Böbrek Taşı Nedir?

Böbrek taşı, idrarda bulunan minerallerin kristalleşerek sertleşmesi sonucu oluşur. Bu taşlar böbrekte kalabilir ya da idrar yollarına doğru ilerleyebilir. Boyutları kum tanesi kadar küçük olabileceği gibi daha büyük boyutlara da ulaşabilir.

İdrarda Kan Neden Olur?

Böbrek taşı, hareket ederken idrar yollarının iç yüzeyini tahriş edebilir. Bu tahriş sonucunda:

İdrarda pembe, kırmızı veya kahverengi renk değişimi

Gözle görülmeyen ancak tahlilde çıkan kan (mikroskobik hematüri)

gibi durumlar ortaya çıkabilir.

Belirtiler Nelerdir?

Her böbrek taşı belirti vermeyebilir. Ancak yaygın belirtiler şunlardır:

Bel ve yan bölgede ani ve şiddetli ağrı

İdrarda kan görülmesi

Sık idrara çıkma isteği

İdrar yaparken yanma

Bulantı ve kusma

Bazı durumlarda yalnızca idrarda kan görülmesi, taşın varlığına işaret eden tek belirti olabilir.

Böbrek Taşı Nasıl Düşer?

Özellikle 5 mm’den küçük taşlar çoğu zaman kendiliğinden düşebilir. Bu süreçte:

Bol sıvı tüketimi

Hareketli yaşam tarzı

Doktorun önerdiği ilaçların kullanımı

taşın düşmesini kolaylaştırır.

Ne Zaman Doktora Başvurulmalı?

Aşağıdaki durumlarda vakit kaybetmeden sağlık kuruluşuna başvurulmalıdır:

Şiddetli ve dayanılmaz ağrı

Ateş ve titreme

İdrar yapamama

Yoğun kanama veya pıhtı görülmesi

Bu belirtiler, taşın tıkanıklık yaptığı veya enfeksiyon geliştiği anlamına gelebilir.

Tekrar Oluşumu Nasıl Önlenir?

Böbrek taşı tekrar edebilen bir hastalıktır. Ancak bazı önlemlerle risk azaltılabilir:

1. Yeterli Su Tüketimi

Günde en az 2–2.5 litre su içmek, idrarın seyrelmesini sağlar ve taş oluşumunu engeller.

2. Tuz Tüketimini Azaltmak

Fazla tuz, idrarda kalsiyum atılımını artırarak taş riskini yükseltir.

3. Dengeli Beslenme

Aşırı protein tüketiminden kaçınılmalı

Ispanak, çikolata gibi oksalat içeriği yüksek besinler ölçülü tüketilmeli

4. Sitrat Kaynakları

Limon ve narenciye tüketimi, taş oluşumunu engelleyen sitrat seviyesini artırır.

5. Aktif Yaşam

Düzenli hareket, metabolizmayı destekler ve taş oluşum riskini azaltır.

İdrarda kan görülmesi her zaman ciddiye alınmalıdır. Ancak bu durumun en yaygın nedenlerinden biri olan böbrek taşı, özellikle küçük boyutlardaysa çoğu zaman kendiliğinden düşebilir. Doğru yaşam alışkanlıkları ve düzenli takip ile hem mevcut taşın düşmesi kolaylaştırılabilir hem de yeni taş oluşumunun önüne geçilebilir.

Unutulmamalıdır ki erken farkındalık ve doğru müdahale, böbrek sağlığını korumanın en önemli anahtarıdır.

Derya YAĞMUR 

Hazırlanan lirik video YouTube üzerinden yayınlandı, eser ise 30 Nisan’da tüm dijital müzik platformlarında dinleyiciyle buluşacak.

Tunceli’de, 5 Ocak 2020’den itibaren kendisinden haber alınamayan üniversite öğrencisi Gülistan Doku ile ilgili yürütülen soruşturma dosyası yeniden açılmıştı.

Kocaeli’nin Karamürsel ilçesinde bir market çalışanının sokak kedisine yönelik davranışı büyük tepki çekti. Kayacık Mahallesi’nde yaşanan olayda, bir kadın market önünde bulunan kediyi “Gel annem gel” diyerek yanına çağırdı.

