyal medya üzerinden ateş püskürerek, bu anlaşmanın tamamen Netanyahu’nun hanesine yazılan tarihi bir utanç olduğunu ve bu hasarı ancak kendilerinin düzeltebileceğini belirtti. Yair Golan (Demokratlar Partisi Lideri ve Eski General): Anlaşmanın içeriğine tepki gösteren Golan, “Trump, Ayetullah rejimine milyarlarca dolar akıtan, nükleer altyapıyı ve balistik füze tehdidini aynen koruyan bir anlaşmaya imza attı. Tahran’daki katil rejime adeta can simidi atıldı” sözleriyle hükümetin çaresizliğini eleştirdi.

Netanyahu’nun Vaadleri Boş çıktı                                                   
Netanyahu ve ABD yönetimi, İran’ın nükleer hedeflerini ve balistik füze programını tamamen yok etmek amacıyla 28 Şubat tarihinde büyük bir savaş başlatmışlardı. Başbakan Netanyahu, askeri harekatın ilk günlerinde Tahran rejimini tamamen çökerteceğine ve tehdidi kökten bitireceğine dair halkına büyük sözler vermişti. Ancak aradan geçen yaklaşık dört aylık yoğun hava bombardımanına rağmen İran, bu yıpratıcı sürece direnç göstermeyi başarmıştı. Tahran’ın bölgedeki vekil güç ağları hayatta kalmış ve İsrail topraklarına füze göndermeye devam etmişti. Sonuç olarak Netanyahu’nun askeri ve siyasi planları hedeflenen başarıya ulaşamamış, İsrail askeri olarak savaştan istediğini alamadan müttefiki ABD tarafından masada yalnız bırakılmıştı.

Lübnan Çıkmazı ve Ekonomik Endişeler                                         
Savaşın ilk haftasında Hizbullah’ın roket saldırıları üzerine Güney Lübnan’ı işgal eden İsrail, şimdi büyük bir batağa saplanmış durumda. Trump, anlaşma sürecini tehlikeye attığı gerekçesiyle İsrail’in Beyrut’a yönelik saldırılarına büyük öfke duymuş ve operasyonları sınırlandırmıştı. Savunma Bakanı İsrail Katz ordunun Lübnan’da kalacağını iddia etse de, ABD-İran anlaşması İsrail’in hareket alanını neredeyse tamamen kısıtladı.                                                                       “

İran’a Milyarlarca Dolar Akacak” Korkusu                                                 
İsrailli analistler ve askeri uzmanlar, varılan geçici anlaşma kapsamında İran’ın dondurulmuş varlıklarının serbest bırakılacak olmasından ve yaptırımların kademeli olarak kaldırılmasından ciddi endişe duyuyor. Bu durumun, İran’a milyarlarca dolarlık bir nakit akışı sağlayacağı ve İsrail’e karşı askeri gücünü daha da tahkim edeceği belirtiliyor.                                                

Panter Emel olarak bilinen Emel Yıldız, 85 yaşında hayatını kaybetti. Yıldız, sinema oyuncusu, yazar ve hayvan hakları savunucusuydu.

Yıldız, Bulgaristan’da doğduktan sonra ailesiyle birlikte Türkiye’ye göç etti.

Hayvan hakları için aktif bir şekilde mücadele eden Yıldız, Türkiye’de bu konunun öne çıkmasına katkıda bulundu.

Ölüm haberi, oyuncu Tuna Arman tarafından sosyal medyada duyuruldu.

Yıldız’ın 40 gün önce de yazar ve şair kızı Elif Sofya’yı kaybettiği öğrenildi.

Panter Emel kimdir?

Emel Yıldız, 18 Mayıs 1941’de Bulgaristan Rusçuk’ta doğdu.

Yıldız bir yaşındayken ailesiyle birlikte Türkiye’ye gelerek İstanbul-Karagümrük’e yerleşti. Yıldız, ortaokuldan sonra usta müzisyenlerden çeşitli dersler alarak sahneye çıkmaya başladı. Sinemaya 1959 yılında “Feryat” filmiyle  adım attı. Yıldız’ın Karagümrük’te figüranlık yaptığı dönemde ailesinin kiracısı Yeşilçam efsanesi Türkan Şoray’ı Beyoğlu’nda bir sete götürerek Şoray’ın Yeşilçam’a adım atmasına vesile oldu. 

Türkiye’de hayvan hakları henüz bir kamuoyu meselesi haline gelmemişken sahaya inen Yıldız, televizyon ekranlarında ve sokak eylemlerinde gösterdiği tutumla tanındı. Bu yüzden kendisine “Panter Emel” denildi.

Sosyal medyanın bulunmadığı bir dönemde Yıldız, hayvanlara yönelik kötü muameleyi belgeleyip kamuoyuna taşımak için bizzat sahaya çıktı. Kürk kullanan sanatçıları hedef alan kampanyalar yürüttü, sokak hayvanlarının zehirlenmesi davalarının takipçisi oldu, petshop’ların hayvanları tuttuğu koşulları ifşaladı. Bir belediyenin öldürdüğü hayvanların cesetlerini toplayarak belediye binasının önüne bırakması, Yıldız’ın en çok konuşulan eylemlerinden biri oldu. Türkiye’de hayvan hakları savunuculuğunun öncüsü oldu.

