Ritmic And Poem / Savaş Çocukları

0
337

Çocuk hep ağladı, çocuklar hep ezildi
Oyuncakları silah, minik taş atan elleri
Soğuk nefesleri, boğuk baktı gözleri
Neler gördü toyken, aç yattı dünya tokken

Mutluluğu azaldı çokken, kaçamadı battı hep diken
Savaş gülmenin hırsızı, huzur bozan, alaybozan misali yankılar
Hasreti körükleyen, derdine dert ekleyen
Tarihe kazınan utanç tabloları

Ritmic And Poem

  • Ceza
  • Savaş Çocukları

Zaman kavramı kalmadı, anlayış yok
Savaş her beyinde pozitif olasılık
Dikkat et, merhamet el verdi şiddete
Zimmetimde kaldı Rap, Ceza, sınırdaki sosyete

Her gün acı, kader gömülü tarlalar yaktı, can aldı
Can tatlı ama kan aktı, kan aktı kan
Yandı kaç yürek? Gömdü kaç kürek körpe can?
Özgürlük bitti mayınlarla

Kimi doğdu Bağdat ortasında, kimi Babylon’da
Kimi saçı afro, kimi de Hollywood’lu
Orada mutlu ama şans ters gitti kimine
Doğdu, gözünü savaşa açtı

Yaşıtlarından farkı, yanlış zamanda
Yanlış yerde buldu kendini
Ailesini ölümcül ideoloji kurbanlarını bekler
Tüfekler oyuncak, mermiler misket mi?

Dondurma hayal de, bombalar gerçek mi?
Savaş çocukları suçlular gibi
Her gün öldüler, ışıklarını yitirdiler
Ayaklarını kaybettiler, “Hürriyet protez olmaz.” bunu öğrendiler…

Gözyaşlarında fayda yok, düşen her damla yağmur olsa
Sel olur, kötülük boğulur, ateş soğur
Kan ağlamakta olanı göz görmez oldu
Bak, yüz çevirme, yüzleş kendinle

Acı dolu kaç nesil resim çekti, malzeme olan
İnsanoğlu soğudu, toprak oldu, kalmadı aşk
Buluşma noktası toplu mezarlar, yananlar
Anne karnında katledilenler… (Ohh!)

Çeken kimse lanet
Şeytanın yüzüne yansımış silüeti, kahpe iblis
Kramp girdi kalplere, barış gitti tatile
Meydansa kaldı katile, katillere

Çocuk hep ağladı, çocuklar hep ezildi
Oyuncakları silah, minik taş atan elleri
Soğuk nefesleri, boğuk baktı gözleri
Neler gördü toyken, aç yattı dünya tokken

Mutluluğu azaldı çokken, kaçamadı battı hep diken
Savaş gülmenin hırsızı, huzur bozan, alaybozan misali yankılar
Hasreti körükleyen, derdine dert ekleyen
Tarihe kazınan utanç tabloları

Henüz sarılmamış kanlı savaş yaraları
Yaralardan herkes aldı hisse
Hayalleri yok oldu, kabusa dönüştü
Bunlara sebep olan bir bilse nafile

Çocukların salıncağı alev alev
Yandı kül oldu umutlarla birlikte, girdi toprak altına
Milyonlarca mayın avını bekler
Acı körükler, yıkılan evler, kara bulutlar

Yiten umutlar, ölü vücutlar, masum eller
Karayelden estiler, durdu körpe kalpler
“Atom bombasıyla sakat doğan bedenler, ödenemez bir bedel.”
Çocuklar ölmesin savaşta

Savaş denen şey biraz yavaşla
Adil ol, hedefi doğru seç, minik bedenleri yok etme
Kaderi onlar çizmedi
Yetti artık gözyaşı, onlar gülmeli!

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here