Kadın, elindeki yağ çözücü spreyi kedinin yüzüne sıktı. Kaçan kedi bir aracın altına sığınırken, şüphelinin burada da sprey sıkmaya devam ettiği görüldü. Bir süre sonra kedi bölgeden uzaklaştı.

Olay, çevrede bulunan başka bir kişi tarafından cep telefonuyla kaydedildi. Görüntülerin sosyal medyada yayılması üzerine polis ekipleri harekete geçti. Şüpheli kadın gözaltına alınırken, olayla ilgili soruşturma başlatıldı.

Annesinin Hastalığı ve Kidman’ın Kararı

Nicole Kidman’ın bu radikal kararı almasındaki en büyük etken, annesi Janelle’in 2024 yılındaki vefatı ve bu süreçte yaşadıkları oldu. Kidman, annesinin son günlerindeki yalnızlığına tanıklık etmenin kendisinde derin bir iz bıraktığını belirtti. Ailesinin sunduğu sevgi ve desteğin bir noktadan sonra yetersiz kaldığını fark eden oyuncu, “Annem hayata veda ederken yalnızdı; bir ailenin sağlayabileceği destek ancak bir yere kadar yetebiliyor. O an, dünyada sadece orada oturup tarafsız bir şekilde teselli ve bakım sağlayacak insanların olmasını diledim,” sözleriyle süreci anlattı. Bu ihtiyaçtan yola çıkarak, acı çekenlere ve hayatının son aşamasındaki kişilere bu bağı kalbinde hissettiği için yardım etmek istediğini vurguladı.

Geçmişten Bugüne Ruhani Arayışlar ve Aile Kayıpları

Nicole Kidman, geçmişte de ruhani ve derin meselelere olan ilgisiyle biliniyordu; ünlü oyuncu, hayatın anlamı ve ölüm üzerine daha önce de çeşitli meditasyon ve içsel yolculuk çalışmalarına ilgi göstermişti. Kidman’ın ailesine olan bağlılığı ve yaşadığı kayıplar, bu ilgisini zamanla daha profesyonel bir arayışa dönüştürmüştü. Özellikle 2014 yılında babası Antony Kidman’ın ani ölümü, oyuncuyu büyük bir sarsıntıya uğratmıştı. Annesi Janelle ise babasının ölümünden sonra Nicole Kidman için en önemli hayat rehberi ve sığınak olmuştu. Annesinin vefatıyla birlikte bu derin bağı kaybeden Kidman, yaşadığı bu kişisel yas sürecini başkalarına yardım ederek anlamlandırmaya karar vermişti.

Ölüm Rehberliği Nedir?

Modern anlamda “ölüm rehberi” kavramı, özellikle 2000’li yılların başından itibaren palyatif bakımın bir parçası olarak popülerlik kazanmaya başladı. Tıbbi bir müdahalede bulunmayan bu rehberler, terminal dönemdeki hastalara ve ailelerine duygusal, pratik ve ruhani destek sunarlar. Ölüm rehberleri, kişinin son günlerinde yanında refakat ederek huzurlu bir ortamın oluşmasına yardımcı olur, zor konuşmaları kolaylaştırır ve veda sürecinin daha saygın ve az sancılı geçmesini sağlarlar. Uzmanlar, tıbbın sadece fiziksel acıya odaklandığı noktada, ölüm rehberlerinin “insani ve manevi” bir köprü kurduğunu belirtmektedir.

CEV Şampiyonlar Ligi finalinde Vakıfbank, Eczacıbaşı Dynavit’i 3-1 yendi ve şampiyon oldu. Sarı siyahlılar 7. kez kupayı müzesine götürdü.

CEV Şampiyonlar Ligi yarı finalinde Conegliano’yu eleyen Vakıfbank ve Scandicci’yi saf dışı bırakan Eczacıbaşı Dynavit, finalde karşılaştı.

Ülker Spor ve Etkinlik Salonu’nda oynanan maç Vakıfbank, Eczacıbaşı Dynavit’i 3-1 mağlup ederek CEV Şampiyonlar Ligi’nde şampiyon oldu.