Son olarak Kızılcık Şerbeti dizisinde hayat verdiği Işıl rolüyle akıllarda yer eden Ece İrtem hayatını kaybetti.

İrtem’in bugün öğlen 12.00 sularında evinde kalp krizi geçirerek hayatını kaybettiği öğrenildi.

Ece İrtem’in avukatı Uğur Gökkoyun yaptığı açıklamada şu ifadeleri kullandı:

“Müvekkilim Ece İrtem bugün saat 12:00 sıralarında vefat etmiştir. Olay kendi evinde annesi ile birlikte olduğu sırada gerçekleşmiştir. İlk belirlemelere göre kalp krizinden dolayı vefat ettiğini düşünmekteyiz. Soruşturma devam etmektedir. Kesin sonuç otopsi raporu ile açıklığa kavuşacaktır. Otopsi raporu açıklandığında kamuoyuna ayrıca bilgi verilecektir. Ailesine ve tüm sevenlerine baş sağlığı dileklerimi sunuyorum.”

Ertem’in 14 Haziran 1991 doğumlu olması ise yürek burktu.

ECE İRTEM KİMDİR?

14.06.1991 tarihinde Sivas’ta doğmuştur. Yaşar Üniversitesi Opera/Şan Anasanat Dalı Bölümünden 2014 yılında 3.’lükle mezun oldu. Okul hayatı boyunca İzmir Devlet Opera ve Balesi (İzdob) Genel Müdürü Aytül Büyüksaraç (soprano) ve Levent Gündüz (tenor), Paolo Susanni, Esra Mamaç, Anna Chubuchenko (mezzosoprano) gibi dünyaca tanınan değerli sanatçılarla ortak projelerde bulundu.

Ece İrtem ilkokul yıllarından itibaren lisanslı koşuculuk yaptı. Yine ilkokul yıllarında okul piyeslerinde kendi yazdığı skeçlerle oyunculukla tanıştı ve bir daha hayatından hiç çıkarmadı. İstanbul’a geldikten sonra 2014 -2015 yılları arası Sadri Alışık Kültür Merkezinde oyunculuk eğitimi aldı. Kayhan Yıldızoğlu, Okday Korunan, Kadim Yaşar, Tolga Çiftçi’den eğitim aldı.

Ece İrtem bugüne kadar Kızıılcık Şerbet, Mahkum, Yasak Elma ve Yeni Gelin gibi popüler dizilerde rol aldı. Başarılı oyuncunun rol aldığı başlıca diziler ve canlandırdığı karakterler kronolojik olarak şu şekildedir:

Kızılcık Şerbeti (2025) – Işıl

Meraklı Adamın 10 Günü (2024)

Sandık Kokusu (2023)

Yasak Elma (2022) – Meriç

Mahkum (2021-2022) – Ferda Doğu

Bay Yanlış (2020) – Gizem Sezer

Payitaht Abdülhamid (2019) – Robina Fain

Yeni Gelin (2017-2018) – Afet Bozok

Kertenkele (2016) – Nurhayat

O Hayat Benim (2014-2015) – Sinem

Paramparça (2015)

Şeref Meselesi (2015)

Kaçak Gelinler (2014)

Söz konusu değerlendirmesinde, Türkiye’nin ulus-devlet sınırlarının ötesine geçerek “Osmanlı millet sistemine benzer bir yapılanmaya yönelmesi ve Hazar-Akdeniz-Körfez üçgeninde bölgesel bir güç olarak “Büyük Türkiye” haline gelmesi gerektiği savunulmaktaydı.

Bir benzeri de yıllar öncesinde “Stratejik Derinlik” doktrini çerçevesinde coğrafyasında merkezi bir güç olması gerektiğini savunan siyasi anlayış tarafından ortaya konulmuştur.

Mahkeme’nin “Mutlak Butlan” kararı sonrasında göreve getirilen Ana Muhalefet Partisi liderinin bu doğrultuda yaptığı açıklama doğrusu kamuoyunda şaşkınlıkla karşılandı.

“Osmanlı’nın topraklarına bakın. Türkiye o coğrafyaya gitmek, o coğrafyada kendi kişiliğini geliştirmek zorundadır. Küçülerek değil, büyüyerek gitmek zorundayız. Osmanlı coğrafyasında Türkiye olmalı.”

Emperyalist mücadelelerin tüm hızıyla sürdüğü günümüzde, bu yöndeki açıklamalar; ya gündemi değiştirme çabası ya da dış destek arayışının bir göstergesi olarak görülmelidir.

Atanmış liderlerinin siyasi geleceği uğruna partisinin kurucu ve kuruluş değerlerinden uzaklaşılmasını görmezden gelenlerin de bu tablo üzerinde düşünmeleri gerekmektedir.

Dikkat edilirse, bu söylemlerin hemen hiçbirinde “Türklük” ve “Türk Ulusu” kavramlarına belirgin biçimde yer verilmemektedir.

Tarih tam da bu nedenle önemlidir. Geçmişten ders çıkarabilen uluslar, geleceğe daha sağlam adımlarla yürüyebilir.

Birinci Dünya Savaşı öncesinde ve sonrasında yaşanan gelişmeler bunun en açık örneklerinden biridir.

Dönemin yöneticilerinin gerçeklerden uzak, öngörüsüz ve maceracı politikaları yalnızca bir imparatorluğun tarih sahnesinden silinmesine yol açmamıştır. Bir ulusu Mondros Mütarekesi ve Sevr Antlaşması sonrasında Anadolu’nun dar bir bölgesine sıkıştırılma tehlikesiyle karşı karşıya bırakmıştır.