Göç, hafıza ve kimlik gibi derin temaları müziğinde kendine özgü bir dille işleyen Şerivan Tutuş, sesin yalnızca duyulan değil, hissedilen ve hatırlatan bir alan olduğunu ortaya koyan isimlerden biri. Geleneksel ile çağdaş arasında kurduğu köprü, onun müziğini sadece bir anlatı değil, aynı zamanda bir deneyime dönüştürüyor. Bu söyleşide Tutuş ile müziğinin beslendiği kaynakları, üretim sürecini ve sesin hafızayla kurduğu bağı konuştuk.

Son serginiz “Zamanın Döngüsünde: Göç, Kimlik ve Hafıza” temalı kişisel resim sergisi Viyana’da görücüye çıktı. Viyana, tarih boyunca hem yoğun göç almış hem de klasik müziğin kalbi sayılan bir şehir. Bu serginin Viyana’da izleyiciyle buluşuyor olmasının, eserlerin izleyici üzerindeki yankısını nasıl değiştireceğini öngörüyorsunuz?

Bence Viyana’da sergilenmek bu işlerin anlam katmanlarını doğal olarak derinleştiriyor. Çünkü burası sadece estetik bir başkent değil; aynı zamanda göçün, sürgünün ve aidiyet arayışının güçlü bir hafızasını taşıyor. Bu yüzden “göç, kimlik ve hafıza” temaları izleyiciye daha doğrudan temas ediyor. Benim için bu işler sadece kişisel bir hikâye değil, ortak bir hafızaya dokunma çabası. İzleyici kendi deneyimiyle bu kırılmaları ve yeniden kurma hâlini eşleştirebiliyor; işler daha çok hissedilen bir şeye dönüşüyor. Bir yandan da Viyana’nın klasik müzikle kurduğu bağ benim için önemli. Sergide Wolfgang Amadeus Mozart’a da bu yüzden yer verdim. Resimlerimde zaten ritimle ve katmanlarla çalışıyorum; görsel olanla işitsel olan arasında ortak bir dil kurmaya çalışıyorum. Bu yüzden burada sergi, benim için sadece bir mekân değişikliği değil; işlerin başka bir hafıza içinde yeniden yankılanması gibi.

Sergi kataloğunda Fazıl Say’ın önsözünde sizi “genç ressam” olarak üretkenliğiniz, hayal gücünüz ve ritmik derinliğinizle övdü. Bu değerlendirmeyi okuduğunuzda neler hissettiniz? Say’ın kendi müziğinizle kurduğu paralellik size ne kattı?

Fazıl Say’ın böyle bir metin yazması benim için hem çok değerli hem de içsel olarak sorgulayıcı bir şeydi. Okuduğumda sadece mutlu olmadım; aynı zamanda yaptığım şeyin sorumluluğunu daha derinden hissettim. Onun müziğini dinlediğimde bende hep bir yol hissi açılıyor. Tek bir duyguya ait olmayan, katman katman genişleyen bir alan… sanki renkler çoğalıyor ve ben o çoğalmanın içinde yönümü arıyorum. Resimlerimde de aslında o hâlin izini sürüyorum; bir duyguyu anlatmaktan çok, onun içindeki hareketi yakalamaya çalışıyorum. Beni en çok etkileyen tarafı ise şu: Ürettiği şeyi sadece ortaya koymuyor, onu yaşıyor. Ve o yaşantı, eserin içine siniyor. Burada benim için önemli olan şey teknikten önce etik bir meseleye dönüşüyor: emek, süreklilik ve dürüstlük. Çünkü bir işin gücü bazen ne söylediğinde değil ne kadar sahici olduğunda saklı. Bu paralellik bana şunu hatırlattı: Sanat bir sonuç değil, bir süreç. Ve o süreçte kurduğun ilişki — kendinle, zamanla, emekle — aslında eserin gerçek hafızasını oluşturuyor.

 Eserlerinizde su imgesini “akışkan kimliğin sembolü” olarak kullanıyorsunuz. Suyun şeffaflığı ve tortu bırakma özelliği, hafızanın kırılgan yapısını anlatırken size teknik olarak nasıl bir özgürlük tanıyor?

Ben suyu akışkan kimliğin görsel karşılığı olarak kullanıyorum çünkü göç ve hafıza temalarıyla doğrudan ilişkili. Su gibi akışkan, bazen berrak bazen tortulu… Tıpkı göç sırasında kimliğin, belleğin ve deneyimlerin katman katman birikmesi gibi. Teknik olarak da bana özgürlük veriyor. Su her zaman kontrol edilemez; yayılır, iz bırakır, bazen beklemediğim yolları seçer. Şeffaflığı sayesinde birden çok katmanı aynı anda gösterebiliyorum; tortu bırakması ise kaybolan, geride kalan izleri sembolize ediyor.

 “İnsan bir yerden başka bir yere sadece bedenen gitmez; belleğini, dilini ve sesini de taşır” diyorsunuz. Kendi hayatınızda ve Diyarbakır kökenlerinizde bu cümle nasıl bir yankı buluyor? Bu sorudan hareketle de sizi kısaca tanıyabilir miyiz?

Kısaca kendimden bahsedersem: 1993 Diyarbakır doğumluyum. Çocukluğumdan beri olmak istediğim meslek yönetmenlikti; bu yüzden Akdeniz Üniversitesi’nde iletişim okudum. Sanat tarihi eğitimi aldıktan sonra resme yöneldim ve hikâyelerimi renklerle anlatabildiğimi fark ettim. Böyle başladı resim yolculuğum. Yolda ilerlerken bir arkadaşımın dinlemem için gönderdiği Eleni Karaindrou’nun, Ulysses’ Gaze için yaptığı albümü ilk dinlediğimde adeta kitlendim. Sadece fırça ve tuvali elime alıp ne üreteceğimi bilmeden çalışmaya başladım. Sonrasında ortaya çıkan şey hem şaşırttı hem ürküttü beni. Filmi izlediğimde, aslında filme ait birçok sahneyi yansıttığımı fark ettim; bunu tamamen şarkının bende uyandırdığı duygularla yapmıştım. O gün anladım ki şarkılara artık daha derinden bakmam gerekiyor. O zamandan beri resmettiğim şarkıları özel olarak seçiyorum; bir derdi, bir hikayesi olan ve yolda beraber yürüyebileceğim eserlerle çalışıyorum. Çalışmalarımda göç, kimlik ve hafıza temalarını işliyorum ve resim, müzik, performansı bir araya getiren bir dil kuruyorum. Türkiye’nin yanı sıra İspanya, Portekiz, İsveç ve Viyana’da sergiler açtım, performanslar ve atölyeler gerçekleştirdim. Bütün bunların merkezinde hep insanın kendi hikâyesiyle, geçmişiyle ve kimliğiyle kurduğu ilişki var.

Sanatsal manifestonuzda “sanat, kolektif hafızada silinmiş veya bastırılmış olanın yankısıdır” diyorsunuz. Bu sergiyle izleyiciyi “göçü yalnızca kayıp değil, zaman içinde yeniden yazılan bir varoluş biçimi” olarak düşünmeye davet ediyorsunuz. Sanatın “hatırlama ve iyileşme” işlevine olan inancınız bugün hâlâ aynı mı?

Evet, inancım hâlâ aynı. Sanat benim için sadece bir ifade aracı değil; kaybolanları hatırlamak, unutulanla yüzleşmek ve bir şekilde iyileşmek için bir yol. Göç ve kimlik temalarını işlerken izleyiciyi de kendi hafızasıyla, kayıpları ve yeniden kurma süreçleriyle buluşturmaya çalışıyorum.

Müzik sizin için “eşlik eden unsur değil, zamanı büken düşünsel bir alan”. Bir şarkıyı tuvale aktarırken teknik olarak nasıl ilerliyorsunuz? Renk, kompozisyon ve katmanlaşma kararlarınızı ne belirliyor?

Benim için müzik, sadece eşlik eden bir unsur değil; zamanı büken, düşünsel bir alan. Bir şarkıyı tuvale aktarırken önce renkleri görüyorum, sonra o renkleri tuvale taşırken şarkının beni götürdüğü yolda ilerliyorum. Kompozisyon ve katmanlar, müziğin ritmi ve duygusuna göre şekilleniyor. Müzisyenler enstrümanlarıyla çalarken, benim enstrümanım paletim; müziğin enerjisini ve duygusunu tuvale aktarıyorum. Sahne performanslarımda—çocuklarla yaptığım interaktif projeler, senfoni orkestraları veya özel konserlerde—bu ilişki canlı bir deneyime dönüşüyor ve her resme performansın ritmini taşıyor.