Yok edilmenin eşiğine getirilen Türkler gerçeği görmüş olacak ki; tek adam yönetimini temsil eden monarşiden ve padişahlıktan uzaklaşarak, ¨Egemenlik Kayıtsız Şartsız Milletindir¨ düşüncesinde bulunan Mustafa Kemal’in yanında yer almıştır.

Atatürk’ü çağdaşlarından ayıran en önemli özellik dönemin gerçeklerini doğru analiz yeteneği, milli hedefleri gerçekçi temeller üzerine inşa edebilmesiydi. 

Tarihten ders çıkarmış, coğrafyanın stratejik önemini doğru değerlendirmiş ve milletin önüne uygulanabilir bir hedef koyabilmişti.

O yıllarda da bir tarafta fırsatçılar, diğer tarafta vatanseverler vardı.

Ancak tarih tercihini vatanseverlerden yana kullanmış; üniter devlet yapısı temelinde Türkiye Cumhuriyeti’nin bağımsızlığı ve sınırları Lozan Barış Antlaşması ile tescil edilmiştir.

Bu manada Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi, bir kehanet veya mutlak hükümden ziyade; tarihin tekerrür eden doğasına ve devletlerin karşılaştığı krizlere ilişkin sosyolojik ve siyasi bir uyarıdır.

Ülkesinin, savunduğu ilkelerin ve kurulmasına öncülük ettiği partinin bir gün emperyalist düşüncelere açık hale gelebileceğini öngörmüş olsaydı, haklı çıkmış olmaktan memnuniyet duymayacağı kesindir.

Kimi açıkça, kimi ise üstü kapalı biçimde gerçekleşmesi mümkün olmayan hayallerin peşinde koşanlar cumhuriyet felsefesiyle hesaplaşmayı amaçlamaktadır. 

Ancak daha da rahatsız edici olan, bunu çarpık bir tarih anlayışı üzerinden yapmalarıdır. Bu yaklaşım ne ilk kez görülmektedir ne de son olacaktır.

Tarih göstermektedir ki, milletlerin yükselişi kadar gerileyişleri de çoğu zaman gerçeklikten uzaklaşmalarıyla başlamaktadır. 

Siyasi hedefler ile mevcut kapasite arasındaki dengenin bozulduğu her dönemde bedeli toplumlar ödemiştir.

Türkiye bugün ekonomik, siyasi ve toplumsal çeşitli sorunlarla karşı karşıyadır. 

Bu sorunların çözümü, geçmişin imparatorluk tahayyüllerinde ve üçüncü ülkelerin girdilerinde değil; Cumhuriyet’in kuruluşunda ortaya konulan akılcı devlet anlayışındadır.

Hukukun üstünlüğü, kurumsal kapasite ve milli egemenlik ilkesi kısacası Anayasa’nın belirlediği temel ilkeler bu yolun yapı taşıdır.

Son sözse; Türklerin şanlı bir tarihi vardır, fakat o tarih yalnızca okuyana, anlayana ve ondan ders çıkarana yol gösterir.

İsmet HERGÜNŞEN

Ama Anadolu’da bir yer var; enseyi karartmıyor. ESKİŞEHİR…

Osmanlının doğduğu, Ulusal Kurtuluş destanının ilk savaşının kazanıldığı topraklar; bu yıl çizdiği vizyonla  şehri akıllı, sürdürülebilir, kültürel mirasını koruyan ve sanayi ile teknolojiyi harmanlayan bir Avrupa kenti standardına ulaştırmayı hedefliyor. 

Kentin üç  üniversitesinin genç nüfusuyla  inanılmaz dinamizm kazandığı bir gerçek. Bu durum yerel yönetimlerin akıllıca uygulamalarıyla birleşince; Eskişehir’in Anadolu’daki diğer kentlerle farkı ortaya çıkıyor.  Kent festivallerle de anılıyor artık…

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın Anadolu’da giderek yaygınlaştırdığı Kültür Yolu Festivali Mayıs ayında, sonra Haziran ayında kahve, Temmuz da ise Ahşap festivali var.  Yaz sonunda ise Caz Festivali…

AHŞAP FESTİVALİ

Odunpazarı Belediyesi’nin düzenlediği bu festival 2015 yılından beri yapılıyor, kereste çeşitlerinin sergilendiği bir festival değil elbette…Yerli ve yabancı ağaç yontucuları için açık çalışma alanı gibi düşünün…Semtin adından kaynaklanan odun hikayesi bu festivalle ete kemiğie bürünüyor. Sanatçıların ahşap heykel çalışmasını meraklıları izleyebiliyor.  Bu yıl Güney Kore’den iki ünlü ahşap yontucu var. Ülkemizden ise Yeliz Cantekin, Soner Özdemir, Umut Berke Özcan var. Ayrıca Güzel Sanatlar Fakültesi’nden öğrencilerle  amatör yontucular birarada… Ortaya çıkan heykellerde daha çok insan ve hayvan figürleri işleniyor ve ağacın doğal formu bozulmuyor, mesela bir ağaç kökü kurda dönüşürken, dallar kanat olup uçuyor. 