Türkiye, İspanya, Portekiz ve İsveç gibi farklı coğrafyalarda sergiler açtınız. Bu farklı kültürlerin “göç” ve “aidiyet” kavramlarına bakışı, sizin sanatsal dilinizi yıllar içinde nasıl evriltti?

Farklı coğrafyalarda, Türkiye’den İspanya’ya, Portekiz’den İsveç’e uzanan sergiler bana tek bir bakış açısı öğretmedi; her kültürün göç ve aidiyete verdiği karşılık, kendi sanatsal dilimi zenginleştirdi. Bir ülkede göç bir hafıza yarasıdır, bir diğerinde bir kimlik devinimi… Her izleyici farklı bir hikâyeyle geliyor ve bu bana, göçün sadece tek bir anlatısı olmadığını gösterdi. Bu çeşitlilik, resimlerimin ritmini, renk paletini ve boş alanlarla dolu hâllerini etkiledi; çünkü her kültür göçü farklı bir duyguyla hissediyor ve buna göre resimlerimde yeni bir “nefes” buluyorum.

Bu sergiyle “zamanın döngüsünde” göçü “kayıp değil, sürekli yeniden yazılan varoluş” olarak yeniden tanımladınız. Bir sonraki projelerinizde bu döngüyü nasıl devam ettirmeyi düşünüyorsunuz?

Bir sonraki projelerde de göçün, kimlik ve hafızanın döngüsünü görsel olarak keşfetmeye devam edeceğim. Ama bu kez mekânın hafızasına daha derinlemesine eğilmek istiyorum: her yerin kendi geçmişi, izleri ve sessiz anlatıları var. Amacım, izleyiciyi sadece renk ve ritim aracılığıyla zamanın sürekli tekrar eden akışına taşımak değil; aynı zamanda mekânın kendi hafızasıyla buluşturmak ve döngüyü onunla birlikte çoğaltmak. Böylece her iş hem zamana hem mekâna dokunan bir deneyim hâline geliyor.

Klasikleşen bir sorum var onu size de sormak istiyorum. Elinizde sihirli bir değnek olsaydı dünyada ya da hayatınızda neyi değiştirmek isterdiniz?

Elimde sihirli bir değnek olsaydı, insanların kendi geçmişlerini, kayıplarını ve unutulan dillerini, renklerini bir nebze olsun yeniden görebileceği bir yol açardım. Sadece hafifletmek değil; yaşadıklarının izlerini fark etmelerini, onlarla yüzleşip yollarına devam etmelerini sağlamak isterdim. Tıpkı bir resimdeki katmanlar gibi, hayatın kırılmaları da okunabilir, hissedilebilir olmalı; o zaman hem kendi hikâyeleri hem de birlikte yaşadığımız dünya biraz daha anlaşılır bir hâl alır.

Avrupa voleybolunun kalbi İstanbul’da atıyor. Ülker Spor ve Etkinlik Salonu’nda voleybolseverlerin nefesini kesen yarı final mücadelelerinde Türk takımları İtalyan dominasyonuna son verdi. Gecenin son maçında Eczacıbaşı Dynavit, Savino Del Bene’yi 3-2 mağlup ederek finalde VakıfBank’ın rakibi oldu.

Voleybol Kadınlar CEV Zeren Group Şampiyonlar Ligi Dörtlü Final organizasyonunda VakıfBank, İtalyan ekibi A. Carraro Imoco’yu 2-0 geriye düştüğü maçta 3-2 yenerek finale yükseldi.

Şampiyonlar Ligi tarihinde ikinci kez iki Türk takımı finalde karşı karşıya gelecek. Daha önce 2022-2023 sezonunda karşılaşan iki devden VakıfBank, rakibini 3-1 yenerek kupaya uzanmıştı. Şimdi ise Eczacıbaşı Dynavit, 2015’ten sonraki ikinci şampiyonluğunu; namağlup finale gelen VakıfBank ise 7. kupasını müzesine götürmek için sahaya çıkacak.

Türkiye, bu finalle birlikte kadın voleybolunda kulüpler düzeyindeki 27. uluslararası şampiyonluğunu ilan etti. Şampiyonlar Ligi özelinde ise 9. kupa yarın sahibini bulacak.

VakıfBank ile Eczacıbaşı Dynavit arasındaki büyük final, bugün saat 20.00’de başlayacak ve kupa İstanbul’da kalacak.

Dünya emekçileri ise savaşlar, devlet başkanlarına uzanan adam kaçırmalar, Ortadoğu’da görülmemiş katliamlarla 1 Mayıs’ı karşıladı. Yeni dedik ya;  Yeni Dünya Düzeninin havasına girip Yeni Türkiye sloganına kapılananların, dünyada devlet eliyle eşkıyalığın nerelere ulaştığını, herhalde son Latin Amerika operasyonları ve İran savaşıyla görüyorlardır. 

Yenilikleri destekleyeceğiz, öğrenmeye çalışacağız… Ancak itirazlarımızı eleştirilerimizi de yapacağız.

Nazım Hikmet’in “Ben ölen babamdan ileri, doğacak çocuğumdan geriyim.” Dizesini unutmadan; yeninin yol açtığı korkunç yabancılaşma çilesinden notlar çıkaralım.  Çok var ama şu emeğe boyanan 2026’nın da 1 MAYIS’ında benim üzerinde duracağım kavram “Mutluluk” olsun.

Mutsuzluğun nedenini kimse ruhlar aleminde aramasın!  Maddiyat meselesi… Ama öyle çok değil! Aç açıkta kalmayayım, çocuğum iyi eğitim alsın, işim gücüm olsun, eh bir de kısacık bir tatil iyi gider, insanımızın tüm beklentisi bu.

GENÇLERİN OMUZLARINDA O KADAR YÜK VAR Kİ…

Gençlerin popüler hale getirdiği “Hayaller Paris, Hayatımız Somali” adlı rap şarkı her şeyi anlatıyor. Artık işin bilimsel yanı da var.  Dünya Mutluluk Raporu diye bir belge hazırlanıyor. Türkiye bu raporlarda artık son sıralarda.  Rapor, kişi başına düşen gelir, sosyal destek, sağlıklı yaşam beklentisi, özgürlük, cömertlik ve yolsuzluk algısı gibi faktörlere dayanarak ülkeleri sıralıyor.

2024 Dünya Mutluluk Raporu’nda Türkiye, 156 ülke arasında 99. sırada yer aldı. 2023 raporunda ise 137 ülke arasında 106. sıradaydı.

İstatistik kurumu da 2024 Yaşam Memnuniyeti Araştırması yapmış. Buna göre, mutlu olduğunu belirten bireylerin oranı 2023’te yüzde 52,7 iken 2024’te yüzde 49,6’ya düştü. Devlete göre bile halkın yarısı mutsuz…

Mutluluğun resmini de arayan pek kalmadı. Mutlu azınlığın resmi zaten her yerde!

Cengiz ERDİL

1970’li yıllarda şarkılarıyla pop müziğe damgasını vuran Tülay Özer şarkıcı Zerrin Özer’in de ablasıydı.

Özer’in cenazesi yarın öğleyin Zincirlikuyu Mezarlığı Camii’nde yapılacak törenin ardından aynı yerde toprağa verilecek.

Muhasebecilik yaparken müzik kariyerine başlayan ve 1974 yılında ‘Gel Artık / Niye Çattın Kaşlarını’  adlı ilk 45’lik plağını çıkaran Tülay Özer 1975 ‘te ‘İkimiz Bir Fidanız’  şarkısıyla büyük çıkış yakalamıştı.

Ardınsan kardeşi Zerrin Özer de  müzik  dünyasına adım attı. Abla Özer kardeşinin destekçisiydi.

Haber;Zeynep Nurten UZER

Türkiye’de ise bugün aynı zamanda işçilerin ilk kez Taksim Meydanı’nda işçi bayramı kutlayışının 50’nci yıldönümü. Bu  50 yılda işçiler Taksim’de 6 kez yasal kutlama yaptı.

Bunlardan biri olan 1977 Taksim Mitingi ise provokasyon sonucu emek tarihimize kara leke olarak geçti. 

-1 MAYIS TARİHİMİZ-

Osmanlı işçileri 2. Meşrutiyet’in ilanıyla sosyalist örgütlenmenin arttığı Balkanlar’da Üsküp’te ilk kez 1909’da 1 Mayıs’ı kutladı. İşçiler 1911’de Selanik’te, sonraki yıl 1912’de ilk kez İstanbul’da Pangaltı’da bir araya gelerek kutlama yaptı.