Elbette ahşap işleriyle ekmeğini kazanan esnafta kurulan standlarda satış yapıyor. Tarihi Odupazarı meydanı bir hafta boyunca, çam, akasya, bilumum ağaç ve reçine kokularıyla sarılıyor.

Ankara ve İstanbul’a yakın olunca, Eskişehir günü birlik ve ya iki günlük turların akına uğradığı bir yere dönüşmüş durumda. Özellikle Odunpazarı semti  dolup taşıyor.

Soğuk havasıyla ünlü kent, havaların ısınmasıyla  şıngır mıngır bir yer oluveriyor.

Cengiz ERDİL

Kültürel mirasını korurken aynı zamanda genç nesillerle bağ kurmayı başaran projelerden biri olan Anadolu Rüyası, geleneksel Anadolu kültürünü çağdaş bir anlatım diliyle sahneye taşıyor. “Geleneklerine sahip çıkan sosyal bir nesil yetiştirmek” mottosuyla yola çıkan projenin perde arkasını, dansçıların teknik beceriden ziyade kültürün ruhuna bürünme süreçlerini ve bu benzersiz “rüya”nın küresel hedeflerini, Projenin Genel Sanat Yönetmeni Okan Gürbüz ile konuştuk.

Anadolu Rüyası’nı “sadece bir sahne projesi değil, kültürel hafıza aktarımı ve sosyal sorumluluk projesi” olarak tanımlıyorsunuz. Bu açıdan projenin en temel misyonu nedir? Gençlere sadece dans öğretmek mi, yoksa kültürel kimlik, özgüven ve bilinçli birey olmak mı?

Anadolu Rüyası’nı hiçbir zaman yalnızca bir dans ya da sahne projesi olarak görmedik. Bizim için bu proje; kültürel hafızayı yeni nesillere aktaran, çocukların ve gençlerin aidiyet duygusunu güçlendiren sosyal bir gelişim modeli anlamı taşıyor.

Bugün gençlerin büyük bir kısmı kendi kültürel mirasını yeterince tanımadan büyüyor. Oysa bir toplumun geleceği, geçmişiyle kurduğu bağ kadar güçlüdür. Anadolu Rüyası tam da bu noktada; müziği, dansı, hikâyeleri ve sahne sanatlarını bir araç olarak kullanarak gençlerin kendi kültürünü tanımasını, hissetmesini ve sahiplenmesini amaçlıyor.

Elbette dans eğitimi bizim önemli bir parçamız. Ancak asıl hedefimiz yalnızca iyi dans eden bireyler yetiştirmek değil; özgüveni yüksek, ekip ruhunu bilen, disiplinli, üretken, kültürel değerlerine sahip çıkan ve yaşadığı topluma karşı sorumluluk hisseden gençler yetiştirmek.

Çünkü biz inanıyoruz ki sahneye çıkan bir çocuk sadece dans etmiyor; kendi kültürünü temsil etmeyi, birlikte üretmeyi, emek vermeyi ve bir hikâye anlatmayı öğreniyor. Bu da onun hem sosyal gelişimine hem de karakter oluşumuna çok güçlü katkılar sağlıyor.

Anadolu Rüyası’nın temel misyonu; somut olmayan kültürel mirasımızı sanat aracılığıyla yaşatırken, aynı zamanda geleceğin bilinçli, duyarlı ve özgüvenli nesillerini yetiştirebilmektir.

Sahneye çıkan gençlerin sadece dans etmediğini, o kültürün ruhunu da öğrendiğini söylüyorsunuz. Bir dansçının teknik becerisi ötesinde, temsil ettiği kültürün ruhuna bürünmesi için nasıl bir hazırlık sürecinden geçiyorsunuz?

Bizim için bir dansçının yalnızca figürleri doğru yapması hiçbir zaman yeterli olmadı. Çünkü Anadolu halk dansları sadece hareketlerden oluşmaz; her yörenin içinde bir yaşam biçimi, bir tarih, bir duygu ve bir karakter vardır. Bu nedenle sahneye çıkan gençlerimizin önce o kültürün ruhunu anlamasını önemsiyoruz.

Bir koreografi çalışırken sadece adımları öğretmiyoruz. O yörenin müziğini, hikâyesini, geleneklerini, gündelik yaşamını, insan ilişkilerini ve taşıdığı duyguyu da anlatıyoruz. Örneğin bir Ege zeybeğini çalışıyorsak; yalnızca duruşu değil, onun temsil ettiği cesareti, asaleti ve özgürlüğü de gençlerimizin hissetmesini istiyoruz. Karadeniz yöresi çalışırken enerjiyi ve dayanışmayı, Güneydoğu kültürlerinde ise toplumsal birlik duygusunu anlatıyoruz.

Prova süreçlerinde çocuklarımız ve gençlerimizle sık sık kültürel sohbetler yapıyor, bazen görsel arşivler, belgeseller ve yöresel hikâyeler üzerinden çalışmalar gerçekleştiriyoruz. Çünkü bizce bir dansı gerçek anlamda güçlü kılan şey teknik mükemmellikten önce duygusal samimiyettir.

Ayrıca Anadolu Rüyası’nda disiplin, ekip ruhu ve sahne ahlakı da eğitimin önemli bir parçası. Gençler yalnızca performans üretmeyi değil; birlikte hareket etmeyi, birbirine güvenmeyi, sahnede bir bütün olmayı da öğreniyor.

Biz sahnede sadece dans eden çocuklar görmek istemiyoruz. İzleyiciye yaşadığı coğrafyanın hafızasını hissettirebilen, temsil ettiği kültürü saygıyla taşıyan gençler yetiştirmeyi hedefliyoruz.

Projenin isminden yola çıkarak, bu “rüya” tam olarak neyi hedefliyor?

“Anadolu Rüyası” ismi aslında projenin bütün ruhunu taşıyor. Çünkü burada bahsettiğimiz rüya yalnızca sahnede başarılı gösteriler yapmak değil; kültürüne sahip çıkan, geçmişiyle bağ kurabilen ve geleceğe umutla bakabilen bir nesil yetiştirebilmek.

Bizim en temel çıkış noktamız da zaten şu mottoyla özetleniyor: “Geleneklerine sahip çıkan sosyal bir nesil yetiştirmek.”

Bugün dünyanın birçok ülkesinde kültürel miras, toplumların geleceğini şekillendiren en önemli değerlerden biri olarak görülüyor. Biz de Anadolu’nun binlerce yıllık kültürel birikiminin yeni nesiller tarafından yeniden keşfedilmesini ve yaşatılmasını hayal ediyoruz. Bu nedenle Anadolu Rüyası’nın hedefi; dansı yalnızca bir sanat dalı olarak değil, kültürel hafıza aktarımının güçlü bir dili olarak kullanabilmek.

Aynı zamanda bu rüya, farklı şehirlerden gelen çocukların ve gençlerin ortak bir kültür etrafında birleşebilmesini de temsil ediyor. Sahneye çıkan her genç; sadece bir performansın parçası olmuyor, aynı zamanda kendi kültürünün taşıyıcısına dönüşüyor.

Biz istiyoruz ki çocuklarımız ve gençlerimiz; kendi değerlerini bilen, özgüvenli, üretken, sanatla bağ kurabilen ve yaşadığı topluma karşı sorumluluk hisseden bireyler olarak yetişsin. Eğer Anadolu Rüyası bir gün gerçek anlamda başarıya ulaşacaksa, bunu yalnızca alkışlarla değil; kültürünü unutmayan gençlerin yetişmesiyle başaracak.

Kısacası bu rüya; Anadolu’nun sesini, hikâyesini ve ruhunu geleceğe taşıyabilme hayalidir.

Okan Bey, Projenin Genel Sanat Yönetmeni olarak, Anadolu’nun bu denli çok katmanlı mirasını tek bir sahne diline indirgerken en çok hangi unsurları korumaya özen gösteriyorsunuz?

Anadolu çok büyük bir kültürel hafıza taşıyor. Her bölgenin müziği, dansı, ritmi, kostümü ve hatta duygu biçimi birbirinden farklı. Bu yüzden böylesine çok katmanlı bir mirası sahneye taşırken en çok dikkat ettiğimiz konu; bu kültürlerin özünü ve samimiyetini kaybetmemek oluyor.

Biz hiçbir yöreyi sadece görsel bir unsur ya da sahne estetiği olarak ele almıyoruz. Çünkü her halk oyununun arkasında bir yaşam biçimi, bir toplumsal hafıza ve bir insan hikâyesi var. Bu nedenle sahne dilini oluştururken önce o kültürün karakterini anlamaya çalışıyoruz. Müziğin ruhu, figürlerin anlamı, kullanılan ritimler, yöresel tavırlar ve anlatılan duygular bizim için çok önemli.

Aynı zamanda geleneksel yapıyı korurken genç neslin de bağ kurabileceği çağdaş bir anlatım dili oluşturmaya çalışıyoruz. Çünkü kültürü yaşatmanın yolu onu sadece korumaktan değil, yeni kuşaklara doğru bir şekilde aktarabilmekten geçiyor. Anadolu Rüyası’nda yaptığımız şey tam olarak bu dengeyi kurabilmek.

Benim için en kıymetli noktalardan biri de sahnedeki çocukların ve gençlerin temsil ettikleri kültüre saygı duyması. Çünkü biz sadece dans sahnelemiyoruz; Anadolu’nun hafızasını, duygusunu ve ortak değerlerini geleceğe taşıyoruz.

Bu nedenle her projede şu soruyu kendimize soruyoruz: “Bu sahne, kültürün ruhunu gerçekten hissettiriyor mu?” Eğer cevabı evetse, doğru yolda olduğumuza inanıyoruz.

Modern dünya ve dijitalleşen sanat ortamında, Anadolu’nun geleneksel mirasını koruyarak geleceğe taşımak ne kadar zor?

Aslında bugün en büyük meselelerden biri tam da bu. Çünkü dijitalleşen dünyada gençlerin ilgi alanları, tüketim alışkanlıkları ve kültürle kurduğu bağ çok hızlı değişiyor. Geleneksel kültür ise çoğu zaman genç kuşaklara “uzak”, “eski” ya da “gündelik hayatın dışında” gibi gösterilebiliyor. Bu nedenle Anadolu’nun kültürel mirasını geleceğe taşımak artık sadece bir sanat meselesi değil; aynı zamanda ciddi bir eğitim ve kültür politikası konusu hâline gelmiş durumda.