1913’te Osmanlı’da1 Mayıs’a ilk yasak geldi. İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin sosyalistleri bastırma çabasıyla gelen yasak ve 1. Dünya Savaşı nedeniyle işçiler yıllarca bayram yapamadı. 

Ancak 1921’de İstanbul’da işgal kuvvetlerinin yasaklarına rağmen tersane işçileri1 Mayıs’ı kutlamak için Kasımpaşa’dan Şişli’ye kadar yürüdü.

1924′ te 1 Mayıs ‘Amele Bayramı’ olarak kabul edildi. 

Ancak 1925 yılında Şeyh Sait isyanı üzerine çıkan Takrir-i Sükun Kanunu ile tüm  toplantı ve gösteri yürüyüşleri yasaklanınca 1927’den sonra Amele Bayramı da kutlanamadı.

1935 yılında çıkan Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Kanunu’nda 1 Mayıs Bahar Bayramı diye  kabul edildi.

9 Temmuz 1961 tarihli Anayasa ile ‘Sendikalaşma ve grev hakkı’ güvence altına alınınca cumhuriyetin ilk mitingi yapıldı. Taksim’de toplanmaya izin verilmeyince miting 31 Aralık 1961’de Saraçhane’de yapıldı.

–1976 ‘DAN 2026’YA-

1 Mayıs, 1976 yılında ilk kez İstanbul Taksim Meydanı’nda kitlesel büyük bir mitingle kutlandı. 

Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) öncülüğünde gerçekleşen  mitingde   400 bin işçi ‘genel grev hakkımız, söke söke alırız” sloganları ile   örgütlenme ve fikir hürriyetini kısıtladığı gerekçesiyle karşı çıktıkları (bu maddeler 1991’de kaldırıldı) TCK’nın 141 ve 142’nci maddelerini protesto eden pankartlarla yürüdü.

Olaysız biten Taksim’deki 1 Mayıs,  ertesi yıl 1977’de katliama dönüştü. Halaylarla süren kutlama akşam saatlerinde bozuldu. Çıkan kavgada nereden geldiği belli olmayan kurşun izdihama yol açtı.  Kazancı Yokuşu’nun bir kamyonla kapatılmış olması sonucu 28 kişi ezilerek, 5 kişi kurşunlanarak, 1 kişi polis panzeri altında kalarak öldü. Yüzlerce kişi de yaralandı.

Sorumlular yakalanamadı. 

Bu olay da  1982 Askeri darbesine gerekçe gösterildi.

1978’den sonra   Taksim’de kutlamalara izin verilmedi. 1979’da izin verilmeyince İstanbul’da sokağa çıkma yasağı da ilan edildi.

12 Eylül 1982 darbesi ile birlikte 1 Mayıs tamamen engellendi ve 1 Mayıs genel tatil günü olmaktan çıkarıldı.  

Bu dönemde 1 Mayıslar 1988’e kadar hiç kutlanmadı.

-SİLAH DEĞİL SİMİT PATLADI – 

1988’de bazı sendikaların İstanbul Valiliği’ne yaptığı kutlama başvuruları reddedildi. Ancak çeşitli bölgelerden Taksim’e yürümek isteyenler ile polisin müdahalesi sonucu olaylar çıktı.  Ç1989’da polisin açtığı ateşte bir genç öldü.

1 Mayıs Türkiye’de ilk kez 2009’da Emek ve Dayanışma Günü olarak  kabul edildi.

2010 -2012 yıllarında ise Taksim’de kutlamalara izin  verildi.  Bu kutlamalar genelde bayram havasında geçerken ‘simit’ başrolü kapmıştı. Gazetelerde ertesi gün kargaşa yerine simit yiyen işçi görüntüleri vardı.

O dönem kutlamaların önemli bir olay yaşanmadan tamamlanması; Taksim yasağının kalkması sonucu  ‘bürokrasi ve  işçilerin rekabetinin bitmesiyle bayram ortamı yaşanması,  sendika ve güvenlik güçlerinin uzlaşmacı tutumuna’ bağlanıyordu.

Ancak Taksim 2013’te yine yasaklandı. Yasağın gerekçesi Taksim’deki yayalaştırma projesiydi. 

Yasak hala sürüyor .

1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü kutlu olsun.

Haber ; Zeynep Nurten UZER