Elbette bu süreç kolay değil. Çünkü bir tarafta hızla değişen modern dünya var, diğer tarafta ise yüzlerce yıllık bir kültürel hafıza. Eğer siz bu mirası gençlere doğru bir dille anlatamazsanız, maalesef zamanla bağ kopabiliyor. Bizim Anadolu Rüyası’nda yapmaya çalıştığımız şey ise tam olarak bu kopuşu engellemek.

Biz geleneksel kültürü yalnızca “korunması gereken eski bir değer” gibi sunmuyoruz. Onu yaşayan, duygusu olan, gençlerin kendinden bir parça bulabileceği çağdaş bir anlatım diliyle sahneye taşıyoruz. Çünkü gençler artık sadece izlemek değil; hissetmek, bağ kurmak ve kendini ait hissetmek istiyor.

Dijital çağın aslında önemli bir avantajı da var. Doğru kullanıldığında sosyal medya, sahne sanatları ve dijital içerikler kültürel mirasın çok daha geniş kitlelere ulaşmasını sağlayabiliyor. Bugün bir Anadolu ezgisi ya da halk dansı gösterisi dünyanın başka bir ucundaki insanlara birkaç saniye içinde ulaşabiliyor. Bu da kültürün görünürlüğü açısından çok kıymetli.

Ancak burada en önemli nokta şu: Kültürü popülerleştirirken özünü kaybetmemek. Biz Anadolu Rüyası’nda modern sahne tekniklerinden, görsel anlatımdan ve dijital dünyanın imkânlarından faydalanıyoruz ama bunu yaparken Anadolu’nun ruhunu, hikâyesini ve samimiyetini korumaya büyük özen gösteriyoruz.

Çünkü inanıyoruz ki kültür ancak yaşatılırsa geleceğe taşınabilir. Bunun yolu da gençlerin kendi değerleriyle yeniden bağ kurabilmesinden geçiyor.

Bu sezonun gösteri programları İzmir’de başladı ve haziran ayında İstanbul’da devam edecek. “Kaybolan İzler” ve “Dört Kapı” performansları izleyiciyle buluşacak. Bu iki farklı temanın hikâye derinliğinden ve sahne kurgusundaki farklılıklardan bahseder misiniz?

Biz Anadolu topraklarının hem geleneksel kültürü hem de tarihi hikâyeleri açısından olağanüstü bir zenginliğe sahip olduğunu düşünüyoruz. Bu nedenle Anadolu Rüyası’nın temel felsefesi gereği her sezon farklı hikâyeleri sahneye taşımaya gayret ediyoruz. Aslında bu tercih bizim için oldukça büyük bir üretim süreci anlamına geliyor. Çünkü yalnızca sahnedeki koreografi ve anlatım dili değil; kostümden müziğe, dekor tasarımından dramatik kurguya kadar birçok unsur her yıl yeniden oluşturuluyor.

Bu sezon sahnelediğimiz “Kaybolan İzler” ve “Dört Kapı “Bu rüya; Anadolu’nun sesini, hikâyesini ve ruhunu geleceğe taşıyabilme hayalidir…”” performansları da birbirinden tamamen farklı iki anlatım dünyasına sahip.

“Kaybolan İzler”, Kurtuluş Savaşı döneminde Mustafa Kemal Atatürk’ün bağımsızlık mücadelesine destek veren halk kahramanlarının hikâyesini anlatıyor. Kara Fatma, Yörük Ali ve Karayılan gibi halkın içinden çıkan isimlerin fedakârlıklarını, cesaretlerini ve mücadele ruhlarını danslı anlatımla sahneye taşıyoruz. Burada yalnızca tarihi bir olayı anlatmıyoruz; aynı zamanda birlik olmanın, vatan sevgisinin ve halk iradesinin gücünü genç nesillere hissettirmeye çalışıyoruz. Bu projede yaşları 10 ile 14 arasında değişen, üç farklı şehirden gelen 60 çocuk dansçımız sahnede yer alıyor. Bu da bizim için ayrıca çok anlamlı. Çünkü çocukların kendi tarihlerini sanat aracılığıyla öğrenmeleri ve sahnede temsil etmeleri çok kıymetli.

“Dört Kapı” ise daha kültürel ve medeniyet odaklı bir anlatı taşıyor. Bu projede Gürcü, Bektaşi, Pomak ve Süryani kültürlerinin Anadolu topraklarındaki hikâyelerini dans ve sahne sanatı aracılığıyla izleyiciyle buluşturuyoruz. Anadolu’nun yüzyıllar boyunca birçok farklı kültüre ev sahipliği yapan ortak bir yaşam coğrafyası olduğunu anlatmaya çalışıyoruz. Müzik yapısı, sahne atmosferi ve anlatım dili açısından daha mistik ve kültürel derinliği yüksek bir yapı kurduk. Dört Kapı’da ise üç farklı şehirden seçilmiş 30 kişilik yetişkin dansçı kadromuz görev alıyor.

Her iki performansımız da yaklaşık 50 dakikalık bir sahne süresine sahip ve 10 ila 12 farklı sahneden oluşuyor. Ancak ortak noktaları şu: İkisi de Anadolu’nun hafızasını, hikâyesini ve kültürel ruhunu seyirciye hissettirmeyi amaçlıyor.

Turnenin finalini İzmir’de, Karşıyaka’da “Son Ders: Vatan” temasıyla yapacaksınız. Bu temanın içeriği ve Cumhuriyet değerlerine atıfta bulunan yapısı hakkında neler söylemek istersiniz?

 “Son Ders: Vatan” aslında bizim için yalnızca bir sahne performansı değil; Cumhuriyet’in hangi fedakârlıklar üzerine kurulduğunu hatırlatan çok güçlü bir hafıza anlatısı taşıyor.

Yaklaşık iki yıldır İzmir İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nün destekleriyle, Anadolu Rüyası kapsamında İzmirli öğretmenlerimize yönelik eğitim çalışmaları gerçekleştiriyoruz. Bu süreçte öğretmenlerimizin sanatsal üretime olan katkıları, Cumhuriyet değerlerine bağlılıkları ve taşıdıkları toplumsal sorumluluk duygusu bizi çok etkiledi. Bu yıl ortaya çıkan üretim sürecinin sonunda da “Son Ders: Vatan” temasını sahneye taşımaya karar verdik.

Gösterimiz; tamamı İzmirli öğretmenlerden oluşan 45 kişilik bir kadroyla sahnelenecek. Yaklaşık 50 dakikalık ve 13 sahneden oluşan bu anlatıda, Milli Mücadele döneminde öğretmenlerin üstlendiği sorumluluğu ve vatan savunması uğruna şehit olan binlerce öğrencinin hikâyesini seyircimizle buluşturacağız.

Çünkü biz inanıyoruz ki Cumhuriyet yalnızca cephede kazanılmış bir mücadele değil; aynı zamanda eğitimle, bilinçle ve fedakârlıkla inşa edilmiş büyük bir toplumsal dönüşüm hikâyesidir. O dönemde öğretmenler sadece ders anlatan insanlar değildi; topluma umut veren, halkı bilinçlendiren ve geleceği inşa eden öncü isimlerdi. Aynı şekilde genç yaşta vatan savunmasına katılan öğrenciler de bu ülkenin bağımsızlık hikâyesinin en unutulmaması gereken kahramanları arasında yer alıyor.

“Son Ders: Vatan” ile amacımız yalnızca geçmişi anlatmak değil; Cumhuriyet’in hangi değerler üzerine kurulduğunu yeni nesillere yeniden hissettirebilmek. Özellikle birlik, fedakârlık, bağımsızlık, eğitim ve vatan sevgisi gibi kavramları sanatın diliyle sahneye taşımaya çalışıyoruz.

Turnenin finalini İzmir’de, yani Kurtuluş Mücadelesi’nin simgesel şehirlerinden birinde gerçekleştirecek olmamız da bizim için ayrıca çok anlamlı. Çünkü bu gösteri aynı zamanda Cumhuriyet’e, öğretmenlere ve bu topraklar için mücadele etmiş gençlere bir saygı duruşu niteliği taşıyor.

Türkiye turnelerinden sonra Anadolu Rüyası’nın küresel yolculuğundaki hedefi neresi olacak?

Türkiye’de gerçekleştirdiğimiz sahne çalışmalarından sonra Anadolu Rüyası’nın kültürel yolculuğunu uluslararası platformlara taşımayı hedefliyoruz. Özellikle Türk dünyasıyla kültürel bağlarımızı güçlendirecek projeler bizim için çok önemli. Bu doğrultuda başta Azerbaycan ve Kırgızistan olmak üzere çeşitli Türki devletlerde sahne almak adına resmi ve özel girişimlerimizi gerçekleştirdik. Planlamalar netleştikçe bunu kamuoyuyla da paylaşacağız.

Bunun yanında Avrupa’da da özellikle Bosna Hersek, Kosova, Romanya ve Sırbistan gibi, tarihsel ve kültürel bağlarımızın güçlü olduğu bölgelerde sahnelemeler yapmak istiyoruz. Çünkü Anadolu kültürü yalnızca Türkiye sınırları içinde oluşmuş bir yapı değil; Balkanlardan Orta Asya’ya uzanan çok geniş bir kültürel hafızanın taşıyıcısı.

Biz Anadolu Rüyası’nı yalnızca bir dans topluluğu olarak değil, kültürel anlatı ve ortak hafıza projesi olarak görüyoruz. Bu nedenle yurt dışındaki hedefimiz sadece gösteri yapmak değil; farklı toplumlarla kültürel bağ kurabilmek, ortak hikâyeleri sanat aracılığıyla yeniden görünür hâle getirebilmek.

Ayrıca önümüzdeki süreçte önemli uluslararası ve geleneksel dans topluluklarıyla ortak projeler geliştirmeyi de hedefliyoruz. Farklı kültürlerin sahne üzerinde buluşmasının hem sanatsal hem de toplumsal anlamda çok kıymetli olduğuna inanıyoruz.

Bizim en büyük hayallerimizden biri de Anadolu’nun müziğini, dansını, hikâyelerini ve kültürel ruhunu dünyanın farklı sahnelerinde temsil edebilmek. Çünkü kültür paylaşıldıkça güçleniyor ve geleceğe taşınıyor.

Söyleşinin sonuna geldik. Sizin eklemek isteyeceğiniz bir şey var mı?

Öncelikle kültür ve sanat projelerine alan açan, geleneksel kültürün konuşulmasına katkı sağlayan herkese teşekkür etmek isterim. Çünkü bugün kültürel mirasın geleceğe taşınabilmesi için bu konuların daha fazla görünür olması gerekiyor.

Ben özellikle dans ve geleneksel kültür eğitimlerinin çok küçük yaşlardan itibaren, alanında donanımlı ve uzman ekipler tarafından verilmesi gerektiğine inanıyorum. Çünkü çocuk bir kültürü ne kadar erken yaşta tanır ve severse, ilerleyen yıllarda o değerlerle bağı da o kadar güçlü oluyor. Biz de Anadolu Rüyası olarak bu nedenle 7 yaşından itibaren Türkiye’nin birçok noktasında eğitim çalışmalarımızı sürdürüyoruz.

Buradaki en önemli hedefimiz sadece dans öğreten bir yapı olmak değil; geleneklerine sahip çıkan, sosyal yönü güçlü, özgüvenli ve kültürel farkındalığı yüksek bir neslin yetişmesine katkı sağlayabilmek. Zaten projemizin mottosu da bunu çok net anlatıyor: “Geleneklerine sahip çıkan sosyal bir nesil yetiştirmek.”

Ayrıca geliştirdiğimiz “proje okulu” modeliyle birlikte özel ve devlet okullarının da bu sosyal sorumluluk projesinin bir parçası olabilmesini önemsiyoruz. Çünkü kültür ve sanatın yalnızca belirli merkezlerde değil, eğitimin olduğu her yerde çocuklarla buluşması gerektiğini düşünüyoruz.

Son olarak haziran ayında gerçekleştireceğimiz gösterilerimize tüm sanat ve geleneksel kültür severleri davet etmek isterim. Çünkü Anadolu Rüyası sadece izlenen bir sahne projesi değil; birlikte hissedilen, paylaşılan ve geleceğe taşınan ortak bir kültür yolculuğu.

Futbol sadece futbol değildir… 22 genç adamın; yeşil çimler üzerinde meşin yuvarlağın peşinden koşturması, devasa bir ekonominin lokomotifidir aslında.  Dört yılda bir dünya kıtalarındaki turları geçen ülkelerin futbol takımları arasındaki mücadele, tüm spor ve sanat etkinliklerinden sağlanan geliri kat kat aşıyor.

Bu işte kazanan çok ama sağladığı gelirle diğer kazananları fersah fersah geçen kara suratlılar grubu var… Yasal ve yasadışı bahis şirketleri… Mesela 2022  FIFA Dünya Kupası turnuvasında 200 milyar dolar üzerinde bahis oynandığı tahmin ediliyor.

Turnuvaya ev sahipliği yapan ülkeler altyapı yatırımları nedeniyle bazen masrafını çıkaramıyor ama ülke genelinde küçük işletmelerden tutun da dev şirketlere büyük paralar kazandırıyor. Yayın hakları, sponsorluklar, bilet satışları, lisanslı ürünler…Bu kalemlerden sağlanan gelir 7-8 milyar dolar seviyesinde. Hadi yuvarlayalım; 15 milyar dolar diyelim, bahis gelirlerinin yanında devede kulak kalır.

Kendini dünyanın efendisi sanan Trump hazretleri; bu turnuvanın bir bölümünün ülkesinde yapılmasından dolayı ellerini ovuşturuyordur, çünkü otel ve kumarhanelerinde  bahislerden çok para kaldıracak.

Kara para simsarları dünyanın her yanından akacak bahis paralarını dört gözle bekliyor.  Karın tokluğundan en yüksek gelir grubuna doğru tarihsel bir süreci olan futbolcu tayfası için bu alanlar kan, gözyaşı ve terin arenasıdır. Onların bazıları da bu turnuvadan değer artırıp çıkacaklar. Seyirciler ve tv başındaki izleyicilerin ise beklentisi ülke bayraklarının turnuva sonuna kadar zirvede kalması ve de güzel oyun…

DÜNYANIN GÖZÜ İRAN FUTBOL TAKIMINDA

Son yıllarda yine bir başarı yakalayan bizim milli takımımızın iyi sonuçlar alacağı uzmanları görüşü. Elbette gönlümüz onlarla ama bir takım daha var; İran…

Renk cümbüşünün yaşanacağı  bu turnuvada ülkelerin izleyecekleri tanıtım atakları da ilgi çekiyor. Bizim tanıtım ise evlere şenlik! Futbol topundan ço k ihalar, sihalar, gemiler falan var. Futbolcuların figüran olduğu tantımda köprü, otoyol, tüneller var. Adeta bir seçim çalışması…

Dünya medyası, İran futbol takımın turnuvaya nasıl geleceklerini merak edip duruyordu..Meksika’da uçaklarından sessizce indiklerinde yakalarında “168” yazılı rozetler vardı. Amerika kıtasına böyle bir halkla ilişkiler çalışmasıyla çıkmaları doğrusu bir başarıydı.  

168 tokat indi Amerikan medyasının objektiflerine…

Batı medyasının fazla üzerinde durmadığı katliamda, ABD savaş uçaklar Minab kentindeki bir kız ilkokuluna hava saldırısı düzenlenmişti. Saldırıda 168  kız çocuğu dahil 180’den fazla kişinin hayatını kaybetmişti.

Nazım Hikmet’in  ABD’nin Hiroşima katliamında öldürdüğü çocukları andığı “Kız Çocuğu” şiiri üzerinde biraz oynayarak, Minab Kız ilkokulu’na saygı duruşunda bulunalım…

“İran’da öleli oluyor bir üç ay kadar/ Yedi yaşında bir kızım/Büyümez ölü çocuklar/ 

Cengiz ERDİL